Produced by David Starner, William Patterson and the Online
Distributed Proofreading Team at http://www.pgdp.net
LA AVENTUROJ DE ALICIO EN MIRLANDO
DE
LEWIS CARROLL
TRADUKITA DE
E.L. KEARNEY, M.A.
ILUSTRITA (LAUX AFABLA PERMESO DE L' ELDONISTO DE
_STEAD'S PROSE CLASSICS_) PER DEK BILDOJ DE
BRINSLEY LE FANU
BRITISH ESPERANTO ASSOCIATION
(INCORPORATED)
MUSEUM STATION BUILDINGS
133-136 HIGH HOLBORN, LONDON
1910
ANTAUXPAROLO DE L' TRADUKINTO
De cxi tiu humorajxo, unue aperinta en la jaro 1865a, vendigxis gxis
nun pli ol ses cent mil ekzempleroj en la angla lingvo krom kelkaj
miloj en la tradukoj franca, germana, kaj itala. Cxi tiu verko havas
tre altan rangon, eble la plej altan rangon inter la literaturaj
trezoroj de la angla infanaro.
Sesjara infano volas avide auxskulti gxin, vigle proponas demandojn
kaj kritikojn pri la diversaj Aventuroj. Sed la intereso cxiam kreskas
laux la kresko de la posedanto: cxe cxiu denova tralego la junaj
legantoj pli komprenas, pli kunligas, kaj pli retenas en la memoro.
Mi konis infanojn kiuj fine posedis la tutan libron tiel ke ili povus
parkere citi cxiun agon kaj diron de Alicio, de la Muso, la _Cxesxsxr_
Kato, efektive de cxiuj partoprenantoj en la stranga historio. Sed oni
ne supozu ke la libro tauxgas _nur_ por la vartejo kaj infanlernejo:
cxar la kapablo cxe cxiu tralego trovi pli da signifo dauxras ecx dum
la maturagxaj jaroj. Inter la fervoraj amikoj de _Alicio_ trovigxas
ecx sesdekjaraj profesoroj kiuj de tempo al tempo volas klarigi iun
profundan principon kiun ili jxus eligis el la diroj ekzemple de la
Rauxpo aux la Falsa Kelonio.
Sed ni lasu la parolon al la Songxbestoj mem.
Prezentante cxi tiun libron al la Esperantistoj, mi volas esprimi mian
danksenton al cxiuj miaj helpintoj. Apartajn dankojn mi sxuldas al
Kapitano C.P. Cubitt, kiu zorge tralegis kaj detale korektis por mi
cxiujn presprovajxojn. Kaj al l' eldonisto de Stead's 'Prose Classics'
mi dankas la permeson uzi kelkajn ilustrajxojn de Brinsley de Fanu
unue aperintajn en ilia konata 'Books for the Bairns' (infanlibra)
eldono de 'Alicio en Mirlando.'
Tiu eldono enhavas pli ol kvindek bildojn kaj kostas nur tri pencojn
(12.5 sd.). Do, komparante la tradukon kun la originalo, ne-anglaj
esperantistoj povos je tre malkara prezo pliperfektigi sin en la angla
lingvo; angloj ne-esperantistaj povos facile lerni la komunan lingvon
de la homaro; kaj cxiu, kiu bone konas ambaux lingvojn, povos tre
facile fari siajn kritikojn, kaj plendi pri eraroj de
La Tradukinto.
ENHAVO
CXAPITRO PAGXO
I. MIRINDA FALEGO! . . . . . . 1
II. LAGETO FARITA EL LARMOJ . . . . . 11
III. POST STRANGA VETKURO SEKVAS STRANGA MUS-TEJLO 20
IV. CXEFE PRI UNU LACERTO NOMATA BIL . . . 29
V. ALICIO RICEVAS ADMONON DE LA RAUXPO . . 40
VI. PRI LA PORKINFANO . . . . . . 50
VII. TETRINKADO CXE FRENEZULOJ . . . . 63
VIII. KROKETLUDO CXE LA KERA DAMO . . . . 76
IX. VIV-HISTORIO DE LA FALSA KELONIO . . . 88
X. LA OMARA KVADRILO . . . . . . 101
XI. KIU FORSXTELIS LA TORTOJN? . . . . 112
XII. ALICIO ATESTANTO . . . . . . 122
ILUSTRAJXOJ
PAGXO
DE UNU EL LA BRETOJ, ALICIO, FALANTE TRA
LA SXAKTO, DEPRENIS MARMELADUJON . . . 3
LA DODO SOLENE PREZENTAS AL ALICIO SXIAN
PROPRAN FINGROINGON . . . . . 24
LA KUNIKLO FALAS EN SIAN KUKUMEJON . . . 33
LA DUKINA KUIREJO . . . . . . 53
DOMO DE LA MARTLEPORO . . . . . . 62
LA GLIRO ESTAS ENIGATA EN LA TEKRUCXON . . 74
LA VITRA TABLO . . . . . . . 78
LA GEREGXOJ ARGUMENTAS KUN LA EKZEKUTISTO
PRI EKZEKUTO DE LA SENKORPA KATKAPO . . 86
LA GRIFO PROFUNDE DORMIS . . . . . 94
LA KUIRISTINO RIFUZAS ATESTI . . . . 120
ANTAUXPAROLO DE LA AUXTORO.
I
En somerbril' ni glitas kvar:
Du fusxe uzas remon,
Fusxregas tria knabinet'
Boatan la vagemon.
La kvara (nejunulo) celas
Indulgi la revemon.
II
"Kruela Tri'! Cxu volas vi
En tia hor'--rakonton?
Se pri la astmo scius vi,
Vi eble sentus honton!"
--Protesto senutila! Venkas
Trivocxa kri', "Rakonton!"
III
_Unua_ per komanda vocxo
Ordonas ekrakonti,
Kaj pli gxentile _Dua_ petas
"Jes, nepre _mir_-rakonti."
Rakonton petolrompas _Tria_
(Ne scias _sxi_ ja honti!)
IV
Silento falas! De nun cxiu
Auxskultas plenkredulo
Pri l' _Songxinfano_ kiu vivas
Kun bird' kaj best' kunulo,
Kunul', jen kiel arbo alta,
Jen eta kiel kulo.
V
Tre ofte volus la laculo
La Songxon maldauxrigi,
Promesas je sekvanta fojo
Gxin iom plilongigi.
"Jam venis la sekvanta fojo,
Nin volu kontentigi!"
VI
Do kreskis plu la Mirlandajxoj
Iom post iom, grade:
Naskigxis cxiuj en boato
Dum vagis ni remade.
--Subiras sun', do hejmen gaje
Ni remas babilade.
VII
Jen _Alici'_. Akceptu sxin
Kaj gardu en memoro:
Al pilgrimint' ja kara estas
El malproksim' la floro;
Velkinte gxi memorojn vekas
Valorajn pli ol oro.
LA AVENTUROJ DE ALICIO EN MIRLANDO
CXAPITRO I
MIRINDA FALEGO!
Alicio, jam longan tempon sidinte apud sia fratino sur la deklivo,
tre enuigxis pro senokupo. Unu, du foje sxi prove rigardis en la
libron kiun la fratino legas, sed povis vidi en gxi nek desegnojn nek
konversaciojn, kaj "por kio utilas libro," pensis sxi, "enhavanta nek
desegnojn nek konversaciojn?" Sxi do ekpripensis--ne tre vigle cxar
la tago estis varma, kaj sxi sentis sin tre dormema--cxu la plezuro
fari cxenon el lekantetoj valorus la laboron sin levi kaj kolekti
lekantetojn, kiam tutapude preterkuris Blanka kuniklo kun palerugxaj
okuloj.
Tio ja ne estis _tre_ mirinda, ankaux ne sxajnis al Alicio _tre_
eksterordinare auxdi la kuniklon diranta al si:--
"Ho, ve! mi malfruos!"
(Kiam poste sxi pripensadis la aferon, sxajnis al sxi, ke tio estis
efektive mirinda, sed en la momento mem, gxi sxajnis al sxi tute
ordinara.)
