"Waar, hier?"
"Ja natuurlijk!"
Eduard verdween om de anderen te waarschuwen.
Met veel lawaai stormden ze de trappen op, en lachend en elkaar
duwend kwamen ze op de zolder, waar Kees en Tommy dadelijk op de
ringen afvlogen en ieder aan een ring bleven hangen.
"Nou, wat had je nou?" vroeg Piet.
"Wel," zei Hugo langzaam, "ik dacht dat het wel leuk zou zijn om
comedie te spelen. 'k Heb aan Ma gevraagd of we de koffer met
verkleedgoed mochten gebruiken, en nu ben ik bezig hier in 't midden
een gordijn op te hangen." En tegen Hannie en Eduard: "Ken jullie
charades?"
Eduard had 't wel eens meer gedaan, maar Hannie nooit, en Piet zou
't uitleggen terwijl Hugo met Linekes hulp 't gordijn verder ophing.
Kees moest ook komen luisteren, maar hij had niet veel zin en bleef
lustig aan de ringen zwieren. "Is 't niet prachtig?" riep hij,
verrukt over de mooie toeren die hij uitvoerde, waar Tommy met
bewondering naar stond te kijken.
"Nou!" zei Piet, terwijl hij Broer, die groote kans liep een schop
te krijgen, een eindje achteruit trok, "een aap is er maar een
beestje bij, maar kom nou even hier, dan kun je 't ook hooren!" En
hij legde uit: "Je bent in twee partijen en één partij bedenkt een
samengesteld woord en in ieder tooneel moet een deel van 't woord
voorkomen en in 't laatste het geheel. De andere partij moet raden
en verder zul je 't wel zien."
En daarna werden de twee partijen gekozen, en Piet en Eduard bleven
met Hannie en Tom aan de eene kant van 't gordijn, terwijl aan de
andere kant het verdere vijftal aan 't bedenken ging.
Hugo's partij zou 't eerst vertoonen, en "taalboek" kozen ze, na
heel wat gefluister. 't Eerste tooneel was een troepje
"vreemdelingen," allereigenaardigst uitgedost, waarbij alleen de
costuums de toeschouwers zoo aan 't lachen maakten dat ze van "de
vreemde taal" niet veel verstonden. 't Eindigde met een "Good bye"
van Hugo. -- In 't tweede tooneel speelde Linekes boek de hoofdrol,
en Lineke zelf stelde een weerspannige dochter voor; ze vond die rol
niet bepaald benijdenswaardig, want de hardhandige "Papa" spaarde
haar ooren niet. -- Toen deelde Hugo mede, dat het derde tooneel een
school voorstelde, en het kijkende viertal kreeg een in lange
groen-zijden sleepjapon gekleede schooljuffrouw te zien, die
straffen uitdeelde aan een troepje ongelooflijk brutale kinderen.
"Kees Beekman" werd eindelijk in de hoek geduwd, omdat hij zijn
"taalboek" vergeten had.
"Laten we nu eens wat anders gaan doen," vond Piet, toen allebei de
partijen een paar keer aan de beurt waren geweest en 't hem begon te
vervelen.
"Ja," vond Hannie, "laten we nu eens echt comedie-spelen, er zijn
zulke leuke costuums, en dan met programma's!"
"Maar dan hebben we geen publiek!" bedacht Eduard.
"Welja!" riep Lineke opgewonden, "dan vragen we Pa om te kijken, en
misschien is Ma vanmiddag ook wel wat beter, en Trijntje, en Kreek
als hij er is!"
"Een uitgelezen publiek!" spotte Hugo; "maar in ieder geval spelen
we toch nooit allemaal tegelijk, en dan kunnen de anderen
meekijken."
"Mogen wij ook meedoen?" vroeg Bep onvoorzichtig, want Hugo had al
een paar keer gedreigd haar en Broertje naar beneden te zullen
sturen als ze hun mond niet hielden. "Zoo lang jullie niet lastig
zijn wel!" beloofde hij.
En toen bedachten ze dat ze nu ook een beter tooneel moesten hebben
en de groote jongens haalden 't kamerschut van beneden. 't Gordijn
kon prachtig als scherm dienst doen.
