elstarajxo, sur kiu mi staris, al la eta kornico dudek futojn sube.
Sammomente, la drako sagatakis la junulinon, sed mia subita
surscenigxo sxajne ektimigis gxin, cxar gxi turnigxis flanken, kaj
tiam altigxis denove super nin.
La bruo, kiun mi faris, alterigxante cxe sxia flanko, konvinkis la
junulinon, ke sxia morto jam alvenis, cxar sxi kredis, ke mi estas la
drako; sed finfine, kiam neniuj kruelaj dentegoj krocxigxis al sxi,
sxi miroplene levis sian rigardon. Kiam gxi trafis min, la esprimo,
kiu venis en sxiajn okulojn estus malfacile priskribebla, sed sxiaj
sentoj apenaux povis esti pli komplikaj ol miaj propraj--cxar la
largxaj okuloj, kiuj rigardis en miajn, estis de Dian la Bela.
"Dian!" mi kriis. "Dian! Dank' al Dio, ke mi alvenis gxustatempe."
"Vi?" sxi flustris, kaj denove kasxis sian vizagxon, ne lasante min
vidi, cxu sxi gxojas aux koleras pri mia veno.
Denove la drako sin jxetis al ni, kaj tiel rapide, ke mi ne havis
tempon demeti mian pafarkon. Mi povis nur kapti sxtonon kaj jxetegi
gxin en la fie malbelan vizagxon de la besto. Refoje, mia celado
estis trafa kaj kun siblo de doloro kaj rabio, la reptilio ree
turnigxis kaj flugis for.
Nun mi rapide enmetis sagon, por ke mi estu preta cxe la venonta
atako, kaj farante tion, mi rigardis la junulinon, tiel ke mi sxin
surprizis, dum sxi faris kasxan ekrigardon al mi; sed sxi tuj denove
kovris sian vizagxon per la manoj.
"Rigardu min, Dian," mi petegis. "Cxu vi ne gxojas vidi min?"
Sxi rigardis rekte en miajn okulojn.
"Mi malamas vin," sxi diris, kaj kiam mi volis petegi sxin juste
auxskulti min, sxi fingromontris trans mian sxultron. "Venas la
tipdaro", sxi diris, kaj mi denove turnigxis por fronti la reptilion.
Do jen estis tipdaro. Mi povus esti diveninta. La kruela spurbesto de
la maharoj. La delonge malaperinta pterodaktilo de la ekstera mondo.
Sed cxi-foje, mi gxin atakis per armilo, kiun gxi neniam antauxe
frontis. Mi elektis mian plej longan sagon, kaj per mia tuta forto mi
fleksis la pafarkon, gxis la pinto de la sago restis sur la polekso
de mia maldekstra mano, kaj kiam la granda kreitajxo pafigxis al ni,
mi pafis rekte al tiu malmola brusto.
Siblante kiel la sekurvalvo de vapormasxino, la potenca bestego turne
kaj torde falis en la maron sube, kun mia sago komplete
profundigxinta en gxia kadavro. Mi turnigxis al la junulino. Sxi
preterrigardis min. Evidente sxi vidis la morton de la tipdaro.
"Dian," mi diris, "cxu vi ne diros, ke vi ne bedauxras, ke mi vin
trovis?"
"Mi malamas vin", estis la sola respondo; sed mi kredis auxdi malpli
da abomeno ol antauxe--sed eble mi nur imagis gxin.
"Kial vi malamas min, Dian?" mi demandis, sed sxi ne respondis al mi.
"Kion vi faras cxi tie?" mi demandis, "kaj kio okazis al vi de kiam
Hugxa vin liberigis de la sagotoj?"
Unue mi kredis, ke sxi min tute ignoros, sed fine sxi decidis alie.
"Mi denove forkuris de Jubal la Malbela," sxi diris. "Post mia
forfugxo de la sagotoj, mi revojagxis sola al mia propra lando; sed
pro Jubal mi ne kuragxis eniri la vilagxojn aux sciigi iujn el miaj
geamikoj pri mia reveno, pro timo, ke Jubal informigxos. Post
longedauxra gvatado mi malkovris, ke mia frato ankoraux ne revenis,
do mi dauxre logxis en kaverno apud valo, kiun mia popolo malofte
frekventas, atendante la tempon, kiam li povos reveni por liberigi
min de Jubal.