Tamen, kiam la kuniklo el sia vesxta posxo eligis posxhorlogxon, kaj,
rigardinte gxin, tuj plirapidis, Alicio eksaltis sur la piedojn, cxar
subite frapis sxin la ideo, ke neniam antauxe sxi vidis kuniklon kiu
havas vesxtposxon kaj posxhorlogxon. La scivolemo en sxi ekflamigxis!
Tuj sxi ekkuris post gxi trans la kampon, kaj alvenis al tuneleto sub
la kreskajxa barilo gxustatempe por vidi la kuniklon malaperi en gxin.
Ne konsiderinte ecx unu momenton, kiamaniere sxi reeligxos, Alicio
postkuris gxin en la tuneleton.
La tunelo, cxe la unuaj pasxoj, kondukis rekte antauxen, same kiel
fervoja tunelo, sed poste deklinigxis malsupren kaj farigxis kruta.
Tio okazis tiel subite ke Alicio, ne havinte tempon por malakceligxi,
trovis sin vole nevole defalanta tre profundan sxakton.
Mi jxus diris "tre profundan." Nu, aux la sxakto estis efektive tre
profunda, aux sxi falis tre malrapide; cxar dum la dauxro de tiu
stranga defalo, ne mankis al sxi tempo por trankvile cxirkauxrigardi
kaj por konjekti pri kio estas okazonta. Unue, sxi klopodis rigardi
malsupren por esplori al kio sxi alvenas; sed klopodis vane, cxar
estis tie tro mallume. Tiam sxi ekobservis la murojn de la sxakto,
kaj rimarkis ke ili estas plenaj de sxrankoj kaj librobretoj; ankaux,
tie cxi kaj tie, sxi preterfalis landkartojn kaj bildojn pendigitajn
de najloj. Poste sxi, preterpasante, deprenis de apuda breto unu
fruktajxujon; sur gxi per grandaj literoj estas skribita MARMELADO.
Sed jen por sxi granda cxagreno; cxar, enrigardante, la avidaj okuloj
vidis--nur blankan malplenon! Sxi ne volis lasi fali la fajencajxon,
pro la timo mortigi per gxi iun subulon, sed sukcesis post kelkaj
momentoj remeti gxin, preterpasante, en sxrankon.
[Ilustrajxo: DE UNU EL LA BRETOJ, ALICIO,
FALANTE TRA LA SXAKTO, DEPRENIS MARMELADUJON.]
"Nu," pensis Alicio, "kiam mi rakontos en la hejmo pri cxi tiu falego,
cxiuj admiros mian maltimon; kaj, estonte, ecx pri falo de l' supro
gxis malsupro de l' sxtuparo mi nezorge ridos; kaj se mi falos ecx de
la tegmento, mi kredeble ne multe priparolos la falon." (_Tion_ oni
povas kredi.)
Malsupren, ankoraux malsupren! Cxu _neniam_ la falo finigxos? "Mi
volus scii," diris sxi lauxte, "kiom da kilometroj mi jam falis. Mi
nepre alproksimigxas la ter-centron. Tio estus, laux mi, preskaux
ses kaj duono miloj da kilometroj." (Alicio jam antauxe lernis en la
lerncxambro kelkajn tiuspecajn faktojn, kaj kvankam la nuna tempo
ne estis--pro manko da auxskultantoj--oportuna por elmontri sian
klerecon, tamen estis por sxi bona praktiko tradiri la faktojn.)
"Jes, tio estas certe la gxusta interspaco, sed en kian latitudon aux
longitudon mi penetris?" (Pri kio estas latitudo kaj longitudo Alicio
havis nenian ideon, sed nur elparoli tiajn belege majestajn vortojn
kvazaux donis al sxi agrablajn sentojn.)
Post ne longe sxi rekomencis:--"Eble mi trafalos tra la tuta terglobo!
kaj estos tre, tre strange elfali inter la homoj kiuj marsxas
kapmalsupre! mi kredas ke oni nomas ilin la _Antipatioj_." (Cxe eksono
de tiu strangajxo sxi certe _ne_ sopiris auxskultantojn); "mi ja devos
demandi al ili en kiun landon mi enfalis, dirante 'Bonvolu, Sinjorino,
diri al mi cxu tiu cxi lando estas Nov-Zelando aux Auxstralio?'" (Sxi
penis klinsaluti! Imagu al vi, karaj legantoj, kiel oni povus klinsaluti
falante tra l' aero. Cxu _vi_ povus tion fari?) "Sed sxi nepre nomus min
malklera bubino. Do, nur malutilus demandi tion! Pli bone estus sercxi
la nomon ie sur la muroj surskribitan."
Malsupren, ankoraux malsupren! Krom babili ja estis nenio por fari,
sekve Alicio baldaux denove ekparolis: "Hodiaux vespere _Dajna_
tre sopiros min." (_Dajna_ estas sxia kato.) "Mi esperas ke cxe la
temangxo oni ne forgesos sxian subtason da lakto. _Dajna_, vi karul',
ho se vi nur estus tie cxi kun mi! Ne estas musoj en la aero, sed
vesperton vi eble povus kapti, kaj vesperto ja tre similas al muso.
Sed cxu katoj mangxas vespertojn?" Alicio okaze nun farigxis dormema,
kaj dorme ripetadis:--"Cxu katoj mangxas vespertojn? Cxu katoj
mangxas vespertojn?" kaj iafoje sxi cxuis anstatauxe "Cxu katojn
mangxas vespertoj?" (Cxar sxi kapablis respondi nek unu nek alian el
la du demandoj, ne tre grave estis kiun "cxuon" sxi esprimis.) Sxi
sentis sin ekdormanta, kaj jxus komencis songxi ke sxi marsxas mano en
mano kun _Dajna_ kaj diras al sxi tre solene:--"_Dajna_, vi diru al
mi la veron; cxu iam vi mangxis vesperton?" kiam (ho, la surprizego!)
subite sxi falis _plomp_! sur amason da sekaj folioj. La falego
efektive finigxis!
Pro la folioj sxi ricevis nenian vundon. Do, stariginte sin sur la
piedojn sxi rigardis supren. Super la kapo cxio estis malluma, sed
rekte antaux sxi vidigxis longa koridoro, kaj jen forkuras tra gxi la
Blanka Kuniklo. Ne perdinte ecx unu momenton, Alicio rapide postsekvis
kaj auxdis ke gxi diras, malaperante post murangulo, "se mi malfruos,
cxielo savu miajn orelojn!"
En tiu momento sxi estis preskaux apuda; tamen, kiam sxi preterpasis
la angulon, la kuniklo jam malaperis. Kaj sxi trovis sin sola en ia
longa malalta halo lumigita per serio de lampoj kiuj pendas de la
plafono. Cxirkaux la halo estis pordoj; sed cxiuj estis fermitaj.
Alicio do marsxis laux unu flanko kaj remarsxis laux la alia penante
malfermi la pordojn; sed cxiu el ili estis sxlosita, kaj Alicio
malgxoje marsxis laux la mezo kaj demandis al si, cxu sxi jam neniam
povos eliri la halon.
Subite sxi rimarkis antaux si tripiedan tableton faritan el vitro, kaj
jen! kusxis sur gxi unu ora sxlosileto. Tuj la ideo frapis sxin ke
gxi nepre apartenas al iu el la halpordoj. Sed ho, ve! aux la seruroj
estis tro grandaj, aux la sxlosileto tro eta, cxar neniun el ili gxi
malfermis. Tamen, cxirkauxirante la duan fojon, sxi venis al malalta
kurteno, kiun sxi antauxe ne rimarkis, kaj malantaux la kurteno, jen
malgranda pordo alta je kvardek kelke da centimetroj; sxi ensxovis la
oran sxlosileton, kaj (ho, la gxojo!) gxi tauxgis.
