Dat was zijn straf, dat Vader hem zóó zou moeten vinden, met zijn
gebroken arm, en 't was allemaal zijn eigen schuld -- dat had de
dokter ook nog gezegd: "Eigen schuld natuurlijk, dat malle woeste
rijden ook, en dan zoo'n gevaarlijke helling! 't Is nog wonder dat
het zoo is afgeloopen!" -- O, hij had best dood kunnen zijn; -- wat
zouden ze hier dan wel gezegd hebben, als hij eens echt dood was?
Zou 't ze veel kunnen schelen? Een heel klein beetje misschien? --
Och, ze zouden 't morgen alweer vergeten zijn -- alleen Vader niet,
arme Vader! Heel ver weg, midden op zee, was Vader --
"Vader," snikte Eduard zacht en groote tranen druppelden langs zijn
wangen op 't kussen, "Vader, ik voel me zoo eenzaam! Vader!"