"Sed fine, unu el la cxasistoj de Jubal vidis min, dum mi rampis al
la kaverno de mia patro por kontroli, cxu mia frato jam revenis, kaj
li faris alarmon, kaj Jubal ekiris post mi. Li cxasis min jam tra
multaj landoj. Li ne povas esti tre malproksime malantaux mi nun.
Kiam li venos, li vin mortigos kaj reportos min al sia kaverno. Li
estis fia viro. Mi iris gxis la limo de mia povo, kaj ne eblas
eskapi," kaj sxi senespere rigardis supren al la dauxrigo de la
elstarajxo dudek futojn super ni.
"Sed li ne havos min," sxi subite kriis, kun granda malsxato. "Jen la
maro"--sxi fingromontris preter la randon de la krutajxo--"kaj la
maro havos min anstataux Jubal."
"Sed nun mi havas vin, Dian," mi kriis; "kaj nek Jubal nek alia vin
havos, cxar vi estas mia," kaj mi ekkaptis sxian manon kaj ne levis
gxin super sxian kapon kaj lasis gxin fali, por simboli liberigon.
Sxi levigxis sur la piedojn, kaj rigardis rekte en miajn okulojn per
neflankigxanta celemo.
"Mi ne kredas vin," sxi diris, "cxar se vi estus sincera, vi estus
farinta tion en la kunesto de aliaj, kiuj observus gxin--tiam mi vere
estus via virino; nun estas neniu, kiu vidis vin fari gxin, cxar vi
scias, ke sen observantoj via ago ne ligas min al vi," kaj sxi
fortiris sian manon de mia kaj forturnigxis.
Mi provis konvinki sxin, ke mi estas sincera, sed sxi nur ne povis
forgesi la hontigon, kiun mi metis sur sxin tiun alian fojon.
"Se vi sinceras pri cxio, kion vi diras, vi havos bonegan okazon por
pruvi tion," sxi diris, "se Jubal ne kaptos kaj mortigos vin. Mi
estas sub via povo, kaj la traktado, kiun vi faros al mi, estos la
plej bona pruvo pri viaj intencoj pri mi. Mi ne estas via virino, kaj
denove mi diras al vi, ke mi vin malamas, kaj ke mi estus felicxa
neniam revidi vin."
Dian ja estis malkasxema. Oni ne povus nei tion. Fakte, mi trovis, ke
senartifikeco kaj rektparolo estas tre rimarkebla trajto de la
kavernuloj de Pelucidaro. Fine, mi sugestis, ke ni faru provon atingi
mian kavernon, ke ni povus eskapi la sercxantan Jubal, cxar mi
volonte konfesas, ke mi ne tre deziris renkonti la potencan kaj
ferocan estulon, pri kies grandega batallerto Dian rakontis al mi,
kiam mi unue renkontis sxin. Estis li, kiu, armita per malgranda
trancxileto, renkontis kaj mortigis kavernurson en luktobatalo. Estis
Jubal, kiu je kvindekpasxa distanco povis jxeti sian lancon tra la
tuta kiraso de sadoko. Estis li, kiu frakasis la kranion de sturmanta
dirito per unusola klabobato. Ne, mi ne sopiris renkonti la
Malbelulon--kaj estis tute certe, ke mi ne eliros por lin postcxasi;
sed rapide la afero pasis el miaj manoj, kiel ofte okazas, cxar mi
renkontis Jubal la Malbelan vizagx-al-vizagxe.
Jen kiel gxi okazis. Mi estis retrokondukinta Dian laux la kornico,
per kiu sxi venis, cxar mi sercxis vojon, kiu kondukos nin al la
supro de la krutajxo, sciante, ke ni tiam povos transiri al la rando
de mia valeto, kie ni certe povus trovi manieron eniri desur la
krutajxosupro. Dum ni antauxeniris laux la kornico, mi donis al Dian
precizajn instrukciojn por trovi mian kavernon, pro la ebleco, ke io
povus okazi al mi. Mi sciis, ke sxi estus tute eksterdangxere kasxita
de postcxaso, atinginte mian logxejon, kaj la valo provizus al sxi
ampleksan vivtenajxon.
