264) [_Εκδόσεις_. Τα αποσπάσματα του _Επιχάρμου_ (επειδή ήτο
φιλόσοφος) συνελέχθησαν εις τα _G. Mullach_ Fragmenta
Philosophorum Graecorum Didot 1860, σ. 131-147 και _Diels_,
Vorsokratiker | σ. 87-101, και υπό G. Kaibel εις τα Roctarum
Graecorum Fragmenta τόμ. VI (1889) σ. 1]
265) [_Εκδόσεις_ των αποσπασμάτων των κωμικών, παλαιοτέρα μεν η
του _Aug. Meineke_ και _Fred, Bothe_ Poetarum Comicorum
Graecorum Fragmenta (Didot) 1855, νεωτέρα δε και σπουδαιοτέρα
_Theod. Kock_, Comicorum Atticorum Fragmenta (Teubner) εις τόμ.
τρεις, 1880-88. Τα του _Χιωνίδου_ παρά _Μeineke_ σ. 1, και
_Kock_ 1, σ. 4. _Μάγνητος_ παρά _Meineke_ σ. 3 _Kock_ σ. 7.
_Εκφαντίδου_ παρά _Meineke_ σ. 4, _Kock_ σ. 9].
266) Εάν τούτο υπονοή ο στίχος του Αριστοφάνους _Βάτρ_. 357.
Βλ. Maass. Orpheus, σ. 106.
267) [_Εκδόσεις_ των αποσπασμάτων του Κρατίνου παρά _Meineke_
σ. 6-74 και _Kock_ Ι, σ. 11-130].
268) [ΤΙΜΟΘΕΟΣ ο Μιλήσιος, ο κατ' εξοχήν μουσικός των ενδόξων
χρόνων (ζήσας από 450 μέχρι περίπου 360 π. Χ .) ο τότε
φημιζόμενος όσον και οι μέγιστοι ποιηταί, κατέστη γνωριμώτερος
εις ημάς από του 1902, ότε πάπυρος εκ της αρχαίας Βουσίριδος
(σήμερον Abousir) της Αιγύπτου απεκάλυψεν ένα των _νόμων_ αυτού
ήτοι μονωδίαν (solo) τους _Πέρσας_. Ο πάπυρος γραφείς κατά τον
δ' π. Χ. αιώνα είναι το αρχαιότατον των σωζομένων ελλην.
χειρογράφων, και περιέχει περίπου 200 στίχους, αναφερομένους
εις την εν Σαλαμίνι ναυμαχίαν. Εν αυτοίς περιγράφονται αι φωναί
των μαχομένων, ιδίως ενός πνιγομένου Φρυγός, κατά τρόπον
παράδοξον, μετέχοντα εποποιίας, τραγωδίας και κωμωδίας·
καταλήγει δε το ποίημα ως ύμνος προς τον Πύθιον Απόλλωνα, ζητών
«ειρήναν, θάλλουσαν ευνομία». Πρώτη _έκδοσις_ υπό _Wilamowitz-
Moellendorff_, Timotheos die Persen, Leipzig, 1903. Γαλλ.
μετάφρασις υπό Th. Reinach εν REGr. τόμ. XVI (1903) σ. 62.
Νεωτέρα μελέτη του κειμένου B. Keil εν Hermes 1913, σ. 99-140].
269) [_Εκδόσεις_ των αποσπασμάτων του _Φερεκράτους_ παρά
_Meineke_ σ. 82-122. _Kock_ Ι σ. 145-209].
270) [_Εκδόσεις_ των αποσπασμάτων του _Ευπόλιδος_ παρά Meineke
σ. 149-208. _Kock_ Ι σ. 258-369]
271) [_Εκδόσεις_ των αποσπ. του _Φρυνίχου_ παρά _Meineke_ σ.
208-221. _Kock_ Ι 369-391 του δε _Πλάτωνος_ παρά _Meineke_ σ.
221-362. _Kock_ Ι σ.601-667].
272) Η μουσική επίκρισις, η οποία είναι μακρά, περνά,
εννοείται, άνωθεν των κεφαλών μας.
