138) [_Εκδόσεις_. Τα λείψανα των αρχαίων δημοτικών ασμάτων παρά
_Bergk_, Poetae Lyrici Graeci, (4 έκδ) τόμ. ΙΙΙ (1882) σ. 654-
688 και _Hiller-Crusius_, Anthologia Lyrica (Teubner) 1911 σ.
319-325. Τα δε Σκόλια _Bergk_σ. 643-653, και _Ηiller-Crusius_
σ. 328-334].
139) Οι χρόνοι είναι αβέβαιοι. Δύσκολον δε να υποτεθή ότι αι
Αθήναι κατείχον το Σίγειον προ της τυραννίδος του Πεισιστράτου,
κατά _Beloch_, Griechische Geschichte I, 330· [ήτοι του 550 π.
Χ. Αλλ' η υπό του _Ηροδότου_ Ε' 95 μνεία του Αλκαίου αναφέρεται
εις προηγουμένας περί του Σιγείου έριδας Μυτιληναίων και
Αθηναίων. Ο Ευσέβιος έθετε την ακμήν του Αλκαίου εις τα 600 π.
Χ. Ο δε _Αθήναιος_ (ΙΓ' σ. 599 c) την ακμήν της Σαπφούς «κατ'
Αλυάττην τον Κροίσου πατέρα») 609-560). Εκ δε του _Ηροδότου_ Β'
135, όπου μνημονεύεται η Ροδώπις και ο αδελφός της Σαπφούς
Χάραξος, εξάγεται ότι η ποιήτρια, ήτις «πολλά κατεκερτόμησέ
μιν», έζη και επί Αμάσιος, ήτοι και μετά τα 570 π. Χ. Το Πάριον
χρονικόν θέτει την εις Σικελίαν φυγήν αυτής μεταξύ των
Ολυμπιάδων 43,4 και 47,3 ήτοι 604-590 π. Χ. Ώστε πάσαι αι
χρονολογίαι αύται συμβιβάζονται].
140) [_Εκδόσεις_. Τα αποσπασμάτια της _Τελεσίλλης_, της
_Πραξίλλης_ και _Ηρίννης_ παρά _Bergk_. P. L. Gr. III σ. 380,
566, 141-6, και _Hiller-Crusius_ σ. 233, 276,300. Περί της
Μυρτίδος πρβ. _Bergk_ σ. 542, περί δε της _Κορίννης_ βλ.
κατωτ.].
141) [Περί του παρ' Αριστοτέλει (σ. 1367 Ρητορ. Α' 9) διαλόγου
τούτου ο _Weil_ (Journal des Savants 1902 σ. 138) επίστευεν ότι
εις την φράσιν «ειπόντος του» (=τινός) παρεισέφρησε τα σχόλιον
«Αλκαίου»].
142) [_Εκδόσεις_. Τα αποσπάσματα του Αλκαίου παρά _Bergk_ Ρ. L.
Gr. III σ. 147-197. _Bucholz-Sitzler_ Anthologie aus den
Lyrikern, (5 έκδ.) 1909 τόμ. II σ. 11-16. _Hiller-Crusius_ σ.
183-193. Τα εκ παπύρων νεώτερα αποσπασμάτια παρά _Ernst Diehl_
Supplementum Lyricuum, Bonn, 1910 σ. 10-12. Τούτων
περιεργότατον είναι το 1 Β (δημοσιευθέν υπό του _Τh. Reinach_
REGr. XVIII (1905) σ. 295), τεμάχια 10 στίχων, ών ο 7 αναφέρει
_Κλεανακ[τ]ίδαν_ μετά σχολίου Μυρσίλ(όν), ο δε 8'
Α(ρ)χινακτ[ί]δαν μετά σχολίου Φητακ(όν), ήτοι Πιττακόν, πιθανώς
το πρότυπον του Χ των Επωδών του Ορατίου. Πρβ. _J. Μ. Edmonds_.
The new fragments of Alcaeus, Sappho and Corinna, Cambridge,
1909 και _Wilamowitz-Möllendorff_, Sappho (βλ. κατ.) σ. 309,
ένθα παραβάλλονται και αι απομιμήσεις του Ορατίου].
143) [_Ψάπφα_ κατά κλητικήν ονομάζει αυτήν η _Σαπφώ_ εν τω 1,20
και νέων αποσπ. 2, 5, _Ψάπφοι_ (εξ ονομ. Ψάπφω) εν τω 59. Το δε
όνομα φαίνεται υποκοριστικόν].
