166) [Το ανωτέρω απόσπασμα της ΚΟΡΙΝΝΗΣ και έν άλλο παρόμοιον
τετράστιχον ήσαν τα μακρότατα των τέως σωζομένων ποιημάτων
αυτής. Αλλά τω 1907 πάπυρος εξ Ερμουπόλεως της Αιγύπτου,
αποκείμενος ήδη εν τω Βερολινίω Μουσείω, εκδοθείς δε πρώτον υπό
του _Wilamowitz-Möllendorf_ (Berliner Κlassikertexte V 2 σ.19)
εφανέρωσεν 150 περίπου νέους στίχους της ποιητρίας, ών πολλοί
κατεστραμμένοι. Τούτων οι πρώτοι αναφέρονται εις ποιητικόν
διαγωνισμόν μεταξύ Κιθαιρώνος και Ελικώνος, προσωποποιουμένων,
εν τέλει δε κατά παράκλησιν των Μουσών οι θεοί ρίπτουσι ψήφους
_πλίονας δ' είλε Κιθηρών_
Οι δε λοιποί στίχοι είναι απάντησις μάντεως προς τον Ασωπόν
περί της τύχης των θυγατέρων αυτού, άς έχουσι τρεις ο Ζευς,
τρεις ο Ποσειδών, δύο ο Φοίβος,
_ταν δ' ίαν Μή[ας] αγαθός
πης Ερμάς_·
Ούτω τα θέματα της Κορίννης ήσαν επιχώρια βοιωττικά, περίπου
βουκολικά, βοιωτική δε όλως είναι και η διάλεκτος αυτής, ής
ένεκα «φαίνεταί μοι νικήσαι» Πίνδαρον. λέγει ο Παυσανίας Θ'
22,3) «_ότι ήδεν ου τη φωνή τη Δωρίδι, ώσπερ Πίνδαρος, αλλά
οποία, συνήσειν έμελλον Αιολείς, και ότι ην γυναικών τότε δη
καλλίστη το είδος_», ως συνεπέραινεν εκ της εικόνος αυτής ο
περιηγητής.
_Εκδόσεις_ των αποσπασμάτων της Κορίννης, των μεν παλαιών παρά
_Bergk_ P. L. Gr. III σ. 543-53 και Hiller-Crusius σ. 269-71,
των δε νέων (πλην των εν περιοδικοίς) παρά _Buchholz-Sitzler_
II σ. 173-7 _Ernst Diehl_, Supplementum Lyricum 19-22 και _J.
M. Edmonds_, The new fragments of Alcaeus, Sappho and Corinna,
Cambridge 1909]
167) [Χαρακτηρίζων τον Πίνδαρον ο Wilamowitz-Möllendorff (Die
Griechische Literatur des Altertums, 1912, σ. 53) παραβάλλει
αυτόν προς τον Δάντε «Βεβαίως, (λέγει) ο Θηβαίος ως ποιητική
δύναμις δεν είναι άξιος να λύση τον ιμάντα των υποδημάτων του
Φλωρεντίνου· αλλά δεν είναι τάχα τούτο μέγα, ότι συνεχώς
αναλογιζόμεθα τον Δάντε, θέλοντες να χαρακτηρίσωμεν τον
Πίνδαρον;». Τοιούτοι παραλληλισμοί καλλιτεχνών χρονικώς τόσον
απεχόντων, δύνανται μεν να διαφωτίσωσι τον αναγνώστην, αλλά
δύνανται και το εναντίον. Κοινά βεβαίως έχουσιν οι δύο ποιηταί
το προφητικόν μεγαλείον, την βαθείαν θρησκευτικήν πίστιν και το
σκοτεινόν της φράσεως, όπερ εγέννησε το πλήθος των σχολιαστών
αυτών. Αλλ' η ποιητική δύναμις του Δάντε έγκειται κυρίως εις
την έντασιν του μίσους, κατά τούτο δε ο Φλωρεντίνος συγγενεύει
μάλλον προς τον Αρχίλοχον, πράγματι δε ο ανωτέρω (σ. 88)
παρατεθείς επωδός ενθυμίζει χωρία του Inferno (πρβ. XXXII, 35).