Multe incitis min ankaux sxia traktado de mi. Mia koro, malgxojis kaj
pezis, kaj mi volis cxagreni sxin, sugestante, ke io terura povus
okazi al mi--fakte, ke mi povus esti mortigita. Sed la efiko estis
nula, almenaux kiom mi povis percepti. Dian nur skuis siajn belegajn
sxultrojn kaj murmuris ion signifantan, ke oni ne tiel facile
senigxas je siaj problemoj.
Dum iom da tempo mi restis silenta. Mi estis komplete
malesperigxinta. Komprenu, ke mi dufoje sxin defendis de atako--la
lastan fojon kun risko al mia propra vivo por savi sxian. Estis
nekredeble, ke ecx idino de la sxtonepoko povus esti tiel
nedankema--tiel senkora--sed eble sxia koro posedis la atributon de
sxia epoko.
Fine, ni trovis fendigxon en la krutajxo, kiu largxigxis kaj
etendigxis pro la efiko de akvo versxigxanta tra gxi de la
altebenajxo, kiu etendigxis kelkajn mejlojn al la cxefmontaro.
Malantaux ni kusxis la largxa interna maro, kurbigxanta supren en la
senhorizonta malproksimeco kaj kunfandigxanta kun la bluo de la
cxielo, tiel ke gxi aspektis gxuste kvazaux la maro returnigxus kaj
formus kompletan arkon super ni, malaperante malantaux la foraj
montoj malantaux ni--la stranga kaj mistera aspekto de la pelucidaraj
marpejzagxoj estas nepriskribebla.
Dekstre staris densa arbaro, sed maldekstre la tereno estis maldensa
kaj senobstakla gxis la ekstera rando de la altebenajxo. Tiudirekte
kondukis nia vojo, kaj ni jxus turnigxis por dauxrigi la iradon, kiam
Dian tusxis mian brakon. Mi turnis min al sxi, pensante, ke sxi
inauxguros repacigxon, sed mi eraris.
"Jubal," sxi diris, kapgestante al la arbaro.
Mi rigardis, kaj jen, eliranta el la densa arbaro, venis vere balena
viro. Li sxajnis sep futojn alta, kaj estis same grandproporcia. Li
estis ankoraux tro malproksima, por ke mi distingu liajn trajtojn.
"Kuru," mi diris al Dian. "Mi kontrauxbatalos lin, gxis vi estos jam
bone ekirinta. Eble mi povos okupi lin, gxis vi estos tute for," kaj
tiam, sen ekrigardi malantauxen, mi antauxeniris por renkonti la
Malbelulon. Mi esperis, ke Dian diros al mi ion bonvolan antaux ol
foriri, cxar certe sxi sciis, ke mi iras al la morto pro sxi; sed sxi
ecx ne adiauxis min, kaj kun peza koro mi pasxis tra la florkovrita
herbo al mia morto.
Kiam mi venis suficxe proksimen al Jubal por rekoni liajn trajtojn,
mi ekkomprenis, kiel li gajnis la alnomon Malbelulo. Sxajne, iu
timinda bestego desxiris unu tutan flankon de lia vizagxo. Mankis
okulo, la nazo, kaj la tuta karno, tiel ke liaj makzeloj kaj tuta
dentaro montrigxis kaj ridetis tra la abomena cikatro.
Antauxe, li eble estis tiel bonaspekta kiel aliaj anoj de lia bela
gento, kaj povas esti, ke la terura rezulto de tiu alfrontigxo efikis
amarige al lia karaktero jam forta kaj bruteca. Kiel ajn, li nun ne
estis bela vidajxo, kaj nun kun vizagxtrajtoj, aux kio restis el
tiuj, tordigxintaj pro kolero je la vido de Dian kun alia viro, estis
terure vidi lin--kaj multe pli terure renkonti lin.
Nun li estis ekkurinta, kaj dum li proksimigxis, li levis sian
grandegan lancon, dum mi haltis, kaj metante sagon en mian arkon, mi
celis lauxeble sensxancele. Necesis pli longa tempo ol kutime, cxar
mi devas konfesi, ke vidi tiun abomenan viron tordis miajn nervojn
tiom, ke miaj genuoj igxis tute ne firmaj. Kian sxancon mi havis
kontraux tiu potenca militisto, kiun ecx ne timigas la plej sovagxa
kavernurso! Cxu mi povus esperi venki iun, kiu bucxis la sadokon kaj
la diriton propramane! Mi ektremegis, sed por esti justa al mi mem,
mi timis pli pro Dian ol pro mia propra sorto.