144) [Τα νέα της Σαπφούς αποσπάσματα είναι αντάξια της φήμης
της. Εν τω 1 εύχεται
_Πότνιαι Νηρήιδες, αβλάβην μοι
τον κασίγνητον δότε τυίδ' ίκεσθαι_.
εννοούσα βεβαίως τον αδελφόν της Χάραξον, όστις ήτο εις την
Αίγυπτον. Τρυφερόν ιδίως είναι το 5, όπου υπενθυμίζει τον
αποχωρισμόν και τας τότε ανταλλαγείσας περιπαθείς φράσεις
_ή μαν σ' αέκοισ' απολιμπάνω_,
και το 6, όπου λέγει ότι η φίλη της διαπρέπει μεταξύ των Λυδών
γυναικών
«. . ως ποτ' αελίω
δύντος α βροδοδάκτυλος μήνα
πάντα περρέχοισ' άστρα, φάος δ' επί
σχει θάλασσαν επ' αλμύραν
ίσως και πολυανθέμοις αρούραις.
Το επίθετον αλμυρά περί της θαλάσσης, το τόσον κοινόν, αρμόζει
εδώ τόσον τελείως, ώστε η στροφή καταντά εικών. Την αυτήν
προσοχήν, την αυτήν αγάπην προς την σελήνην, τα άστρα, τον
έσπερον και ιδίως τα άνθη, τα ία, τον υάκινθον, τα _βρόδα_,
δεικνύουσι και τάλλα αποσπασμάτια της Σαπφούς. Ίσως ουδενός
άλλου ποιητού στίχοι είναι τόσον βαρύτιμοι, όσον και η ελαχίστη
φράσις της Λεσβίας].
145) [_Εκδόσεις_. Τα αποσπάσματα της Σαπφούς παρά _Bergk_ P. L.
Gr. III σ. 82-140, _Buchholz-Sitzer_ σ. 16-30, _Hiller-
Crusius_, σ. 193-208. Τα εκ παπύρων νεώτερα παρά _Εrnst Diehl_,
Supplementum Lyricum σ. 13-18. Νεώτατον περί της ποιητρίας
έργον το του _Wilamowitz-Möllendorff_, Sappho und Simonides,
Berlin, 1913].
146) [_Εκδόσεις_. Τα αποσπάσματα του _Ανακρέοντος_ παρά _Bergk_
P. L. Gr. ΙII σ. 293-295 _Buchholz-Sitzler_ σ. 31-46, _Hiller-
Crusius_ σ. 218-232. Τα δε _Ανακρεόντεια_ παρά _Bergk_ ΙΙΙ σ.
296-338 και _Hiller-Crusius_ σ. 344-364. Νεωστί επραγματεύθη
και περί τούτου ο _Wilamowitz_ Sappho σ. 102-136].
147) Τι ήτο η «Ομηρική» διάλεκτος εν Βοιωτία, Λέσβω, ή Άργει
δεν δυνάμεθα να είπωμεν. Το επικόν στοιχείον των σωζομένων
λυρικών αποσπασμάτων ιωνίζει και αττικίζει, ακριβώς ως η
_Ιλιάς_.
148) [Κατόπιν _παιάν_ και _διθύραμβος_ ελέγοντο και ύμνοι εις
άλλους θεούς και ήρωας].
149) [_Εκδόσεις_ των αποσπασμάτων του _Αλκμάνος_ παρά _Bergk_
P. L. Gr., III σ. 14-78, _Bachholz-Sitzer_ I σ. 1-18, _Hiller-
Crusius_ σ. 166-182-Μελέτη περί του ποιητού υπό _O. Crusius_ εν
τη Real — Eencyclopädiae του _Pauly-Wissowa_ I (1894) στ. 1564-
1572].
150) [Βλ. τούτο παρά _Bergk_ Ρ. L. Gr. III σ. 71-81· και
_Hiller-Crusius_ σ. 182].
151) [Το πλαστόν των σωζομένων επιστολών απέδειξεν ο πολύς
Άγγλος φιλόλογος R. Bentley (1662-1742) τω 1699].
152) Τα νομίσματα της Ιμέρας, τα φέροντα την εικόνα του, είναι
μεταγενέστερα του 241 π. Χ., ότε ο Στησίχορος κατήντησεν όλως
θρυλικός.
153) [Ευστόχως ο _Weil_ αντέκρουσε την κοινήν ταύτην περί της
μιμήσεως του ονείρου γνώμην εν Journal des Savants 1902 σ.
138].
154) [_Εκδόσεις_ Τα αποσπάσματα του Στησιχόρου παρά _Bergk_ P.