Malferminte la pordeton, Alicio trovis ke gxi kondukas en koridoreton
ne multe pli ampleksan ol ordinara rat-tunelo. Starigante sin sur la
genuoj, sxi direktis la rigardojn,--tra la koridoreto--en--la plej
belan gxardenon, kiun oni povas imagi. Ho! kiel sxi sopiris eligxi
tiun malluman halon, kaj cxirkauxvagadi inter jenaj helfloraj bedoj
kaj dolcxaj fontanoj! Sed tra tiu pordeto sxi ne povus trairigi ecx
la kapon! "Kaj ecx se la kapo bone trairus," ekpensis nia kompatinda
Alicio, "tre malmulte utilus _tio_ sen la sxultroj! Ho, se mi nur
havus la kapablon _teleskopigxi_. Eble mi povus, se nur mi scius kiel
oni komencas la klopodon?" Cxar tiom da eksterordinaraj aferoj jam
en tiu tago okazis cxe sxi, Alicio ja komencis kredi ke neebla estas
preskaux nenio. Kompreneble neniel utilus staradi cxe la pordeto,
sekve sxi reiris al la tablo kun la ekespero trovi sur gxi alian
sxlosilon, aux eble libreton pri la arto teleskopigxi; cxi tiun fojon
sxi trovis sur gxi boteleton ("kiu certege ne kusxis tie antauxe,"
diris Alicio) kun surskribajxo, ligita cxirkaux la kolo, havanta la
vortojn TRINKU MIN per belegaj grandaj literoj surskribitajn.
"Tre facile estas diri 'Trinku min'" pensis la sagxulineto, "sed
mi ne faros tion krom post plena esploro. Mi unue rigardu por vidi
cxu oni surskribis gxin per 'veneno.'" Cxar sxi ja antauxe legis
kelke da bonmoralaj rakontoj pri infanoj kiuj aux mortbruligxis, aux
estis englutitaj de sovagxaj bestoj, aux suferis diversajn aliajn
malagrablajxojn nur simple pro tio, ke ili ne volis atenti ian facilan
regulon de la amikoj ofte instruitan, tian ekzemple kia estas la
regulo ke brilvarmega fajrilo povas brulvundi la manon, se oni gxin
tenas tro longe; ankaux tio cxi, ke se oni tre profunde trancxos
la fingron, gxi kredeble sangos; kaj neniam sxi forgesis ke se oni
trinkos multe el botelo markita per 'veneno,' preskaux certe estas ke
pli malpli frue gxi malordigos la internajxon.
Do, certigxinte ke cxi tiun botelon oni _ne_ markis per 'veneno',
Alicio kuragxis gustumi la enhavon. "Ja, tre bongusta gxi estas,"
diris sxi. (Sxajnis al sxi esti rava miksajxo farita el cxeriztorto,
sukerita ovajxo, ananaso, butersukerajxo kaj rostita buterpano. Do ne
mirinde estas ke tre baldaux la boteleto malplenigxis!)
* * * * *
"Ho, kian strangan senton! mi ja nepre teleskopigxas!" Kaj fakte
gxuste tio okazis. Sxi havis jam malpli ol tridek centimetrojn da
alteco. Sxia vizagxo heligxis, cxar nun sxi havas altecon gxuste
tauxgan por transiri la pordeton en tiun belegan gxardenon. Tamen
sxi decidis atendi ankoraux kelkajn momentojn por sciigxi cxu sxi
malkreskos plue. Sxi sentis pri tio kelkan timon, "cxar"--diris
sxi--"povas okazi ke mi malkreskos gxis nulo, same kiel kandelo. Kian
aspekton mi havus en tiu okazo?" Kaj sxi penis imagi al si la aspekton
kiun kandelflamo havas post kiam oni estingis gxin!
Post iom da tempo, rimarkinte ke nenio plu okazas, sxi decidis tuj iri
en la gxardenon. Sed ho ve! alveninte al la pordo, sxi eltrovis ke
sxi ne havas la oran sxlosileton; kaj irinte returne al la tablo por
reposedi gxin, (jen alia eltrovo!) sxi tute ne povis atingi gxin. Vidi
gxin tra la vitro sxi povis tre bone, kaj penegis grimpi sur unu el la
tri piedoj; sed gxi estis tro glitiga; kaj fine, ellacigxinte per la
vana klopodado, la kompatinduleto sidigxis sur la planko kaj ekploris.
"Nu, do, tute ne utilas konduti tiamaniere," diris al si Alicio tre
severe. "Mi ordonas al vi tuj cxesi la ploron." Sxi havis la kutimon
sin tre bone konsili (sed tre malofte agis laux la konsilo!) kaj
kelkfoje riprocxis sin tiel forte, ke sxi efektive devis plori;
kaj sxi unu fojon punfrapis sin sur la vango pro la ofendo ke sxi
trompis sin dum iu vetludo kiun sxi ludis kontraux si mem. (Nia
Alicio ja estis neordinara infano kaj tre sxatis sxajnigi ke sxi
estas du personoj.) "Sed tiu sxajnigo ne utilus nun"--sxi malgxoje
ekpensis--"cxar ja restas da mi apenaux suficxe por fari ecx unu
respektindan personon!"
Baldaux tamen sxia rigardo falis sur vitran skatoleton, kiu kusxas sub
la tablo: malferminte gxin, sxi trovis interne tre malgrandan kukon,
sur kiu oni markis (per korintoj) la vortojn: "Mangxu Min."
"Nu," diris Alicio, "mi vin mangxos! Se vi igos min kreski, mi povos
atingi la sxlosilon; kaj, se male okazos, mi povos rampi sub la pordo.
Ambauxokaze mi enigxos la gxardenon, kaj se nur okazos _tio_, ne tre
gravas la kielo." Sekve sxi mangxis peceton de la kuko dirante al si
"Laux kiu direkto, laux kiu do?" kaj tenante la manon sur la verto por
palpe sciigxi cxu gxi plialtigxas aux male; kaj tre surprizis sxin
la konstato ke sxi restas konstante samalta. Kiam oni mangxas kukon,
tio ja okazas ordinare, sed Alicio jam tiom alkutimis atendi ke nenio
okazos krom la neordinara, ke estis por sxi tede kaj malinterese kiam
okazis nur ordinarajxoj. Do, por _ion_ okazigi, sxi laboradis per la
dentoj gxis de la kuko neniom restis.
CXAPITRO II
LA LAGETO FARITA EL LARMOJ
"Neniam mi spertis tiajxo," ekkriis Alicio, (pro eksciteco sxi ecx
forgesis la akuzativon). "Jen mi plilongigxas teleskope, kiel la plej
granda teleskopo en la tuta mondo. Adiaux, piedetoj miaj!" (Kiam
sxi direktis la rigardojn al la piedoj, pro la plilongigxo ili jam
farigxis tute malproksimaj, kaj apenaux sxi povis vidi ilin.)
"Ho, vi kompatinduloj! kiu morgaux vestos al vi la sxtrumpojn kaj
sxuojn? Kompreneble ne _mi_; mi estos tro malproksime por okupi min
pri vi; vi devos klopodi por vi mem. Tamen estas necese komplezi ilin;
cxar se ili ofendigxos, ili eble rifuzos marsxi laux mia volo. Mi do
en la kristnaska tempo donacos al ili paron da novaj botoj."
Sxi ecx elpensadis detale kiel sxi faros la necesajn arangxojn. "Mi
pagos al la portisto por liveri ilin, kaj kiel stranga tio sxajnos,
sendi donacon al siaj piedoj! Ankaux la adreso estos tre stranga:
_Al lia Mosxto la Dekstra Piedo Alicia,
sur la Tapisxeto
apud Fajrgardilo
(Kun amsalut' de Alicio)._
Ho, kian sensencajxon mi parolas!"
En tiu momento sxia kapo ekpremis la plafonon. Do, sen plua prokrasto
sxi levis la oran sxlosileton kaj rapidis al la gxardenpordeto. Sed
havante la altecon de tri metroj, sxi apenaux povis, kusxante sur la
planko, rigardi per unu okulo en la gxardenon, kaj la tasko enigxi en
gxin farigxis ja pli ol iam utopia. Sxi sidigxis kaj denove ekploris.
