287) Henry Grattan(1746-1820) ο δεινότατος των Ιρλανδών
ρητόρων.
288) Υπάρχει πράγματι αμφιβολία περί της αποφυγής της
χασμωδίας. Οι παλαιότατοι πάπυροι παρέχουσι κείμενα, δεχόμενα
την χασμωδίαν. Π.χ. ο Επιτάφιος του Υπερείδου γέμει τοιούτων
παραδειγμάτων, οι δε παλαιότατοι πάπυροι του Πλάτωνος έχουσι
περισσοτέρας χασμωδίας παρά τα συνήθη χειρόγραφα. Τούτο άρα γε
σημαίνει ότι οι γραμματικοί της Αλεξανδρείας εσκεμμένως
απεσκοράκισαν αυτοί την χασμωδίαν ή ότι τα προ αυτών χειρόγραφα
δεν ήσαν ακριβή. Η πρώτη ερμηνεία πρέπει να απορριφθή ως
αδύνατος, αλλά και η δευτέρα παρέχει δυσκολίας.
289) [Περί της Αττικής ρητορικής αξιανάγνωστα γενικά έργα είναι
αγγλιστί μεν _R. C. Jebb_, The Attic Orators from Antiphon to
Isaeos (Macmillan) 2 τόμ. 1883 (β' έκδ.) γαλλιστί δε _J.
Girard_, Études sur l' éloquence Attique Paris (β' έκδ.) 1884
και _O. Navarre_, Essai sur la Rhétorique Greque avant
Aristotle, Paris 1900, και γερμανιστί _F. Blass_, die Attische
Beredsamkeit (Τeubner) εις 3 τόμους (ο γ' εκ 2 μερών) 1887-98
(β' έκδ.) και το γενικώτερον _E. Norden_, Die antike
Kunstiprosa εις 2 τόμ. (Teubner) 1898].
290) [_Εκδόσεις_ του κειμένου του Αντιφώντος εν τη Biblioth
Teubner υπό _F. Blass_, 1892 — Μετά λατιν. σημ. _Herwerden_, A.
Orationes tres (κατά μητρ., περί του Ηρ., περί του χορευτού)
Trajecti ed Rhenum, 1883. Ο _Jules Nicole_ L. apologie d'
Antiphon d' après des fragments inédits sur papyrus d' Egypte
Geneve, 1907 εζήτησε ν' αποδείξη, ότι τα εκ παπύρων
αποσπάσματα, άπερ εξέδωκε, περιέχουσι την πραγματικήν απολογίαν
του ρήτορος την γενομένην κατά την αποτυχίαν του πραξικοπήματος
του 411. Νεώτερα δ' εξ Οξυρύγχου αποσπάσματα (Oxyrh Papyri XI
(1915)σ. 92-104 αρ. 1364 οι εκδόται αποδίδουσιν εις Αθηναίον
Αντιφώντα, σύγχρονον του πολιτικού, τον Σοφιστήν και
τερατοσκόπον (Ξενοφώντος Απομνημ. Λ' 6) περί ού ο Σουίδας εν α'
άρθρω λέγει ότι εκαλείτο Λογομάγειρος και εν άλλω ότι «Περί
κρίσεως ονείρων» έγραψεν. Γνωστότερα τούτων ήσαν ηθικά έργα του
Αντιφώντος, το «Περί ομονοίας» όπερ επαινεί ο Φιλόστρατος (εν β
Σοφιστών Α' 15) και το «Περί αληθείας»· εις ό ανήκουσιν τα
ανευρεθέντα τεμάχια. Αλλά κρίνων ταύτα ο _Alfred Croiset_ εν R.
Et. Gr. XXX (1917) σ. 1-19 αποδίδει πάντα εις τον πολιτικόν
Αντιφώντα, προβαίνει δε και εις αμφισβήτησιν της υπάρξεως
ετέρου Αντιφώντος, φρονών ότι ο «σοφιστής και τερατοσκόπος»
απεχωρίσθη ως άλλος υπό της φαντασίας των μεταγενεστέρων, καθώς
ο Σενέκας ο τραγικός ως διάφορος δήθεν Σενέκα του φιλοσόφου].
291 (1) [_Εκδόσεις Ανδοκίδου_ εν τη Biblioth. Teubner υπό _Fr.
Βlass_ (γ' έκδ) 1906 Αγγλ. ο Περί των μυστ. και Της καθόδου υπό
_Ε. C. Marchant_, London «β' έκδ.) 1906. Ο Περί της προς Λακεδ.
ειρήνης αμφισβητείται υπό του _K. Sittl_ και άλλων, υπό
πλείστων δε νοθεύεται _Κατ' Αλκιβιάδου_, ενώ στηλιτεύεται ο
βίος του πολιτικού εκείνου και προτείνεται ο εξοστρακισμός
αυτού].
292 (2) [Αν ο εν τω _Φαίδρω_ αναγινωσκόμενος λόγος είναι
πράγματι του Λυσίου αμφισβητήτως σφοδρώς. Το ζήτημα ανεκίνησε
πάλιν ο _d. Vahlen_ εν Πρακτικαίς της Πρωσσ. Ακαδημ. 1908 σ.
788-816, και ο προς αυτόν αντιδοξάζων _Η. Weinstock_ de Erotico
Lysiaco, 1912. — Και ο Επιτάφιος τοις Κορινθίων βοηθοίς, όν
εξέδωκε μετά λατιν. σχολίων ο _Μ. Erdmann_ (Teubner) 1881 και
μετ' αγγλ. ο _F. J. Snell_ (Clarendon) 1887, σήμερον υπό των
πλείστων νοθεύεται, καίτοι ο _Ζάκας_ (τόμ. Β' σ. 412-30 της
εκδόσ.) διά μακρών υπερασπίζει την γνησιότητα].