Kaj tiam la granda bruto jxetpafis sian masivan sxtonpintan lancon,
kaj mi levis mian sxildon por deteni la forton de gxia terura
rapideco. La frapo pusxis min sur la genuojn, sed la sxildo devojigis
la armilon, kaj mi estis nevundita. Jubal nun rapidis al mi kun la
sola restanta armilo, kiun li portis--murdaspekta trancxilo. Li estis
tro proksima por preciza sagpafo, sed mi pafis al li dum li venis,
sen celi. Mia sago enpikis la karnon de lia femuro, kauxzante
doloran, sed ne senkapabligan vundon. Kaj tiam li min atingis.
Mia lertmoveco pormomente min savis. Mi rapide kauxrigis min sub lia
levita brako, kaj kiam li cxirkauxpivotis por denove ataki min, li
trovis glavpinton cxe sia vizagxo. Kaj momenton poste, li sentis
colon aux du colojn de gxi en la muskoloj de sia trancxilbrako, tiel
ke poste li estis iom pli singarda.
Nun estis duelo de strategio--la granda, vila viro manovris por
trabrecxi mian memgardadon, kie li povus ekuzi siajn enormajn
muskolojn, dum mia mensa okupigxo estis restigi lin je braklonga
distanco. Trifoje li sturmis al mi, kaj trifoje mi trafigis lian
trancxilbaton sur mian sxildon. Cxiufoje, mia glavo trafis lian
korpon, unufoje enpenetrante lian pulmon. Nun li estis jam kovrita de
sango, kaj la interna sangado kauxzis paroksismojn de tusado, kiu
portis la rugxan fluajxon tra la fiaj busxo kaj nazo, kovrante liajn
vizagxon kaj bruston de sanga sxauxmajxo. Li estis vidajxo plej
malbela, sed li estis malproksima de la morto.
Dum la duelo dauxris, mi komencis havi esperon, cxar por esti tute
malkasxema, mi ne atendis postvivi la unuan alsturmon de tiu monstra
masxino de neregitaj rabio kaj malamo. Kaj mi kredas, ke Jubal,
anstataux absolute malestimi min, eksentis al mi respekton, kaj tiam
en lia primitiva menso evidente formuligxis la penso, ke li finfine
renkontis sian superonton kaj frontas sian pereon.
Almenaux sole per tiu hipotezo mi povas klarigi lian postan agon, kiu
estis kiel lasta provo--ia nereala espero, ke se li ne baldaux
mortigos min, mi mortigos lin. Gxi okazis cxe la kvara alsturmo,
kiam, anstataux ataki min per sia trancxilo, li faligis tiun armilon,
kaj ekprenante mian glavklingon per ambaux manoj, sxiris tiun armilon
el mia teno tiel facile kiel de infano.
Jxetante gxin malproksimen al la flanko, li staris senmova dum
momenteto, rigardante en mian vizagxon kun tia terura rikano de
malica triumfo, ke mi preskaux senkuragxigxis--kaj tiam li sin jxetis
al mi, armite nur per siaj manoj. Sed tiu estis la tago, en kiu Jubal
lernis pri novaj batalmetodoj. La unuan fojon li vidis pafarkon kaj
sagojn, neniam antaux tiu duelo li vidis glavon, kaj nun li lernis,
kion kapabla homo povas fari per siaj nudaj pugnoj.
Dum li alsturmis min kiel granda urso, mi ekkauxris sub lia etendita
brako, kaj kiam mi ekstaris, mi faris sur lian makzelon tiel trafan
baton kiel vi iam ajn vidis. Tiu granda monto de karno baraktis
malsupren sur la teron. Li estis tiel mirigita kaj kapturnigxa, ke li
kusxis kelkajn sekundojn tie, antaux ol li provis levigxi, kaj mi
staris super li, preta por doni alian dozon, se li surgenuigxus.
Fine li ja levigxis, preskaux mugxanta pro rabio kaj honto; sed li ne
restis surpieda--mi donis al li trafan baton per la maldekstra pugno
sur la pinto de la makzelo, kiu baraktigis lin sur la dorson. Nun
Jubal estis jam frenezigxinta pro malamo, cxar neniu sanmensa homo
estus levigxinta tiom da fojoj kiel li. Denove kaj denove mi
baraktigis lin, tiel rapide kiel li povis suprenstumbli, gxis fine li
kusxis pli longe sur la tero inter batoj, kaj cxiufoje levigxis pli
malforta ol antauxe.