"Vi devas honti," sxi diris al si, "vi granda bubino!" (sxi certe
ne eraris pri la lastaj du vortoj) "multe tro granda vi estas por
plorkrii, vi tuj cxesu!" Malgraux tiu akra sinriprocxo, sxi ne cxesis
la ploradon, gxis sxi faligis kelkajn hektolitrojn da larmegoj, kaj
etendis sin cxirkaux sxi larmlageto profunda je dek centimetroj kaj
kovranta preskaux la tutan plankon de la halo.
Post ne longa tempo sxi auxdis ian piedfrapetadon, kaj vigle forvisxis
la larmojn por esplori kiu venas. Jen reaperis la Blanka Kuniklo lukse
vestita, havante en unu mano paron da blankaj gantoj, kaj en la alia
grandan ventumilon. Jen li alvenis, trotrapide, kaj murmuris al si:
"Ho, la Dukino! Se mi igos sxin atendi, sxi tute furiozigxos!"
Cxar Alicio jam farigxis preskaux senespera, sxi estis preta peti
helpon de kiu ajn. Do, kiam la Kuniklo suficxe apudigxis, sxi
ekparolis per tre mallauxta timplena vocxo: "Se al vi placxos,
Sinjoro:--"
La Kuniklo forte eksaltis, lasis fali gantojn kaj ventumilon, kaj per
cxiuj fortoj ekforkuregis en la mallumon!
Alicio levis la gantojn kaj ventumilon, kaj cxar estis en la halo tre
varme, sxi longadauxre ventumadis sin kaj samtempe babiladis:--
"Hieraux cxio okazis lauxrutine, sed hodiaux ja cxio estas stranga!
Cxu dum la nokto mi sxangxigxis? mi esploru tion. Cxu vere mi estis
sama kiam mi levigxis hodiaux matene? Mi kvazaux memoras ke mi sentis
min _iom_ sxangxigxinta. Sed se mi ne estas sama, jen alia demando;
_kiu_ mi estas? Jen granda enigmo!" Kaj sxi kategorie pripensis
cxiujn samagxajn knabinetojn kiujn sxi konas, por certigxi cxu sxi
sxangxigxis en iun el ili.
"Mi certe ne estas Ado, cxar sxia hararo falas sur la sxultroj per
longaj bukloj, kaj la mia estas tute ne bukla. Ankaux mi ne estas
Mabelo, cxar mi scias multe da lernajxoj, kaj sxi scias ja tre, tre
malmulte. Ankaux sxi estas _si_, kaj mi _mi_, kaj... ho, mi tute
konfuzigxas! Mi provu cxu mi ankoraux scias la jam longe konitajn
faktojn. Por komenci: kvaroble kvin faras dekdu, kvaroble ses faras
dektri, kvaroble sep faras.... Ho, tiamaniere neniam mi atingus dudek!
Tamen la Multiplika Tabelo estas por mi indiferenta; mi ekzamenu min
geografie. Londono estas cxefurbo de Parizo, Parizo cxefurbo de Romo,
kaj Romo.... Ne, denove mi eraras, certege. Mi nepre sxangxigxis en
Mabelon. Mi penos deklami 'Rigardu! Jen abelo vigla.'"
Kaj kruciginte la manojn sur la genuoj same kiel en la lernejo kiam
sxi ripetas parkerajxojn, sxi komencis tiun konatan poemon. Sed sxia
vocxo sonis rauxka kaj nepropra, kaj ecx la vortoj ne tute similis la
originalajn.
_Rigardu! Jen la krokodil'!
La voston li netigas;
Sxprucante akvon el la Nil'
La skvamojn li briligas._
_Senmova restas la busxeg',
Li ungojn kasxas ruze;
Jen fisxoj nagxas tra l' kaveg'
Frapfermas li amuze._
"Jen certe ne la gxustaj vortoj," diris Alicio malgxoje, kaj denove
la okuloj plenigxis de larmoj, dum sxi dauxrigis: "Do, mi nepre estas
Mabelo malgraux cxio; sekve mi devos logxi en tiu sxia mallargxa
maloportuna domacxeto; mi havos neniun sxatindan ludilon, kaj devos
lerni sennombrajn lecionojn. Ne! Pri tio mi decidigxis. Se mi estos
Mabelo, mi restos cxi tie, kaj neniom utilos ke oni demetu la kapon
cxe la enirejo al la tunelo kaj diru per karesa vocxo 'Resupreniru,
karulo.' Mi nur rigardos supren kaj demandos 'Kiu do mi estas? Vi
certigu tion, kaj _poste, se mi sxatos esti tiu persono_, mi konsentos
supreniri. Se ne, mi restos cxi tie, gxis mi farigxos iu alia.' Sed ho
ve! mi tre, tre volas ke oni venu. Jam tro longan tempon mi restas tie
cxi tutsola, kaj mi sopiras la hejmon."
Dirante tion sxi okaze rigardis la manojn kaj rimarkis mirigite ke sxi
vestis--dum sxi babilas--unu el la blankaj kapridfelaj gantoj de la
Kuniklo.
"Kiel ajn mi faris _tion_?" pensis sxi. "Mi ja denove malkreskas."
Sxi starigxis, kaj irinte al la tablo por kompare mezuri sin,
eltrovis ke nun sxi havas proksimume sesdek centimetrojn da alteco,
kaj ankoraux rapide malkreskas. Certigxinte ke tion kauxzas la
ventumilo, sxi tuj lasis gxin fali, kaj per tio apenaux sxi evitis la
malagrablajxon malkreski gxis nulo.
"Jen evito vere mirakla! Cxar preskaux mi nuligxis!" diris Alicio,
iom timigita per la subita sxangxo, "tamen estas bona afero trovi sin
ankoraux ekzistanta; kaj jam nun mi povas eniri la gxardenon." Sxi do
kuris avide al la pordeto; sed ho ve! gxi refermigxis, kaj jen la ora
sxlosileto kusxis, kiel antauxe, sur la tablo; kaj "la afero staras
pli malprospere ol cxiam," sxi plordiris, "cxar neniam mi estis tiel
absurde malgranda, estas ja ne tolereble."
En la momento kiam sxi diris tion, sxia piedo glitis, kaj sxi trovis
sin plauxde enfalinta en salan akvon. Subakvigxinte gxis la mentono,
sxi unue supozis ke sxi estas falinta en la maron, kaj ekpensis
"en tiu okazo mi povos hejmigxi vagonare." (Alicio nur unufoje en
la vivo forrestadis cxe la marbordo, kaj el tiu sperto formis al
si la konkludon ke, kien ajn oni irus sur la angla marbordo, oni
trovus longan serion de banmasxinoj en la maro, post ili kelke da
infanoj kiuj per lignaj fosiloj fosas la sablon; malantauxe, serion
de apartamentaj domoj, kun, malantaux cxio, stacidomo.) Tamen post
nelonge sxi sciigxis ke sxi estas en la lageto farita de la larmoj
kiujn sxi ploris estante trimetrulo. "Ho, se nur mi ne tiom plorus!"
diris sxi, cxirkauxnagxante por trovi la bordon. "Pro tiuj larmoj mi
nun eble suferos la punon droni en la larmoj mem. Tio estos tre, tre
stranga, sed hodiaux _cxio_ ja estas stranga."
En tiu momento sxi ekauxdis ke io ne tre malproksime de sxi
cxirkauxbaraktas en la lageto, kaj sxi nagxis en la direkto de la
plauxdado por esplori kio gxi estas: unue sxi supozis ke la besto
nepre estos aux rosmaro aux hipopotamo; sed rememorante ke sxi mem
nun estas tre malgranda, sxi fine konstatis ke gxi estas nur muso
englitinta en la akvon same kiel sxi mem.
"Cxu eble utilus," pensis Alicio, "alparoli cxi tiun muson? Cxio
estas tiel neordinara cxi tie, ke kredeble gxi havas la kapablon
paroli, kaj almenaux ne malutilos provi gxin." Do sxi ekparolis
per: "Ho muso, cxu vi konas la elirejon el tiu cxi lageto? Mi tre
lacigxas, ho Muso, cxirkauxnagxante en gxi." (Alicio kredis ke "Ho
Muso" estas nepre prava formo por alparoli muson; sxi neniam gxis tiu
tago alparolis muson, sed sxi memoris el la latina lernolibro de sia
frato la deklinacion: "Muso--de muso--al muso--muson--ho muso!")