Τον Πίνδαρον — ιδίως των νέων παιάνων — οι Έλληνες δύνανται να
εννοήσωσι κάλλιον ως μέγαν τινά _Ρωμανόν_, όμοιον ως προς τον
θρησκευτικόν τόνον, το λυρικόν ύψος, την ηθικολογίαν και
μάλιστα το μέλος, όπερ ήτο εξίσου αχώριστον από της λέξεως και
των δύο. Αλλ' ο μεν Πίνδαρος είναι πυκνότατος, ο δε Ρωμανός
ρητορικώς μακρολόγος. Των δε νεωτέρων ο Πίνδαρος ίσως ομοιάζει
μάλλον προς τους μουσουργούς ή τους ποιητάς. Η περί των λυρικών
σιωπή του _Αριστοτέλους_ εν τη Ποιητική εμφαίνει την
επικράτησιν του μουσικού στοιχείου αυτών, η δ' εν τέλει των
Πολιτικών 8, 7 σ. 1342 α 5) έξαρσις ιδίως «_των ιερών μελών_»
ως προκαλούντων την κάθαρσιν της ψυχής, δεικνύει πόσην δύναμιν
απέδιδον εις ταύτα οι αρχαίοι. Πινδαρικόν δε συνδυασμόν
ποιήσεως, χορού και μουσικής πιθανώτατα δεν είδεν ο νέος
κόσμος].
168) [Και ταύτην την έλλειψιν εθεράπευσεν η Αίγυπτος. Πάπυροι
της Οξυρύγχου διέσωσαν πλην τινων αδήλων στροφών (_Grenfell and
Hunt_ III (1903) σ. 13-17 αρ. 408) δύο _παρθένια_ του Πινδάρου
(IV (1904) σ. 50 αρ. 659), ών έν των καλουμένων _δαφνηφορικών_,
και μακρά αποσπάσματα εννέα παιάνων (V (1908) σ. 11-110 αρ.
841). Οι παιάνες απετέλουν έν των 17 βιβλίων του ποιητού, ήσαν
δε άσματα θρησκευτικά. Ο β' των σωθέντων αποτεινόμενος εκ
μέρους των Αβδηριτών προς τον ήρωα Άβδηρον, υιόν του
Ποσειδώνος, περιέχει τρις την τυπικήν επωδόν
_ιήιε, Παιάν, ιήιε· Παιάν
δε μηδέποτε λείποι._
Μακρότατος και κάλλιστος είναι ο ς' (στίχοι 140) ού σώζεται και
η επιγραφή «Δελφοίς εις Πυθώ», αρχόμενος διά της μεγαλοπρεπούς
στροφής
_Προς Ολυμπίου Διός σε, χρυσέα
κλυτόμαντι Πυθοί,
λίσσομαι Χαρίτεσ-
σίν τε και συν Αφροδίτα,
εν ζαθέω με δέξαι χρόνω
αοίδιμον Πιερίδων προφάταν_.
περιγράφει κατόπιν την άλωσιν της Τροίας υπό του Νεοπτολέμου
και τας μετέπειτα συμφοράς αυτού, διότι εφόνευσε τον γηραιόν
Πρίαμον παρά τον βωμόν. Του θ' παιάνος σώζονται λέξεις τινές
και η συνέχεια της ήδη εκ του Διονυσίου του Αλικαρνασσέως
γνωστής α' στροφής, της αναφερομένης εις έκλειψιν του ηλίου η
β' στροφή αποτείνεται περιπαθώς προς τον Απόλλωνα. Καθόλου οι
παιάνες του Πινδάρου είναι μάλλον εύληπτοι των επινίκων, δεν
έχουσι δε τόσον στενήν σχέσιν προς το πρόσωπον του ποιητού].
169) [_Εκδόσεις_ νέαι του Πινδάρου _Ο. Schröder_ Pindari
Carmina (Teubner)1900, (ως α' μέρος της ε' εκδόσεως των Λυρικών
ποιητών του _Bergk_). Του αυτού εν τη Bibliotheca Teubner 1908.
— Μετά σχολίων _Κ. Κλεάνθους_, Πινδάρου τα σωζόμενα μετά
μεταφράσεως σημειώσεων και πίνακος των λέξεων εις τόμους ε', εν
Τεργέστη 1886-7 _C. A. M. Fennell_, Pindar, Cambridge I Οι
Ολυμπ. και Πυθ. 1893 II. Οι Νεμ. και Ισθμ. 1899 (αγγλ.). _W.
Christ_, Pindari carmina prolegomenis et commentariis instructa
(Teubner) 1896 — Τα νέα αποσπάσματα παρά _Ernst Diehl_,
Supplementum Lyricum, σ. 22-44. — Εκδόσεις των παλαιών σχολίων
_E. Abel_, Scholia in Pindari Epinicia, Berolini 1884, _A. B.
Brachmann_ τόμ. Ι Scholia in Olympionicas, Teubner), 1903 II
Scholia in Pythionicas, 1910. — Ειδικόν δε λεξικόν το του _I.
Rumpel, Lexicon Pindaricum_, (Teubner) 1883]