Nun lia pulmovundo tre flue sangadis, kaj fine, terura cxekora bato
peze faligis lin surteren, kie li kusxis tute senmova, kaj iel mi
sciis, ke Jubal la Malbelulo neniam plu levigxos. Sed ecx rigardante
tiun kadavron, kusxantan tiel severe kaj abomene en la morto, mi ne
povis kredi, ke mi sen helpo venkis tiun mortiganton de timindaj
bestoj--tiun gigantan ogron de la sxtonepoko.
Prenante mian glavon, mi apogis min sur gxi, rigardante la kadavron
de mia malamiko, kaj kiam mi pensis pri la batalo, kiun mi jxus
batalis kaj pri mia venko, granda ideo naskigxis en mia
cerbo--rezulte de la venko kaj la propono, kiun Perry faris en la
urbo Futra. Se lerteco kaj scienco povis fari iun lauxkompare pigmean
homon la superanto de tiu potenca bruto, kio ne estus plenumebla de
la kolegoj de la bruto, se ili havus la samajn lertecon kaj sciencon.
Tuta Pelucidro kusxus cxe iliaj piedoj--kaj mi estus ilia regxo kaj
Dian la regxino.
Dian! Ondeto da dubo traversxis min. Estis tute laux la povoj de
Dian, ke sxi malsxatus min, ecx se mi estus regxo. Sxi certe estis la
plej superigxema persono, kiun mi iam renkontis--kun la plej konvinka
metodo sciigi iun, ke sxi estas supereca. Nu, mi povus iri al la
kaverno kaj diri al sxi, ke mi mortigis Jubal, kaj tiam sxi eble
sentus pli da favoro al mi, cxar mi sxin liberigis de sxia
turmentinto. Mi esperis, ke sxi facile trovis la kavernon--estus
terure, se mi denove sxin perdus, kaj mi turnigxis por preni miajn
sxildon kaj pafarkon kaj rapide postsekvi sxin, kiam je mia miro mi
trovis sxin starantan malpli ol dek pasxojn malantaux mi.
"Ino!" mi kriis, "kion vi faras cxi tie? Mi kredis, ke vi iris al la
kaverno, kiel mi ordonis al vi."
Levigxis sxia kapo, kaj la rigardo, kiun sxi donis al mi, forprenis
mian tutan majestecon, kaj igis min senti min kiel palacan
mastrumhelpanton--se palacoj havas mastrumhelpantojn.
"Kiel vi ordonis al mi!" sxi kriis, frapante per sia piedeto. "Mi
agas laux mia volo. Mi estas la filino de regxo, kaj krome, mi vin
malamas."
Mi estis konsternita--tiel sxi dankis min post kiam mi savis sxin de
Jubal! Mi turnigxis kaj rigardis la kadavron. "Eble mi savis vin de
pli malbona sorto, sinjoro," mi diris, sed sxajne Dian ne komprenis
tion, cxar sxi tute ne sxajnis rimarki.
"Ni iru al mia kaverno," mi diris, "Mi estas laca kaj malsata."
Sxi sekvis unu pasxon malantaux mi, kaj nek unu el ni parolis. Mi
estis tro kolera, kaj sxi ne sxajnis voli paroli kun ano de pli
malalta klaso. Mi estis tutplene kolera, supozinte antauxe, ke sxi
min rekompencos per ia dankesprimo, cxar mi sciis, ke ecx laux sxiaj
propraj normoj mi faris tre admirindan aferon, kiam mi mortigis la
timindan Jubal en permana batalado.
Sen malfacilajxoj ni trovis mian logxejon, kaj tiam mi iris en la
valon kaj sxtonmortigis malgrandan antilopon, kiun mi supentrenis
laux la kruta deklivo al la malkrutejo antaux la aperturo. Cxi tie ni
silente mangxis. Foje mi ekrigardis sxin, kredante, ke vidi sxin
sxiri karnon per siaj manoj kaj dentoj kiel sovagxa besto kauxzos en
mi abomenan sentimenton al sxi; sed je mia miro, mi trovis, ke sxi
mangxas same delikate kiel la plej civilizita virino konata al mi,
kaj fine mi trovis min gapanta kun stulta ravo al la beleco de sxiaj
fortaj, blankaj dentoj. Tia estas la amo.