La Muso rigardis sxin scivole, tamen diris nenion, sed faris signon al
sxi palpebrumante per unu okuleto.
"Gxi eble estas franca muso alveninta Anglujon kun Vilhelmo la
Venkanto; sekve gxi povas ne kompreni la anglan lingvon." (Malgraux
la fakto ke sxi bone konis multe da historiaj nomoj kaj epizodoj,
Alicio ne havis tre klarajn ideojn pri _datoj_!) Sxi do rekomencis
france, dirante "_ou est ma chatte?_" (la unua frazo en sxia
lernolibro).
La Muso tuj eksaltis el la akvo, kaj gxia tuta korpo timskuigxis.
"Ho, pardonu! mi petegas," ekkriis Alicio, timante ke sxi vundis la
sentojn al la kompatinda besto, "mi tute forgesis ke vi ne amas la
katojn."
"Ne--amas--katojn," diris ripete la Muso per pasia sibla vocxo. "Cxu
_vi_, se vi estus mi, amus la katojn?"
"Nu, eble ne," Alicio respondis per paciga tono, "sed ne kolerigxu.
Malgraux cxio, mi tre sxatus montri al vi nian katon _Dajna_; vi nepre
ekamus la katojn, se nur vi povus vidi _sxin_. Sxi estas la plej kara
dorlotajxo en tuta la mondo,"--Alicio malvigle sencele nagxetis dum
sxi parolis--"kaj tiel komforte sxi murmuras apud la fajro lekante
la piedojn kaj visxante la vizagxon; ankaux tiel bela molajxo por
dorloti sur la genuoj, ankaux tiel lerta muskaptisto--ho, pardonu,"
denove ekkriis Alicio, cxar la Muso elstarigis erinace la tutan felon;
sekve sxi estis certa ke gxi tre profunde ofendigxis, kaj sxi rapidis
aldoni: "Se estas al vi malagrable, ni ne plu parolu pri _Dajna_."
"_Ni_ ne plu!" ekkriis la Muso, kiu tremis gxis la lasta vostharo.
"Cxu vi imagas ke _mi_ volus priparoli tian temon? Cxiam nia familio
malamis la katojn kaj nun malamas, malamindaj malgxentilaj bestoj!
Estonte vi jam neniam auxdigu antaux mi ecx la nomon kato!"
"Tion mi promesas tre volonte," diris Alicio, kaj dume klopodis trovi
alian paroltemon. "Cxu vi... cxu vi sxatas... la hundojn?"
La Muso ne respondis. Sekve Alicio avide dauxrigis:--
"Proksime de nia domo logxas bela, cxarma, hundeto, kiun mi tre
sxatus ke vi vidu. Gxi estas malgranda, helokula rathundo kun longa
bukla brunhararo. Gxi kapablas realporti la ajxojn forjxetitajn; gxi
petas mangxajxon sidante sur la vosto, kaj havas aliajn cxiuspecajn
kapablojn; mi ne povas memori ecx la duonon da ili. Gxi apartenas
al iu farmisto kiu diras ke pro gxiaj kapabloj gxi valoras mil
spesmilojn. Li certigas ke gxi mortigas cxiujn ratojn kaj... Ho,
ve! ve! Denove mi ofendis gxin." Cxar jen! la Muso nagxas for, for
per cxiuj fortoj, kun tia rapideco ke li faras irante tra la akvo
grandan plauxdbruon.
Sxi realvokis gxin per sia plej dolcxa tono. "Vi _kara_ Muso, revenu!
mi petegas; nek katojn nek hundojn ni priparolos, se al vi ne
placxos." Auxdinte tion, la Muso turnis sin malrapide kaj renagxis al
sxi. Gxia vizagxo estis tre pala (pro kolero, pensis en si Alicio),
kaj per mallauxta tremanta vocxo gxi diris: "Ni nagxu al la bordo,
kaj poste mi rakontos al vi mian historion, por komprenigi pro kio
mi malamas la katojn kaj hundojn." Kaj certe estus malprudente plu
prokrasti la elnagxon, cxar en la lageton jam enfalis tiom da birdoj
kaj bestoj ke ili komencis premi sin reciproke. Jen Anaso nagxis
kun Dodo, jen Loro kun Agleto, jen multe da aliaj strangajxoj,
birdbestoj kaj bestbirdoj. Unua nagxis Alicio; post sxi sekvis la tuta
birdbestaro. Post kelka tempo cxiuj atingis la bordon kaj staris kune
sur la tero, tre malsekaj.
CXAPITRO III
POST STRANGA VETKURO SEKVAS STRANGA MUS-TEJLO.[1]
La kunvenintoj sur la bordo prezentis tre strangan aspekton. Jen
birdoj kun plumoj malordigitaj, jen bestoj kun felo algluigxinta
al la korpo: cxiuj estis akvogutantaj, malkomfortaj, malagrablaj.
Kompreneble la unua demando estis: kiamaniere resekigxi? Ili
interkonsiligxis pri tio, kaj post kelke da minutoj sxajnis al Alicio
tute ordinara afero trovi sin babilanta kun ili kvazaux al personoj
jam longe konataj. Sxi havis longan argumentadon kun la Loro, kiu en
la fino farigxis malagrabla kaj volis diri nenion krom "mi estas la
pli agxa, kaj pro tio mi scias pli." Cxar Alicio rifuzis konsenti al
tio, ne sciante kiom da jaroj li havas, kaj cxar la Loro absolute
rifuzis doni tiun sciigon, restis nenio plu direbla.
Fine la Muso, kiu sxajne estis auxtoritatulo, ekkriis: "Vi sidigxu
cxiuj, kaj auxskultu _min_. Mi tre baldaux igos vin suficxe sekaj!"
Ili do sidigxis, cxiuj en unu granda rondo, kun la Muso en la centro.
Alicio fikse kaj atente rigardadis la Muson, cxar sxi havis fortan
antauxsenton, ke sxi nepre suferos malvarmumon, se sxi ne baldaux
resekigxos.
"Hm," komencis la Muso kun tre impona mieno "cxu cxiuj estas pretaj?
Jen la plej bona sekigajxo kiun mi konas. Silentu cxiuj, mi petas!
'Vilhelmo Venkinto, kies aferon la papo subtenis, baldaux subigis la
anglan popolon, kiu pro manko de probatalantoj alkutimigxis dum la
lastaj jaroj al uzurpado kaj venkigxo. Edvino kaj Morkaro, grafoj de
Mercio kaj Nortumbrio--'"
"Ho, ve!" gxemis la Loro, frosttremante.
"Pardonu," diris la Muso tre gxentile (kvankam li tre sulkigis la
brovojn), "cxu vi parolis?"
"Ne mi," la Loro rapide respondis.
"Mi kredis ke jes," diris la Muso. "Sed mi dauxrigu. 'Edvino kaj
Morkaro grafoj de Mercio kaj Nortumbrio farigxis liaj partianoj, kaj
ecx Stigando la patrujama cxefepiskopo de _Canterbury_ trovis gxin[2]
konsilinda--"
"Trovis _kion?_" diris la Anaso.
"Trovis _gxin_," la Muso respondis iom malafable. "Cxu vi ne komprenas
kion signifas 'gxi'?"
"Nu, mi tre bone komprenas kion 'gxi' signifas, kiam mi trovas ion.
Plej ofte 'gxi' estas rano aux vermo. Tamen la demando estas: kion
trovis la cxefepiskopo?"
"Tiun demandon la Muso ne atentis sed dauxrigis rapide: 'trovis gxin
konsilinda iri kun _Edgar Atheling_ por renkonti Vilhelmon kaj proponi
al li la kronon. Sed la insulta fiero de liaj Normanoj--' kiel vi
sentas vin nun, mia kara?" gxi diris abrupte, alparolante Alicion.
"Malseka, same malseka kiel en la komenco," Alicio respondis iom
melankolie. "Via rakonto ne sekigas min."
