(Z. Topelius: Kesäpäivä Kangasalla.)
Puun oksaizel ylimbäizel
mäjel Karjalan kaikerran mie,
mih kiännyn, mih silmän'i siirdyy,
vein selgie vain vienoizie;
tuol Luadogan veit, tuol loittuo
veit toizet ne vierähtelöö,
tuol Siämjärven kuldazet rannat
kera hiekkazien kiltšettelöö!
Da kiänny hos kunne, sie kiänny —
kuin taivahan silmäizet
salojärvyöt ne suat tšomat läikkyy,
Vieljärvet, oi, vilvakkazet;
da suarie, da suarie, da n'iemie,
da lahtiloi, pohjukkoi,
en t'iijä, kuin kiittiä, kuin laittua,
kuin laulua, kuin lauzuo, en voi! — —
Mie vain olen lindune pien'i,
en piäze mie taivoizih,
ei siiben'i kanna, ei t'ien'i
vie pilvyzih piälimäzih;
jos veizi, jos voizi, ah, sinne
luoks Luojani liidelizin,
da siel, Hänen jalgazien juures,
nenga laulazin, kaikerdazin:
Oi taivahan pyhä Herra,
sie kaiken, oi, luad'ija, sie,
voi kuin sinä kauneheks luajit
tämän muan, midä kierdelen mie!
Voi, kuin sinun Aunus on armas,
kuin Karjala korgie on, ah,
pyhä Luoja, sie rakkahus anna
tädä ainos, oi, armastamah!