"Jij bent 'm, jij bent 'm!"
Helder klonken de hooge kinderstemmen door de ruime, marmeren gang.
Tommy, die 'm was, had zijn eene been opgetrokken, en hinkte op het
andere zoo vlug mogelijk zijn zusjes en Eduard achterna, om ze een
van drieën te tikken. 't Was moeilijk genoeg, want ze waren naar het
wijde middengedeelte van de gang gevlucht, tusschen de trap en de
leerkamer, en Tommy had het hard te verantwoorden; de anderen konden
zich op hun twee beenen heel wat vlugger bewegen dan hij op één, en
vroolijk dansten en sprongen ze om hem heen met hun steeds herhaald
uitdagend gezang: "En Tommy is 'm, en Tommy is 'm!"
Telkens klonk een luid gegil, als ze een van allen bijna gepakt
werden; als ze dan nog juist bijtijds aan Tommy's grijpende handen
ontglipten ging er een gejuich op, en dan volgde weer 't refrein:
"En Tommy is 'm!"
Tommy kreeg 't er warm van. Even bleef hij tegen den muur staan om
uit te rusten, toen begon hij weer met nieuwen moed; opeens verloor
hij zijn evenwicht en bonsde tegen de deur van de leerkamer aan.
[Illustratie - 10_hinken.jpg]
"Toe nou!" riep een booze stem, maar 't verstoorde de pret in de
gang niet, en Tommy hinkte met zoo'n vaart naar de trap toe, dat
Lineke nauwelijks kon ontsnappen. Vlug als een aal was ze over de
trapleuning gegleden, en twee treden hoog staande zong ze, met een
kleine variatie op 't thema van straks, op de wijs van "In Holland
staat een huis": "En Tommy is 'm nog, en Tommy is 'm nog!" Bep en
Eduard deden dadelijk mee, en Bep vond 't zoo leuk, dat ze op een
vervaarlijke manier begon te springen.
Tommy, aangevuurd door 't gezang, was naar haar toegehinkt, en Bep,
die vlak bij 't traphoekje stond, merkte het te laat om nog weg te
loopen. -- "Nee, nee!" gilde ze, maar 't hielp haar niets, en ze
werd getikt.
De anderen lachten, en Eduard viel dadelijk in: "En nu moet Bep 'm
zijn; en nu moet Bep 'm zijn!"
Bep hinkte er dapper op los, en Tommy, dolblij dat hij het gebruik
van zijn twee beenen weer had, holde van 't eene eind van de gang
naar het andere, en schreeuwde zoo opgewonden, dat zijn Moeder hem
van uit de huiskamer waarschuwde met een: "Niet zoo druk zijn,
Tommy!"
't Viel kleine Bep niet mee. Ze werd erg moe van 't hinkelen, en
bleef telkens uitrusten; toch vond ze 't echt leuk, zoo heelemaal
met de grooten mee te mogen doen, en haar blauwe oogen straalden van
pret. -- Maar eindelijk hijgde ze zoo, dat Eduard medelijden met
haar kreeg, en toen liet hij zich maar vangen.
"Nou heb ik je getikt!" riep Bep verrukt, en Tommy, die de trap half
op was geloopen en nu over de leuning hing, schreeuwde: "Ouwe Ee,
ouwe Ee!"
"Je mag niet op de trap!" riep Lineke, en Eduard zei dadelijk: "Nee,
dat mag niet, kom naar beneden, Tom!"
"Ga jij dan een eindje weg!"
"Ja, ik ben al weg!" Eduard hinkte een paar passen achteruit; "ik
zal wachten tot je weer beneden bent!"
Stampend kwam Tommy de trap af, en toen hij in de gang stond begon
hij onmiddellijk weer met zijn uitdagend: "Ouwe Ee!"
"Wacht, ik zal je krijgen!" Eduard hinkte met zulke groote passen
naar hem toe dat Tom zoo vlug mogelijk maakte dat hij wegkwam. --
Eduard draaide zich lachend om; de kleintjes konden hem dezen keer
niet schelen, Lineke moest er aan gelooven, en nu begon er een wilde
jacht, waarbij hij Lineke steeds in het oog hield, en waarbij Bep en
Tommy hem telkens in den weg liepen, steeds juichend: "En hij kan
ons lekker niet krijgen!"
Hij had de kleintjes al lang kunnen pakken als hij gewild had, maar
't was hem dezen keer om Lineke te doen, en dat kind was hem telkens
te vlug af.
"Je loert aldoor op mij!" riep ze, en ze schoof weer weg langs de
deur van de leerkamer, juist toen Eduard haar grijpen wilde.
"Kinderen, komen jullie nu toch binnen!" riep Tante Lina, "'t is
veel te koud om zoo lang in de gang te blijven!"
"Toe Tante, nog even!" vroeg Eduard, warm en rood van inspanning, en
weer hinkte hij Lineke achterna, en weer was 't een gejoel en
gejuich en gehol, tot hij haar eindelijk in een hoekje had waaruit
geen ontsnappen meer mogelijk was. -- Toen bleef ze hijgend tegen
den muur aanleunen, en lachend liet ze zich tikken, tot groote pret
van Tom en Bep.
In optocht gingen ze naar binnen, Tommy voorop en Eduard er achter,
de twee nichtjes aan zijn armen hangend.
"Wat zijn jullie druk!" Tante Lina schudde het hoofd, en de Kapitein
keek van zijn courant op en zei, op Eduard wijzend: "Maar je hoeft
anders niet te vragen of die hier soms al ingeburgerd is!"
"'t Was leuk!" verklaarde Lineke, en nog puffend van 't harde loopen
schoof ze een stoel aan de tafel en klapte haar boek open.
Beppie hield Eduard stevig vast; "nu nog een ander spelletje!"
vleide ze.
"Een ander spelletje naar bed!" zei haar Moeder. "Denk je dat Edu
maar altijd zin heeft om spelletjes met jou te doen?" en tegen
Eduard: "Is je werk al af?"
"Bijna, Tante, 'k moet alleen nog een Fransche les leeren," en
haastig voegde hij er bij: "maar ik kan best eerst nog een spelletje
doen!"
Tante Lina lachte. "Nog even dan, maar dan ook dadelijk meegaan als
de juffrouw komt, Bep! Broertje is al lang onder de wol, wed ik!"
Bep knikte ijverig, en wees naar de open haard in de voorkamer.
"Mogen we dan daar zitten?"
Tante vond 't goed, en Eduard werd meegetrokken. Gehoorzaam ging hij
naast Bep op 't haardkleed zitten, voor 't zacht knappende vuurtje.
-- Even keek hij nog om, of Tommy niet mee kwam doen, maar die werd
door zijn Vader beziggehouden; toen draaide hij zich weer naar
Beppie toe, die hem al ongeduldig aan zijn mouw trok, en hij vroeg:
"Wat moeten we spelen?"
"'k Zie 'k zie wat jij niet ziet!" bedacht Bep, "jij moet eerst
opgeven."
"Goed," vond Eduard, "ik weet al wat, 't is blauw." Hij dacht er
opeens aan hoe hij vroeger, toen hij nog heel klein was, met Moeder
dit spelletje gedaan had; later heelemaal niet meer.
"Zoo is 't niet, je moet zeggen: "'k Zie 'k zie wat jij niet ziet,"
en dan moet ik zeggen: 'Wat zie je dan?'"