"Kon-sid-er-ad-inte la jxus anonc-itan rezult-at-on," ekdiris solene
la Dodo, "mi proponas ke cxi tiu kunsido tuj fermigxu por ke oni
el-kon-sid-er-adu kaj senprokraste ef-ekt-iv-ig-u pli energiajn
ri-med-ojn."
"Kian lingvon vi parolas?" demandis la Agleto. "De tiuj longaj vortoj
mi ne scias la signifon, kaj plue mi kredas ke vi ne scias mem."
La Agleto deklinis la kapon por kasxi sian mokridon, sed kelkaj el la
birdoj sibleridis auxdeble. La Dodo per vocxo ofendita reparolis pli
simple: "Jen kion mi intencis diri: la plej bona rimedo por sekigi nin
estus la 'Kauxko'-vetkuro."
"Kio do estas Kauxko?" diris Alicio. Tiun demandon sxi faris, ne
dezirante la informon, sed nur cxar sxi rimarkis ke la Dodo pauxzas
kaj sxajne opinias ke _iu_ devas paroli, kaj cxar neniu alia montris
la inklinon paroli.
La Dodo respondis ke: "La plej bona rimedo por klarigi gxin estas
per la ago mem." (Kaj cxar ian vintran tagon vi eble volos mem
eksperimenti la ludon, mi klarigos kiamaniere la Dodo arangxis gxin.)
Unue, gxi markis per kreto rondforman kurejon (la preciza formo ne
gravas). Due, gxi starigis cxiujn partoprenontojn cxe diversaj punktoj
de la kretstreko. Oni ne diris, laux angla kutimo, "unu, du, tri,
FOR!" sed cxiu devis komenci kaj cxesi la kuradon laux sia propra
inklino, kaj pro tio ne estis facile kompreni kiam la afero finigxis.
Tamen post longa kurado, eble duonhora, cxiuj tute resekigxis, kaj la
Dodo subite ekkriis: "La Kauxko finigxis."
Cxiuj amasigxis cxirkaux la Dodo, spiregante kaj demandante: "Sed kiu
venkis?"
Tiun demandon la Dodo en la unua momento ne povis respondi.
Gxi sidis longan tempon kun unu fingro premata sur la frunto (en tiu
sama sintenado kiun ordinare havas Sxejkspir en niaj bildoj). En la
fino la Dodo diris:--"Cxiuj venkis, kaj cxiu devas ricevi premion."
Plena hxoro da vocxoj demandis samtempe: "Sed kiu la premiojn
disdonos?"
"Ja _sxi_ kompreneble," diris la Dodo, kaj montris per unu fingro sur
Alicion. Sekve, la tuta aro amasigxis cxirkaux sxi kaj kriis konfuze
"La premiojn, la premiojn." Kion fari? La kompatinda Alicio havanta
alian ideon neniun, ensxovis la manon en sian posxon kaj felicxe
trovis tie pakajxeton da sukerajxoj (kiujn per bonsxanco la sala akvo
ne difektis) kaj ilin sxi disdonacis kiel premiojn. Suficxis gxuste
por donaci al cxiuj po unu.
"Sed sxi mem nepre rajtas ricevi premion," diris la Muso.
"Certe," tre serioze respondis la Dodo, kaj turnis sin al Alicio
dirante:
"Kion alian vi havas en la posxo?" Alicio respondis malgxoje ke "nur
fingroingon." "Gxin transdonu al mi," diris la Dodo.
Denove cxiuj amasigxis cxirkaux sxi, dum la Dodo solene prezentis
la fingroingon dirante: "Ni petas ke vi bonvolu akcepti cxi tiun
elegantan fingroingon." Cxe la fino de tiu mallonga parolo cxiuj
aplauxdis.
[Ilustrajxo: LA DODO SOLENE PREZENTAS
AL ALICIO SXIAN PROPRAN FINGROINGON.]
Alicio pensis interne ke la tuta afero estas absurda, sed cxiuj
tenadis sin tiel serioze ke sxi ne kuragxis ridi. Ankaux cxar sxi ne
povis elpensi ion dirindan, sxi nur simple klinis respekte la kapon
akceptante la ingon, kaj tenadis sin kiel eble plej serioze.
Kaj nun sekvis la mangxado de la sukerajxoj. Tio kauxzis ne malmulte
da bruo kaj konfuzo. Grandaj birdoj plendis ke ili ne povas gustumi
siajn; malgrandaj aliflanke sufokigxis, kaj estis necese kuraci ilin
per la dorsfrapada kuraco. Tamen cxio fine elfarigxis. Ili sidigis sin
denove en la rondo kaj petis al la Muso ke gxi rakontu al ili ion plu.
"Vi ja promesis rakonti al mi vian historion," diris Alicio, "kaj
la kauxzon pro kiu vi malamas la... la... la... Ko kaj Ho." Tiujn
komencajn literojn sxi aldonis per tre mallauxta flustro, ektimante ke
gxi ree ofendigxos.
"Mia tejlo,"[3] diris la Muso, "estas tre longa kaj tre malgxoja."
"Mi vidas ke gxi estas longa," diris Alicio rigardante kun miro gxian
voston, "sed kial vi gxin nomas malgxoja?" Kaj dum la dauxro de la
rakonto sxi tiel konfuzis sin pri tiu enigmo ke sxia koncepto pri gxi
enhavis kune la ideojn de ambaux tejlajxoj. Jen la vostrakonto aux
rakontvosto:
Furi' diris al
Mus', kiun
trafis
li jxus,
'Ni havu
proceson,
procesos mi
vin! Ne ekpenu
rifuzi; tio,
nur por amuzi
min, estas
necesa; defendu
do vin!'
'Ne utilus,
sinjor';
diris mus' kun
fervor'--
'Sen jugxistoj
procesi
tempperdo
ja estas.'
'Mi vin
jugxos
tutsole'
--diris li
ruzparole.
Li muson
kondamnis;
nun
sola
li
restas.
"Vi ne atentas," diris la Muso al Alicio kun severa mieno. "Pri kio vi
pensas?"
"Pardonu," respondis sxi tre humile, "vi jam alvenis cxe la kvina
vostkurbo, cxu ne?"
"Mi ne!" ekkriis la Muso.
"Mine', mine'," ripetis Alicio "do vi certe estas franca Muso; sed
kial vi, katmalamanto, nun alvokas katon?"
La kolerema Muso tuj levis sin kaj ekforiris, jxetante post si la
riprocxon:
"Ne tolereble estas ke vi insultu min per tia sensencajxo."
"Mi ne intencis ofendi, vere ne!" ekkriis Alicio per petega vocxo "kaj
vi ja estas tre ofendema." Anstataux respondi, la Muso nur grauxlis
kolere.
"Revenu, mi petegas, kaj finu la rakonton," Alicio lauxte kriis al la
foriranta Muso. Poste cxiuj kriis hxore: "Jes, revenu, revenu." Tamen
la Muso nur skuis malpacience la kapon, plirapidigis la pasxojn, kaj
malaperis.
La Loro malkontente diris: "Estas domagxo ke gxi ne volis reveni,"
unu maljuna krabino profitis la okazon por diri al la filino: "Ha,
mia kara, tio estu por vi solena averto por ke neniam _vi_ perdu la
bonhumoron," kaj la malrespekta krabido akre respondis: "Vi fermu la
busxon, panjo; vi ja difektus la paciencon ecx al ostro."
"Ho, kiel mi volus ke nia _Dajna_ estu tie cxi," Alicio diris tion al
neniu aparte sed kvazaux sxi volis mem auxdi siajn pensojn, "sxi ja
kapablus tuj reporti gxin."
"Kiu do estas _Dajna_, se estas permesite tion demandi," diris
gxentile la Loro. Alicio respondis avide, cxar cxiam sxi estis preta
paroli pri sia kara katinjo. "_Dajna_ estas mia kato. Sxi estas la
plej bona muskaptisto kiun vi povus ecx imagi; kaj se vi vidus sxin
_bird_kaptanta,..."