273) Ανάλογον εν Αγγλία θα ήτο εάν π.χ. ο αποθανών ποιητής
κωμωδιών και παρωδιών Calverley, ο οποίος πολλήν είχε κριτικήν
καλαισθησίαν, απέστελλε τον Διόνυσον ν' ανακαλέση τον Browning,
αυτός δ' επί τέλους εξέλεγε τον Κeats.
274) [_Πλουτάρχου_ Συγκρίσεως Αριστοφάνους και Μενάνδρου
επιτομή (έκδ. _Βερναρδάκη_ τόμ. Ε' σ. 203) Γ' 2 «Αριστοφάνης
μεν ουν ούτε τοις πολλοίς αρεστός, ούτε τοις φρονίμοις
ανεκτός»].
275) [_Εκδόσεις_ νέαι του κειμένου του Αριστοφάνους εν τη
Biblioth. Oxon. υπό _F. W. Hall_ και _W. M. Geldart_ εις 2 τόμ.
και εν τη Biblioth. Teubner. υπό _Th. Bergk_ εις 2 τόμ. Α' 1907
Β' 1913. — Εν τη σειρά Kleine Texte οι Βάτραχοι μετά των
αρχαίων σχολ. υπό _W. Süss_ 1911. — Τα αρχαία σχόλια
εξεδόθησαν υπό _F. Dübner_ (Didot) 1843 και υπό
_Rutherford_, (Macmillan) εις 3 τόμ. 1896-1905. — Μετ' αγγλ.
σχολίων και εμμέτρου μεταφράσεως υπό _B. Bickley Rogers_ εις 6
τόμ. London 1915. Σφήκ Νεφ 1916 — Μετά σχολίων λατιν. υπό
_Fred. H. M. Blaydes_, Halis Saxonum εις 12 τόμ. 1880-93, και
Spicilegium Aristophaneum, 1902, και υπό _J. v. Leeuwen_ Lugd.
Batav. εις 12 τόμ. μετά Προλεγομένων 1908 — Τα μέτρα των
χορικών Cantica υπό _Otto Schröder_ (Teubner) 1909 -
Ταποσπάσματα των απολομένων κωμωδιών του Αριστοφάνους βλ. παρά
Kock I. σ. 392 600].
276) Ακολουθώ κυρίως τα γλωσσικά τεκμήρια, όπως προκύπτουσιν εκ
των πινάκων του C. Ritter. Α κυριώταται κατά της μεθόδου ταύτης
αντιλογίαι είναι α') ότι αι απαριθμήσεις δεν είναι επαρκείς
ουδέ βάσιμοι· β') δεν είναι γενικώς αποδεκτόν το μαρτυρούμενον
υπό της παραδόσεως και άλλως αποδεικνυόμενον, ότι ο Πλάτων
ανεθεώρει τους εκδεδομένους διαλόγους. Αλλ' απίθανον θεωρώ ότι
θα μεταβληθώσι τα πορίσματα του Campbell, Dittenberger, Schanz,
Comperz, Blass και Ritter.
277) [Περί της σχέσεως της Πλατωνικής Απολογίας προς την αληθώς
υπό του Σωκράτους γινομένην εν τω δικαστηρίω αι γνώμαι των
φιλολόγων είναι διαφορώταται. Εν τη τελευταία περί του θέματος
μελέτη ο ημέτερος _Π. Κ. Βιζουκίδης_. (Η δίκη του Σωκράτους, εν
Αθ. 1916), αντικρούων ευστόχως πάσας τας αμφισβητήσεις,
υποστηρίζει ότι αύται «δεν δύνανται να θίξωσι το κύρος της
Πλατωνικής Απολογίας σ. 30»].
278) [Η Ακαδήμεια κατά την παράδοσιν έκειτο εις την και σήμερον
ονομαζομένην θέσιν _Καθήμεια_, ολίγω δυτικώτερον του Κολωνού
παρά τον ναόν του αγίου Νικολάου της Κολοκυθούς, ήτοι προς τα
δεξιά του τέρματος του υπ' αρ. 11 τροχιοδρόμου].
