C:0 [4:17] Ivit itaque Mardochaeus, et fecit omnia, quae ei Esther
praeceperat.
C:1 [13:8] Mardochaeus autem deprecatus est Dominum, memor omnium
operum eius,
C:2 [13:9] et dixit: Domine Domine rex omnipotens, in ditione enim tua
cuncta sunt posita, et non est qui possit tuae resistere voluntati, si
decreveris salvare Israel.
C:3 [13:10] Tu fecisti caelum et terram, et quidquid caeli ambitu
continetur.
C:4 [13:11] Dominus omnium es, nec est qui resistat maiestati tuae.
C:5 [13:12] Cuncta nosti, et scis quia non pro superbia et contumelia,
et aliqua gloriae cupiditate fecerim hoc, ut non adorarem Aman
superbissimum,
C:6 [13:13] (Libenter enim pro salute Israel etiam vestigia pedum eius
deosculari paratus essem,)
C:7 [13:14] sed timui ne honorem Dei mei transferrem ad hominem, et ne
quemquam adorarem, excepto Deo meo.
C:8 [13:15] Et nunc Domine rex Deus Abraham miserere populi tui, quia
volunt nos inimici nostri perdere, et hereditatem tuam delere.
C:9 [13:16] Ne despicias partem tuam, quam redemisti tibi de Aegypto.
C:10 [13:17] Exaudi deprecationem meam, et propitius esto sorti et
funiculo tuo, et converte luctum nostrum in gaudium, ut viventes
laudemus nomen tuum Domine, et ne claudas ora te canentium.
C:11 [13:18] Omnis quoque Israel pari mente et obsecratione clamavit
ad Dominum, eo quod eis certa mors impenderet.