Tiuj vortoj kauxzis inter la cxeestantoj vere rimarkindajn sentojn.
Kelkaj el la birdoj tuj forportis sin. Unu maljuna pigo tre zorge
enfaldis sin per la vestoj kaj anoncis ke, cxar la noktaj vaporoj
malbone efikas sur la gorgxo, sxi devas hejmenigxi. La kanario kriis
per trempepanta vocxo al siaj idoj: "Forvenu, karuletoj, la horo jam
pasis, je kiu vi devis kusxigxi."
Pro diversaj tiaj pretekstoj cxiuj foriris unu post alia, gxis Alicio
restis tute sola. "Se nur mi ne estus nominta _Dajna'n_!" sxi diris
melankolie. "Supre en la hejmo cxiuj sxatas sxin, cxi tie funde,
neniu. Tamen, laux mi, sxi estas la plej bona kato en la tuta mondo.
Ho, _Dajna_, vi kara _Dajna_, cxu jam neniam mi revidos vin?" Kaj nun
sentante sin tre sola kaj tre malgxoja, sxi denove ekploris.
Post iom da tempo, ekauxdante kelkajn piedpasxetajxojn, sxi avide
direktis la rigardojn al ili, en la espero ke eble la Muso regajnis la
bonhumoron kaj nun revenas por fini sian rakonton.
CXAPITRO IV
CXEFE PRI UNU LACERTO NOMATA BIL[4]
Alvenis ne la Muso, sed la Blanka Kuniklo, Gxi trotis malrapide,
kaj cxirkauxrigardadis, kvazaux gxi sercxas ion. Sxi auxdis gxin
murmuri al si: "Ho, la Dukino, ho, miaj karaj piedoj, ho miaj felo kaj
vangharoj! Sxi ekzekutigos min. Tio estas same certa kiel la fakto ke
mi ne amas la cxasputorojn! Kie en la tuta mondo mi lasis ilin fali?"
Alicio tuj divenis ke gxi sercxas la ventumilon kaj la paron da
blankaj gantoj kapridfelaj, kaj sxi bonkore komencis cxirkauxsercxi
ilin. Sed ne prosperis al sxi trovi ilin, cxar de kiam sxi nagxadis
en la lageto, cxio absolute sxangxigxis; malaperis la vitra
tablo, la pordeto, kaj ecx la granda halo mem. Baldaux dum Alicio
cxirkauxsercxas, la Kuniklo rimarkis sxin, kaj per kolera vocxo
ekkriis al sxi: "Nu, Mariano, kion do _vi_ faras cxi tie ekstere?
Vi tuj kuru en la domon kaj alportu paron da gantoj kaj ventumilon.
Rapidu, for!"
Alicio tuj ekkuris en la direkto al kiu gxi montris. Pro timo de gxia
kolero sxi ecx ne provis klarigi ke sxi ne estas Mariano.
"Li ja kredas ke mi estas lia cxambristino," sxi al si diris, kurante.
"Kia surprizego estos por li eltrovi kiu mi estas! Sed bone estos
alporti al li la ventumilon kaj gantojn, t.e. se prosperos al mi trovi
ilin."
Dirante tion, sxi trovis sin staranta antaux cxarma malgranda dometo
kun sur la pordo neta nom-tabulo kaj gravurita sur gxi la nomo Sro.
B. Kuniklo. Sxi eniris, ne frapinte la pordon, kaj rapidis supren per
sxtuparo timante ke sxi renkontigxos kun la efektiva Mariano, kaj
estos forigita el la domo antaux ol sxi povos trovi la ventumilon kaj
gantojn.
"Kiel strange estas," diris Alicio al si, "esti cxirkauxsendata de
Kuniklo! Eble ankaux _Dajna_ igos min porti por sxi depesxojn. Jen kio
povus okazi. 'Frauxlino Alicio, venu, pretigu vin por la promeno.'
'Post unu momento, varnjo; tamen gxis _Dajna_ revenos, mi devas gardi
la mustruon, por ke la muso ne eliru.' Sed mi kredas ke, se _Dajna_
komencus tiamaniere estri la domanojn, oni ne permesus al sxi resti en
la domo."
Dum sxi parolis, sxi trovis sin en neta cxambreto kiu havis tablon
apud la fenestro, kaj jen sur la tablo (kion sxi esperis trovi)
ventumilo kaj kelkaj paroj da blankaj gantetoj. Preninte la ventumilon
kaj unu paron da gantoj, sxi estis tuj forlasonta la cxambron kiam
okaze sxi rimarkis, starantan apud la spegulo, boteleton. Tiu boteleto
_ne_ havis surskribon kun la invito TRINKU MIN, tamen sxi malsxtopis
kaj almetis gxin al la lipoj. "Kiam ajn mi aux mangxas aux trinkas cxi
tie funde, nepre okazas _io_ stranga, do mi volas provi kian efikon
havos cxi tiu boteleto. Mi tre esperas ke gxi denove grandigos min,
cxar mi vere enuas esti tia malgrandajxeto kia nun mi estas."
Kaj tian efikon gxi fakte havis, efikon preskaux tujan; cxar antaux
ol sxi eltrinkis duonon de la enhavo, sxi sentis la kapon premata
kontraux la plafono, kaj devis klini la dorson por ke sxi ne rompu
al si la kolon. Si tuj demetis la boteleton dirante: "Suficxas! mi
esperas ke mi ne kreskos plu. Jam mi ne povas eliri tra la pordo. Ho,
mi tre volas ke mi ne tiom trinkis."
Ho, ve! Jam tro malfrue estis por voli tion. La kresko tute _ne_
cxesis, sed dauxradis gxis sxi devis stari sur la genuoj, kaj plu
dauxradis gxis ecx por tio mankis spaco. Sxi klopodis kusxi sur la
planko havante unu kubuton kontraux la pordo kaj la alian klinitan
cxirkaux la kapo. Sed ankoraux plu sxi kreskis, kaj--jen, sxia lasta
rimedo--sxi sxovis unu brakon el la fenestro kaj unu piedon en la
kamentubon, dirante:
"Nu, kio ajn okazos, jam nenion plu _mi_ povas fari. Kio al mi okazos?
Kio?" Tre felicxe por Alicio la sorcxboteleto jam plene efikis; sxi ne
plu kreskis, tamen sxia nuna amplekso estis por sxi tre malkomforta,
kaj cxar sxajne ekzistis nenia eblo iam eliri tiun cxambron, ni ne
miru ke sxi nun farigxis tre malgaja.
"Estis multe pli agrable en la hejmo," pensis la kompatindulo, "cxar
tie ne okazis ke oni cxiam alterne kreskis kaj malkreskis, kaj
cxirkaux-ordonigxis de musoj kaj kunikloj. Preskaux mi volas ke mi ne
estus enirinta tiun tuneleton; tamen, malgraux cxio, la cxitiea vivo
estas certe kurioza kaj interesa. Ho, mi tre miras _kio_ okazis al mi.
En la pasinto, kiam mi legis la fefabelojn, mi cxiam supozis ke en
la reala mondo tute ne okazas tiaj aferoj; sed jen mi mem trovas min
en la mezo de ia vera fefabelo! Oni devos, oni certege devos, verki
libron pri mi. Mi mem verkos gxin, tuj kiam mi estos plenkreskinta.
Sed mi ja estas plene kreskinta jam nun"--diris sxi per malgaja vocxo
"almenaux tie cxi ne estas spaco por kreski plu. Cxu sekvas do (pensis
sxi) ke mi neniam farigxos pli _agxa_ ol nun? Tio ja estus unuflanke
tre agrabla: neniam farigxi maljunulino! Sed aliflanke, devi cxiam
lerni la lecionojn, ho, mi ne sxatus _tion_!"
"Vi stulta Alicio," sxi respondis al si, "Kiel vi povus lerni
lecionojn _tie cxi_? Apenaux estas spaco por _vi_, kie do lokigxus
lernolibroj?" Kaj tiamaniere sxi dauxrigis la konversacion, diskutante
kaj argumentante kontraux si.
[Ilustrajxo: LA KUNIKLO FALAS EN SIAN KUKUMEJON.]
