Rizal:--Ako ay iniwan.... Hindi na inisip,
Ang nagsisiluhang Ina at kapatid,
Nagpasasang lahat sumimsim ng tamis
Ng pagliliwaliw.... at kami'y sa sakit.
Anong pagkahirap ng ganitong buhay
Maraming kapatid ay di maasahan,
Ang nangatuturing na mga panganay
Na dapat huwarin sa mabuting asal,
Sa landas ng puri'y dapat na mag-akay
At dapat magsikap ng ikararangal,
Ng kanyang kaanak, ng kanyang pangalan,
Ay siyang nagiging masamang huwaran
At dumog sa hilig na napakahalay.
Ang tanang pag-asa ng Ina kong giliw
Ang kabinataang dinaladalangin,
Siyang tatawagan, aking ituturing
Yaring kalagayang balot ng hilahil.
Nguni't hindi kaya ariing aglahi
Ng mga kapatid ang gayong mungkahi?
_(Mag-iisip ng boong alinlangan)_
Sa ano't ano ma'y aking luwalhati,
Ang agad malaman yaring pagwawari.
(_Anyong hahanapin, sa kabilang dako'y lalabas ang Kabinataan._)