L. Gr. III σ. 205-234 _Bucholz-Sitzler_ II σ. 25-31, _Hiller-
Crusius_ σ. 208-218 Περί του Στησιχόρου και των νεωτέρων
ομωνύμων αυτού διέλαβεν ο _Wilamowitz_, Sappho σ. 288-242].
155) [Τον παρά &Πλουτάρχω& περί αδολεσχίας 14 (τόμ. Γ' σ. 321
_Βερναρδάκη_) λόγον περί της συλλήψεως των φονέων έκαμε
πασίγνωστον εν Ευρώπη το ποίημα του Σχίλλερ].
156) [Τα σωζόμενα αποσπάσματα αναφέρουσιν (1) _οινανθίδας_ (4)
_πορφυρίδας_, (8) _πανέλοπας, λαθιπορφυρίδας_ και _αλκύονας_].
157) [_Εκδόσεις_ Τα αποσπάσματα του Ιβύκου παρά _Bergk_ P. L.
Gr. III σ. 235-252,_Buchholz-Sitzler_, II σ. 29-35, _Hiller-
Crusius_ 213-218].
158) [βλ. _Σχολιαστήν_ Πινδάρου Ολ. β' 29 (15)].
159) [Επ' εσχάτων ανεκινήθη σφοδρώς το ζήτημα της γνησιότητος
των φερομένων 101 επιγραμμάτων του Σιμωνίδου. Ευρεθείσαι
επιγραφαί απέδειξαν μεταγενεστέρας προσθήκας και νοθείας (πρβ.
_Στεφ. Ν. Δραγούμην_ εν Athen. Mitt. 22 (1897) 52-58 (και πίν.
IX) «Σιμωνίδου επίγραμμα και ο εν Σαλαμίνι τάφος των Κορινθίων»
και _A. Wilhelm_, εν Jahreshefte d. öster. arch. Instit. 2
(1899) 221-244. Προφανώς εις την παλαιάν συλλογήν περιελήφθησαν
και μεταγενέστεροι στίχοι Αλλά λυδίαν λίθον της γνησιότητος δεν
έχομεν. Ο _A. Hauvette_ (De l' authenticité des epigrammes de
Simonide, 1896) παραδέχεται ως γνήσια μόνον 41. Μόνον δε 11 ο
_M. Boas_, De Epigrammatis Simonideis, Groningae, 1905].
160) [_Εκδόσεις_. Τα αποσπάσματα του Σιμωνίδου παρά _Bergk_ P.
L. Gr. III σ. 382-535. _Buchholz-Sitzler_ II σ. 52-60, _Hiller-
Crusius_ σ. 233-267. Νέον περί του Σιμωνίδου έργον το του
_Wilamowitz-Möllendorff_, Sappho und Simonides, Berlin, 1913 σ.
137-232, όπου εξετάζεται και το ζήτημα της γνησιότητος των
επιγραμμάτων].
161) [_Εκδόσεις_. Τα αποσπάσματα του Τιμοκρέοντος παρά _Bergk
P. L. Gr_. ΙΙΙ σ. 586-541 _Hiller-Crusius_ σ. 267-9].
162) [Τα εξής αξιοσπούδαστα λέγει ο _Λογγίνος_(; «Περί ύψους»
33· τι δε; εν μέλεσι μάλλον αν είναι Βακχυλίδης έλοιο ή
Πίνδαρος και εν τραγωδία Ίων ο Χίος ή νη Δία Σοφοκλής; επειδή
οι μεν αδιάπτωτοι και εν τω γλαφυρώ πάντη κεκαλλιγραφημένοι, ο
δε Πίνδαρος και ο Σοφοκλής, οτέ μεν οίον πάντα επιφλέγουσι τη
φορά, σβέννυνται ο αλόγως πολλάκις και πίπτουσιν ατυχέστατα].
163) [Τα εξής μέχρι τέλους του κεφαλαίου εκ του προλόγου της β'
εκδόσεως σ. ΧVΙ-ΧΙΧ].
164) [_Εκδόσεις_ Βακχυλίδου. Αρχική _F. G. Kenyon_ The poems of
Bacchylides, London 1897. — Αρίστη έκδοσις μετά αγγλικής
μεταφράσεως, μακράς εισαγωγής και σημειώσεων _R. Jebb_,
Bacchylides, the poems and fragments, Cambridge 1906. — _Fr.
Blass-G. Suess_ εν τη Bibliotheca Teubner. δ' έκδ. 1912.
(Κατόπιν ευρέθη και νέος πάπυρος περιέχων μέρος της ήδη γνωστής
ις' ωδής)].