279) Περί των επιστολών φρονώ ότι εκάστη πρέπει να κριθή
χωριστά· π.χ. η ΙΓ' φαίνεται γνησία, η δ' Ζ' είναι παλαιά
περίληψις γνησίου υλικού. Η τάσις ν' απορρίπτωνται πάσαι αι
αρχαίαι επιστολαί ως πλαστογραφίαι (βλέπε π.χ. τον πρόλογον του
Hercher εις τους Έλληνας επιστολογράφους) είναι απλή άρνησις,
προερχομένη εκ της παλαιάς περί των επιστολών της Φαλαρίδος
φιλονικίας, [Νέα μελέτη _R. Hackforth_, The authorship of the
Platonic Epistles, Manchester, 1913]
280) [_Διογένης ο Λαέρτιος_ εν τω Γ' βιβλίω (όπερ όλον
αναφέρεται εις τον βίον και την φιλοσοφίαν του Πλάτωνος)
παρενείρει τα κατ' αυτού σκώμματα των κωμικών Αλέξιδος,
Αναξανδρίδου και άλλων. Επιτάσσει δε καί τινα των εις τον
φιλόσοφον αποδιδομένων επιγραμμάτων, ών άριστα τα ερωτικά.
Έκδοσις _C. G. Cobet_ (Didot) 1850].
281)[Περί της Πλατωνικής φιλοσοφίας νέον έργον το του Δανού _H.
Raeder_ Platons Philosoph. Entwickerelung (Teubner) 1905]
282) [_Εκδόσεις_ νέαι του κειμένου του _Πλάτωνος_ εν τη
Biblioth. Oxon. υπό _Joan. Burnet_ εις 5 τόμ. μετά κριτικών
σημειωμ. 1899-1907, εν δε τη Biblioth. Teubner, η του _Car. Fr.
Hermanni_, εις 6 τόμ., ών τον α' και β' recognavit _Martinus
Wohlrab_, 1908. Ο 6ος τόμ. περιέχων τας Επιστολάς, τους Όρους
κλ. περιλαμβάνει (σ. 223-396) και τα ολίγα αρχαία σχόλια —
Εσχάτως, _Platon_ oevres complètes; tome I. texte établi et
traduit par _M. Croiset_, Paris 1920. — Μετά ελλην. σχολίων
Γοργίας εκδιδόντος και διορθούντος _Α Κοραή_. Εν Παρισίοις
1825. — _Γ. Μιστριώτου_ Γοργίας (έκδ. β') εν Αθ. 1883. Πρωταγ.
1892. Φαίδων 1898. Χαρμίδης 1899. Μενέξ. 1899. Κρίτων (έκδ. β')
1910. Εν τη Ζωγραφείω βιβλιοθ. _Πλάτων_ εξ ερμηνείας και
διορθώσεως _Σπυρ. Μωραΐτου_ Τόμ. Α' (εισαγωγή Απολογ. Κρίτ.
Γοργ.), Αθήν. 1905. τόμ. Β' (Ευθύφ. Λάχης, Ιππ. Μείζ. Ιππ.
Ελάτ. Ίων. Λύσ. Χαρμ. Πρωταγ. Ευθύδ.) 1908. τόμ. Γ' (Θεαίτ.,
Φίληβ., Μένων, Μενέξ.) 1913. — Μετά αγγλ. σχολίων Σοφιστής και
Πολιτικός υπό _Lewis Cambell_ Oxford 1867 και Θεαίτ. 1883 (β'
έκδ.) Ιππ. μείζων υπό _Smith_, London 1894. Απολογ. Κρίτων υπό
_J. Adam_ Cambridge, 1888 και Ευθύφρ. 1895 και Πολιτεία εις 2
τόμ. 1902 και άνευ υπομν. εις 1 τόμ. — Απολογ. Κρίτων, Μένων
υπό _St. G. Stock_, Oxford 1904 και Ίων 1909. — Ευθύδημος υπό
_E. H. Gifford_, Oxford, 1905 — Φαίδων υπό _John Burnet_
Oxford, 1911. — Μετά γερμαν. σχολίων παρά Teubner Λάχης υπό
_Chr. Cron_ (ε' έκδ.) 1891, Ευθύφ. υπό _Μ. Wohlrab_ (δ' έκδ.)
1900. Φαίδων υπό _Μ. Wohlrab_(δ' έκδ.) 1908, Γοργίας υπό _W.
