QUAE HABENTUR IN HEBRAEO, PLENA FIDE EXPRESSI. HAEC AUTEM,
QUAE SEQUUNTUR, SCRIPTA REPERI IN EDITIONE VULGATA, QUAE GRAECORUM
LINGUA ET LITTERIS CONTINENTUR: ET INTERIM POST FINEM LIBRI HOC
CAPITULUM FEREBATUR: QUOD IUXTA CONSUETUDINEM NOSTRAM OBELO,
ID EST VERU PRAENOTAVIMUS.
10:4 Dixitque Mardochaeus: A Deo facta sunt ista.
10:5 Recordatus sum somnii, quod videram, haec eadem significantis:
nec eorum quidquam irritum fuit.
10:6 Parvus fons, qui crevit in fluvium, et in lucem, solemque
conversus est, et in aquas plurimas redundavit: Esther est, quam rex
accepit uxorem, et voluit esse reginam.
10:7 Duo autem dracones: ego sum, et Aman.
10:8 Gentes, quae convenerant: hi sunt, qui conati sunt delere
nomen Iudaeorum.
10:9 Gens autem mea: Israel est, quae clamavit ad Dominum, et salvum
fecit Dominus populum suum: liberavitque nos ab omnibus malis,
et fecit signa magna atque portenta inter Gentes:
10:10 et duas sortes esse praecepit, unam Populi Dei, et alteram
cunctarum Gentium.
10:11 Venitque utraque sors in statutum ex illo iam tempore diem
coram Deo universis gentibus:
10:12 et recordatus est Dominus populi sui, ac misertus est hereditatis suae.
10:13 Et observabuntur dies isti in mense Adar quartadecima,
et quintadecima die eiusdem mensis, cum omni studio, et gaudio
in unum coetum populi congregati, in cunctas deinceps generationes
populi Israel.
11:1 Anno quarto regnantibus Ptolemaeo, et Cleopatra, attulerunt
Dosithaeus, qui se Sacerdotem, et Levitici generis ferebat,
et Ptolemaeus filius eius hanc epistolam phurim, quam dixerunt
interpretatum esse Lysimachum Ptolemaei filium in Ierusalem.