Post nia mangxo, ni malsupreniris al la rivero kune kaj lavis niajn
manojn kaj vizagxojn, kaj tiam, gxissate trinkinte, ni reiris al la
kaverno. Senvorte, mi rampis en la plej foran angulon, kaj
kunvolvigxinta, mi baldaux ekdormis.
Kiam mi vekigxis, mi trovis Dian sidantan en la aperturo,
elrigardante trans la valon. Dum mi elvenis, sxi movigxis flanken por
lasi min pasi, sed ne unu vorton sxi havis por mi. Mi volis malami
sxin, sed mi ne povis. Cxiufoje, kiam mi sxin rigardis, io venis en
mian gorgxon, kaj mi preskaux sufokigxis. Mi neniam antauxe amis, sed
helpon mi ne bezonis por diagnozi mian kazon--pro amo mi nun akre
suferis. Je Dio, kiom mi amis tiun belegan, malsxatan, rave logan
praulinon!
Post kiam ni denove mangxis, mi demandis al Dian, cxu sxi intencas
reiri nun al sia tribo pro la morto de Jubal, sed sxi malgxoje
balancis la kapon kaj diris, ke sxi ne kuragxas, cxar oni ankoraux
devus konsideri la fraton de Jubal--ties plej agxan fraton.
"Kiel li rilatas al la afero?" mi demandis. "Cxu ankaux li deziras
vin, aux cxu la elektorajto je vi farigxis familia heredajxo, donota
de generacio al generacio?"
Sxi ne tute komprenis, kion mi celis diri.
"Estas probable," sxi diris, "ke ili cxiuj volos vengxi la morton de
Jubal--ili estas sep--sep teruraj viroj. Eble iu devos mortigi ilin
cxiujn, antaux ol mi povos reiri al mia popolo."
Eksxajnis, ke mi kontraktis por fari taskon tro grandan por
mi--sepoble tro grandan, fakte.
"Cxu Jubal havis kuzojn?" mi demandis. Preferinde estus scii cxion
plej malbonan komence.
"Jes," respondis Dian, "sed ili ne gravas--ili cxiuj havas virinojn.
La fratoj de Jubal ne havas virinojn, cxar Jubal povis akiri neniun
por si mem. Li estis tiel malbela, ke la virinojn forkuris de
li--kelkaj ecx jxetis sin desur la krutajxoj de Amoz en la Darel Az
prefere ol edzinigxi al la Malbelulo."
"Sed kiel rilatas tio al liaj fratoj--" mi demandis.
"Mi forgesis, ke vi ne estas el Pelucidaro," diris Dian, kun rigardo
kompata, sed samtempe malsxata, kun la malsxato emfazita iom pli ol
la cirkonstancoj postulis--kvazaux por certigi, ke mi ne
preteratentos gxin. "Komprenu," sxi dauxrigis, "pli juna frato ne
rajtas alpreni edzinon, gxis cxiuj liaj pli agxaj fratoj tion faris,
krom se la pli agxa frato nuligas sian privilegion, kion Jubal neniam
farus, sciante, ke tiel longe kiel li restigos ilin frauxlaj, ili des
pli volonte helpos lin akiri edzinon."
Rimarkante, ke Dian farigxas pli komunikema, mi komencis flegi la
esperon, ke sxi eble iom pli eksxatas min, sed baldaux mi eltrovis
kiel maldika estis la fadeno, de kiu pendis miaj esperoj.
"Cxar vi ne povos reiri al Amoz," mi sugestis, "kio farigxos el vi,
konsiderante, ke vi ne povas esti felicxa kun mi cxi tie, cxar vi
tiom malamas min?"
"Mi devos nur toleri vin," sxi respondis malvarme, "gxis vi decidos
iri al alia loko kaj lasi min negxenata; tiam mi tre bone elturnigxos
sola."
Mi rigardis sxin kun kompleta miro. Sxajnis nekredeble, ke ecx
prahistoria virino povus esti tiel malvarma kaj senkora kaj
nedankema. Tiam mi levigxis.
"Mi lasos vin _nun_," mi diris arogante, "Mi jam toleris gxislime
vian nedankemon kaj viajn insultojn," kaj tiam mi turnigxis kaj
pasxis majeste malsupren al la valo. Mi jam faris cent pasxojn en
absoluta silento, kiam Dian parolis.