Post kelkaj momentoj sxi cxesis paroli kaj auxskultis, cxar sxi auxdis
ekster la cxambro ies vocxon diranta: "Mariano, Mariano! se vi ne tuj
alportos al mi la gantojn--" Sekvis la sonoj de piedtrotetado supren
laux la sxtuparo. Alicio komprenis ke la Kuniklo venas por sercxi
Marianon. Pro timo al li, sxi tiel forte tremis ke la tuta dometo
skuigxis. Sxi ja forgesis ke nun sxi estas preskaux miloble pli granda
ol la Kuniklo, kaj tute ne bezonas timi gxin.
Laux la auxdataj sonoj la Kuniklo alvenis gxis la pordo, kaj
klopodadas malfermi gxin. Sed, cxar la pordo estis malfermebla
nur internen, kaj cxar Alicio forte premas gxin per la kubuto,
tiu klopodado malsukcesis. Sxi auxdis gxin diri al si: "Do, mi
cxirkauxiros kaj enigxos tra la fenestro."
"Vi ne faros _tion_" pensis Alicio. Atendinte gxis sxi auxdas la
Kuniklon apude sub la fenestro, sxi subite eletendis la manon kaj
faris provkapton en la aero. En la manon sxi ricevis nenion, sed
auxdis subitan timekkrion, la falon de ia korpo, kaj samtempe la sonon
de frakasata vitro. El tio sxi konkludis ke gxi falis en kukumejon,
aux en ion tiuspecan.
Post unu momenton sxi auxdis tre koleran vocxon (certe la vocxon de
l' Kuniklo) diranta: "Pat, Pat, kie vi estas, kanajlo?" kaj responde
(de malproksime) jen alia vocxo de sxi nekonata: "Se placxas, Mosxto,
jen mi tie cxi. Mi fosas pomojn."
"Fosas _pomojn_? Cxi tien, sencerbulo, kaj eligu min el _cxi tio_."
(Denove auxdigxas sonoj de frakasata vitro.)
"Nun, vi diru al mi, Pat, kio tio estas en la fenestro?"
"Brako, Ekscelenco." (Laux la akcento per kiu li parolis li certe
estis irlandano.)
"Cxu 'brako' vi diris, stultulo? Kiu en la tuta mondo iam vidis brakon
tiel grandan? Gxi ja sxtopas la tutan fenestron."
"Estas vero, Ekscelenco; sed, malgraux cxio, gxi estas brako."
"Nu, gxi ne devas esti tie, kio ajn gxi estas. Vi iru tuj kaj forprenu
gxin."
Post tio sekvis longa silento; nur malofte Alicio auxdis flustrajxojn:
ekze.,
"Mi ne sxatas gxin, Mosxto, tut' ne, tut' ne!" kaj "Vi obeu,
malkuragxulo."
En la fino sxi la duan fojon eletendis la manon kaj faris provkapton
en la aero. Cxi tiun fojon sxi auxdis _du_ timkriojn, kaj ankaux
duobligxis la sonoj de frakasata vitro. "Tiu kukumejo nepre havas
multe da kadroj," pensis Alicio. "Kion oni projektos nun? Pri la
projekto eltiri min el la fenestro, se nur ili povus, mi estus tute
kontenta, cxar mi ja ne volas resti tie cxi eterne."
Pasis kelka tempo en plena silento. Poste rompis la silenton rulbruo
de malgrandaj vagonradoj, kaj vocxoj ne malmultaj ekparolis cxiuj
kune. Sxi elauxdis nur la sekvantajn:
"Kie la alia sxtupetaro?--Mi ja devis alporti nur unu, la
alian Bil alportas--Bilcxo, gxin starigu tie cxi--Jen en
cxi tiu angulo ni starigu ilin--Ne, ne! antaux cxio necesas
kunligi ilin, alie ni ne atingos la fenestron--Vi ne gxenu
vin, ili jam suficxe tauxgas--Vi, Bil, ekkaptu cxi tiun
sxnuron--Cxu la tegmento subtenos la premon?--Gardu vin,
jen malfiksigxinta ardezajxo--Ho, gxi jam falas, gardu la
kapojn sube--(Lauxta frakaso)--Nu, kiu fusxis tion?--Mi
kredas ke Bil--Kiu devas derampi la kamentubon?--Ne, mi
ne volas, vi rampu mem--Tion ne _mi_, Bil devas--Bil, la
mastro ordonas ke vi derampu."
"Do, Bil devas derampi la kamentubon," pensis Alicio. "Cxiujn
malagrablajxojn oni trudas al Bil. Mi ne volus esti en la situacio
de Sro. Bil. La fajrujo estas tre mallargxa, sed malgraux cxio mi
nepre sukcesos trafi lin per la piedo." Sxi eltiris la piedon kiel
eble pleje el la tubo kaj atendis gxis sxi auxdis tutapude en la tubo
cxirkauxgratadon kaj rampadon de iu besteto (kiaspeca gxi estis, sxi
el la sonoj ne povis diveni). Tiam dirante al si 'Tio nepre estas Bil'
sxi provfrapis per la piedo en la tubon, kaj atende auxskultis.
Unue sxi auxdis lauxtan hxoron:
"Jen Bil tie supre! Pafigxis el tubo!! Falas teren!!!"
Poste la vocxo de l' Kuniklo diranta tutsole: "_Kaptu lin, vi cxe la
barilo._" Sekvis unumomenta silento kaj fine alia konfuza vocxaro:
"Subtenu la kapon--Brandon. Ne sufoku lin--Kio al vi
okazis, kunulo--Diru al ni--"
Auxdigxis responde tre malforta sibla vocxo ("jen la vocxo de Bil,"
pensis Alicio).
"Nu, apenaux mi scias--ne pli, dankojn--jam
mi refortigxas--mi estas tro konfuzita por
rakonti--io--kvazaux risorte--atakis min--kaj
mi pafigxis supren kiel raketo--jen cxio."
"Tute vere, ni ja vidis vin," diris la aliaj.
"Ni devas ekbruligi la domon," diris la vocxo de l' Kuniklo. Alicio tuj
ekkriis kiel eble plej lauxte "se vi tion atencos, mi instigos kontraux
vi _Dajna'n_."
Sekvis tuja kaj plena silento. "Kion nun ili faros?" pensis Alicio.
Laux sxi la plej prudenta rimedo estus forpreni la tegmenton.
Post unu, du momentoj denove komencis cxirkauxmovigxo, kaj la Kuniklo
auxdigis sin dirante: "Suficxos por komenco unu plena pusxcxaro."
"Plena pusxcxaro da kio?" pensis Alicio. Tiu dubo ne dauxris
longe, cxar en tiu sama momento, ensxutigxis tra la fenestro, kun
kvazaux-hajla bruo, amaso da sxtonetoj, kaj kelkaj el ili ecx frapis
al sxi la vizagxon. Sxi diris al si: "Tion mi tuj cxesigos," kaj
aldonis lauxte: "Se vi ree faros tion, mi _Dajna'n_...."
Denove la tuja kaj plena silento!
Alicio surprize rimarkis ke la sxtonetoj kusxantaj sur la planko
cxiuj sxangxigxas en kuketojn, kaj venis en sian kapon la felicxa
ideo "Se mi mangxos unu el tiuj kuketoj, nepre okazos al mi _iuspeca_
korpsxangxo, kaj cxar nun tia sxangxo neniel povas kreskigi min,
sekvas ke la efiko estos malkreskiga."
Sxi do englutis unu, kaj kun granda gxojo konstatis ke sxi tuj
komencas malkreski. Tuj kiam sxi estis suficxe malalta por trairi
la pordon, sxi forkuris el la domo, kaj trovis ke granda aro da
malgrandaj birdoj kaj bestoj staras ekstere atendante sxin. La
kompatinda lacerto Bil sidis en la mezo subtenate de du kobajoj kiuj
donas al li trinkajxon el boteleto. Cxiuj sin jxetis al Alicio, sed
sxi forkuris kiel eble plej rapide kaj baldaux trovis sin staranta
sekure en densa arbaro.