'En oud vertelseltje nog eens verteld.
't Was op een zomermiddag dat Jochem, de klompenmaker van 't dorp, zich
de zweetdroppels van 't aangezicht wischte--zoo had ie geloopen. Met
een stevigen ruk trok hij aan de schel van dominee's pastorie; streek
met de mouw nog eens langs het glimmende voorhoofd, en vroeg aan Saar
de meid die opendeed, of onze jonge domenei thuus was?
--Neen, ja, maar dominee zat aan de preek.
--'t Kos niet schêlen d'r was hoast bij, groote hoast.
"Toch geen zieken in huus?"
"Neen."
"'En kiend gekommen?"
"Neen neen."
"Ruzie?"
"Neen neen!" Moar domenei most ie sprêken eer 't te loat was.--Eer
't te loat was....!
Saar vloog de trappen op en, een paar minuten later stond Jochem in
de deur van dominee's "stedeerkoamer", en zei: "Dag soamen m'nheer
domenei," en streek zich de gele haren glad over 't voorhoofd....
"Zoo Jochem, thuis alles wel? Had je me wat te vragen?"
"Da's te zeggen, 'en verken z'n eigen de poot verzwikt, moar Geis de
schêper het 'em besproken.... en nou wordt ie béter; anders alles heel
best domenei, moar ik heb oe asteblief vrindelik wat te verzuuken...."
"Zoo en dat is?"
"Joa domenei, ikke.... hêhêhê!"
"En wat zal 't wezen Jochem?"
"Ikke, hêhêhê.... ze zeggen domenei da'k zoo verdrêjd mooi zingen kan;
en zonder m'n eiges te schandoalizeeren, mo'k zeggen dat ze geliek
hebben; 'k kan ook net brommen as 'en urgel, zeggen ze, met gebazuun
d'r bij zeggen ze."
"Zoo! en....?"
"Joa, zie, domenei, en.... en.... Nou he'k geheurd dat
meister,--domenei zal nie kwoalik nemen--z'n eigen zooveel as
verploatsen geet, en...."
"En....?"
"Domenei zal niet ten kwoaje rêkenen: nou docht ik.... neen, nou
docht Mei, m'n wief, domenei, dat ikke...."
"Wou je meester worden, Jochem?"
"Potstorie! meister worden? ikke domenei? neen, a'k zoo wies geleerd
as domenei was.... hêhêhê...." Lekt met de roode tong langs de klep
van zijn pet: "'t Veurzangers boantje.... hêhêhê.... Za'k verzuupen
domenei a'k 'et niet wêzen wou?"
"Ahzoo Jochem, was dat je wensch. Wel man wou jij voorzingen? Zoo zoo,
enne.... Ben jij zoo in de zangwijzen thuis?"
"Dat zal woar wêzen domenei.... hêhê!"--Kijkt bescheielijk naar
dominee's pantoffels; veegt met den rug van z'n hand langs den
mond; smijt eensklaps het hoofd achterover en gilt eensklaps op
hartverscheurenden toon, terwijl hij met zijn klompenmakersvinger
de maat slaat, het eerste vers van den 96sten psalm: Zingt zingt een
nieuw gezang, en wat er verder volgt.
Dominee schoof onder Jochems lofzang het raam dicht, 't geen echter
niet verhinderde dat een paar voorbijgangers met verbazing naar de
studeerkamer der pastorie opzagen, en de kalkoenen als bezetenen aan
't schateren gingen.
"Nou, hêhêhê--wat he'k domenei gezeid....?" grinnikt Jochem nu hij
gedaan heeft en met de oogen dominee's pantoffels weer opzoekt.
Dominee is inééns schrikkelijk verkouden geworden en schermt van
belang met den zakdoek langs mond en neus.
"Waarlijk Jochem, je hebt een stem van belang; maar zie je...." Dominee
wendt zich weer haastig naar 't venster en Jochem kijkt zeer verrast
naar buiten, want--kiek, domenei giebelt van 't lachen.
"Dat kalf!" hakkelt de lacher ter afleiding terwijl hij naar buiten
wijst.
Jochem mot ook lachen alhoewel ie niks vremds oan dat kalf ziet....
"Zoo'n dom.... gezicht!" hakkelt dominee, terwijl hij met geweld zijn
lachen zoekt te bedwingen.
"Kiek, nou blêrt ie, domenei," roept Jochem, terwijl hij op het kalf
wijst, en heft daarbij een zoo langgerekten hikkerigen lach aan,
dat dominee het eensklaps weer uitproest en, alles in de kamer aan
't schudden raakt.
"Zoo'n beest!" brabbelt "onze jonge domenei" na eenige pijnlijke
seconden.
Maar nu--nu heeft hij al zijn zelf beheersching tegenover dien
uitspattenden lachlust gesteld....
"Enne Jochem, dus wou je voorzanger worden?"
"Krek domenei, hihihihi, en NOU nog liever, went ik wiest niet dat
onze jonge domenei zoo vroolik van memeur was. As domenei is stroef
is, zei mien wief. Moar ze most 'et is weten! 'En mins mag vroolik
wêzen óók, wat zeg gij d'r nou toe?"
"Welzeker Jochem. Maar gesteld eens dat jij voorzanger kondt worden,
weet je wel dat het een kerkelijke bediening is, en....?"
"Joa! joa wel, krek! kark-karkse-bediening domenei."
"Juist, maar dat daarom een voorzanger, die tegelijk voorlezer moet
zijn, bijzonder in de bijbelsche geschriften te huis behoort te wezen."
"Juust, krek domenei, dat he'k dukkels gezeid, en doarum as we 's
oavends niks bêters te doen hebben, dan lês ik de vrouw nog altied
uut de biebelse historie-vroagen veur, woar oe zoalige veurganger
mien uut gekortegezeerd het."
"Dat is heel loffelijk Jochem."
"Verekskezeer, domenei, niet loffelik, moar schriftuurlik, went de
biebelse historie-vroagen zin uut de schriftures."
"O, dan zul je daar zeker nog al in thuis wezen."
Jochem slaat een schuin linkschen blik op het borstbeeld van
Bilderdijk, dat op de hooge boekenkast staat, en zegt: "Zou 'k oe
verzuuken domenei!"
"Komaan Jochem, dan moest jij me eens op den weg helpen...."--Jochem,
steeds naar boven ziende, knijpt een oog dicht, en drukt de lippen
opeen.
"Nietwaar Jochem, Noach had drie zonen?"
"Joa wel!"
"En hun namen waren?"
"De noamen.... hêhê.... de noamen?.... Noach had drie zeuns: Zak,
Zak.... Kem.... och Zak-Zak-Zak...."