"Wat moeten we nu opvoeren?" vroeg Lineke, en Hannie, die de inhoud
van de koffer nog eens onderzocht had, riep: "O, ik weet iets
vreeselijk leuks, we moeten 'De schoone slaapster in 't bosch' doen,
er zijn zulke prachtige prinsen- en prinsessecostuums bij, en dan
nemen we het tooneel waar ze allemaal in slaap vallen, we hebben 't
vroeger eens opgevoerd, en dan zingen we achter de schermen, en
...."
"Achter ~het~ scherm," viel Piet in de rede.
"Nou, achter het scherm dan."
"Nou, en verder?" --
"Nou, verder niks," besloot Hannie nuchter.
Ze lachten allemaal, en toen hoorden ze beneden de bel luiden om te
komen koffiedrinken.
De Kapitein zat ze al op te wachten, en met opgewonden kreten werd
hij begroet.
"Meneer, we hebben zoo'n pret!"
"Zoo, jongen, dat doet me plezier!"
"Pa, we hebben charades gedaan!"
"En we hebben alles geraden!"
"En nu gaan we echt comediespelen!"
"Komt u ook kijken, Oom?"
"We doen 'de schoone ....'" maar een hand werd plotseling op
Beppie's mond gelegd. "St, niet zeggen, 't blijft een verrassing!"
Piet beloofde dat hij programma's zou maken met zijn drukpersje, en
Hugo wilde strooken papier op 't kamerschut prikken, waarop stond
wat 't tooneel voorstelde.
"En nu weet ik nog wat leuks!" riep Kees.
"Wat dan?"
"Dat zal ik straks wel zeggen!"
"Oom, mag ik uw sabel hebben?"
"Mijn sabel? Waarvoor?"
"Ook voor vanmiddag!"
Oom Tom trok een bedenkelijk gezicht. "Daar moet ik eerst nog eens
over peinzen, hoor! Zoo'n gevaarlijk moordwerktuig!"
De koffietafel duurde niet heel lang vandaag, want ze wilden
allemaal graag weer zoo gauw mogelijk naar boven gaan. Lineke, die
aan het spreekwoord van de slapende honden, die je nooit wakker
moest maken, dacht, vroeg maar niet of er nog afgewasschen moest
worden.
Boven begonnen ze weer druk te beweren, telkens door elkaar pratend.
"We moeten 'Asschepoetster' ook doen!" "Ja, en 'Sneeuwitje!'"
"Allemaal tooneelen en voorstellingen uit bekende sprookjes!"
"Ik wil Klein Duimpje zijn!"
Piet trok Hugo op zij.
"Moeten we nu allemaal van die sloome sprookjes doen?" vroeg hij.
Hugo haalde zijn schouders op. "Och, laten we dat nou maar goed
vinden!" zei hij, "dit kennen ze tenminste allemaal, en ze vinden 't
leuk!" En tegen Lineke en Hannie, die er over kibbelden wie
Sneeuwitje moest zijn: "Zeuren jullie nu niet, en laten we nu eerst
de costuums voor de schoone slaapster passen. Lineke is natuurlijk
de schoone slaapster, want Hannie moet zingen. Ik zal 't gordijn
open en dicht schuiven, en moet de rest hof houding zijn?"
"Ja, één koning, en dan verder pages en zoo."
En het gegrabbel in de koffer begon weer, tot ze allemaal in een
passend costuum gestoken waren. En toen moest er een troon gemaakt
worden, en voor de prinses werd een stoel gehaald. En Hannie zong
achter het scherm, nadat koning, prinses en hof houding zich in
schilderachtige houding hadden neergevleid, van de "doodstilte, die
voortaan in het slot zou heerschen."
"Slot!" grinnikte Piet, en toen begon hij hard te snurken. Alle
edellieden schudden opeens van het lachen.
"Laten we nu Sneeuwitje spelen!" riep Kees, toen 't lied uit was,
"dan kunnen de dwergen capes omdoen en de puntmutsen opzetten, en
wij hebben thuis nog een echt dwergenpakje!"
"Heb je dan een sleutel?" vroeg Eduard.
"Nee, maar dat geeft niet, we kunnen over het plat klimmen!"