Nestle_ ε' έκδ.) 1909, Συμπόσιον υπό _H. Schöne_ (ε' έκδ.)
1909, Πρωταγόρας υπό _J. Deushcle_ και _W. Nesle_ (στ' έκδ.)
1910. — Μετά λατιν. σχολίων υπό _v. Herwerden,_ Quinque dialogi
Platonici (Ευθ. Απολ Κρίτων, Φαίδων Πρωταγ. Lugduni Batav. 1906
Φαίδρ. υπό _I.C. Vollgraff_, 1912. Λεξικόν _Mitchel_ Index
Graecitatis Platonicae εις 2 τόμ. Oxon. 1832. — Νέον σπουδαίον
έργον Platon von _V. v. Wilamowitz Moellendorff_, τόμ. A' Leben
und Werke τόμ. B' Beillagen und Textkritik, Berlin 1920].
283) [Ο συγγραφεύς παρατηρεί ότι η έννοια είναι αμετάφραστος·
γαλλιστί αναλογεί προς το beaux et bons, αγγλιστί δε
«περιλαμβάνει το fine fellow και good man»].
284) Ότι ο _Αινείας_ ήτο σύγχρονος του _Ξενοφώντος_ και δη υπ'
αυτού μνημονευόμενος (Ελληνικών Ζ' 3) Αινέας ο Στυμφάλιος είναι
εικασία του Κασαυβώνος, ός εξέδωκε το κείμενον. Νεωτέρα έκδοσις
της πραγματείας εν τη Biblioth. Teubner υπό _Rich. Schöne_
1911, και μετά λατινικών σχολίων υπό _R. Hercher_, Berolini
1870. Πρβλ. _Schwartz_ εν _Pauly — Wissowa R. E._ τόμ. Ι (1894)
στ. 1019-21.
285) [_Εκδόσεις_ νέαι του κειμένου του _Ξενοφώντος_ εν τη
Biblioth. Oxon. υπό _E. C. Marchant_ εις 5 τόμ. (I Ελλην. 1900.
II Απομν. Οικονομ. Συμπ. Απολ. Σ. 1900. III Ανάβ. 1904. IV Κ.
Παιδ.), εν δε τη Biblioth, Teubner. Ανάβ υπό _G. Gemoll_, 1909
Απομν. υπό _Walther Gilbert_ 1911, Κ. Παιδ. υπό _G. Gemoll_,
1912, Scripta minora I υπό _Th. Thalheim_ 1910 II (Λακεδ. Πολ.
[Αθην. πολ] Πόροι, Ιππαρχ. Περί Ιππ. Κυνηγ.) υπό _Fr. Ruchl_
1912 — Μετά ελλην. σχολίων Κύρου Ανάβ. υπό _Ε. Κ. Κοφινιώτου_,
Αθ. 1887 υπό _Γ. Α. Παπαβασιλείου_ (β' έκδ.) 1890. υπό _Γ.
Ζηκίδου_ 1891. Εν τη Ζωγραφ. Βιβλιοθ. εκ διορθώσεως και
ερμηνείας Ι. Πανταζίδου, 1908. — Ελληνικά υπό _Γ. Μιστριώτου_,
εις 3 τόμ. 1908-10. — Μετ' αγγλ. σχολίων εν τη σειρά Pitt
Press, Cambridge, Ανάβασις υπό _A. Pretor_ Κ. Παιδεία βιβλ. Α'
και Β' υπό _Ε. S. Shuckburgh_, Γ'-Η' υπό _H. A. Holden_ 1903
Απομνημ. και Ελλην. υπό _G. M. Edwards_, Αγησίλ, υπό _Η.
Hailstone_. — Οικον. υπό _H. A. Holden_ (Macmillan) 1895 (ε'
έκδ.). — Μετά γερμαν. σχολίων Απομν. υπό _R. Mücke_
(Weidmann) 1889. Λακεδ. πολιτ. υπό _G. Peirleoni_ (Weidmann)
1905. — Μετά λατιν. σχολίων τα Ελλην. υπό _Cobet_ και _L.
Punt_, Lugduni Batav. 1881, Ιππαρχ. υπό _P. Gerocchi_
(Weidmann) 1901].