"Mi malamas vin!" sxi kriis, kaj sxia vocxo rompigxis--pro rabio, mi
kredis.
Mi komplete malgxojis, sed mi ne iris tre malproksimen, kiam mi
ekpensis, ke mi ne povas lasi sxin sola kaj sen protekto, por ke sxi
cxasu sian propran mangxajxon meze de la dangxeroj de tiu sovagxa
mondo. Eble sxi malamos min kaj insultos min kaj sxutos unu
malhonorigon post la alia sur min, kiel sxi jam faris, gxis mi vere
ekmalamos sxin; sed restis la plorinda vero, ke mi sxin amis kaj ne
povus lasi sxin tie sola.
Ju pli mi pripensis tion, des pli mi kolerigxis, tiel ke kiam mi
atingis la valon, mi estis furioza, kaj rezulte de tio, mi
retroturnigxis kaj supreniris tiun krutajxon denove, tiel rapide kiel
mi malsupreniris. Mi vidis, ke Dian jam forlasis la kornicon kaj iris
en la kavernon, sed mi jxetis min internen al sxi. Sxi kusxis
surventre sur amaso da herboj, kiujn mi kolektis por sxia lito. Kiam
sxi auxdis mian eniron, sxi saltis sur siajn piedojn kiel tigrino.
"Mi malamas vin!" sxi kriis.
Veninte el la brila lumo de la tagmeza suno en la duonmallumon de la
kaverno, mi ne povis vidi sxian mienon, kaj mi estis iom kontenta pro
tio, cxar mi malsxatis pensi pri la malamo, kiun mi estus vidinta
tie.
Unue mi diris al sxi nek unu vorton. Mi nur transpasxis la kavernon
kaj kaptis sxin je la pojnoj, kaj kiam sxi luktis, mi cxirkauxmetis
al sxi mian brakon, tiel por fiksi sxiajn manojn cxe sxiaj flankoj.
Sxi batalis kiel tigrino, sed per mia libera mano mi retropusxis
sxian kapon--mi supozas, ke mi subite brutigxis, ke mi retroiris
miliardon da jaroj kaj igxis vera kavernohomo, kiu prenas sian
virinon perforte--kaj tiam mi kisis tiun bela busxon denove kaj
denove.
"Dian," mi kriis, krude skuante sxin, "Mi amas vin. Cxu vi ne
komprenas, ke mi amas vin? Ke mi amas vin pli ol cxion alian en cxi
tiu mondo aux en mia? Ke mi havos vin? Ke amo kiel mia ne estas
rifuzebla?"
Mi rimarkis, ke nun sxi tre kviete restas en miaj brakoj, kaj kiam
miaj okuloj kutimigxis al la mallumo, mi vidis, ke sxi ridetas--kun
tre kontenta, felicxa rideto. Mi miregis. Tiam mi sentis, ke tre
mildmove sxi klopodas liberigi siajn brakojn, kaj mi malkrocxis mian
tenon, por ke sxi povu. Malrapide ili levigxis kaj envolvis mian
kolon, kaj tiam sxi tiris miajn lipojn al siaj denove kaj tenis ilin
tie dum longa tempo. Fine sxi parolis.
"Kial vi ne ne faris cxi tion komence, David? Tion mi longe atendis."
"Kion?" mi kriis. "Vi diris, ke vi malamas min!"
"Cxu vi atendis, ke mi kuros en viajn brakojn kaj diros, ke mi amas
vin, antaux ol mi sciis, ke vi amas min?" sxi demandis.
"Sed konstante mi diris al vi, ke mi amas vin," mi diris.
"La amo parolas per faroj," sxi replikis. "Vi ja povus paroligi vian
busxon lauxplacxe, sed nun, kiam vi jxus venis kaj prenis min en
viajn brakojn, via koro parolis al mia en la lingvo, kiun komprenas
la virina koro. Kia komikulo vi estas, David."
"Do vi tute ne malamis min, Dian?" mi demandis.
"Mi cxiam amis vin," sxi flustris, "de la unua momento, kiam mi
ekvidis vin, kvankam mi ne sciis tion, gxis kiam vi forbatis Hugxan
la Ruzulon kaj tiam rifuzis min."
"Sed mi ne rifuzis vin, karulino," mi kriis. "Mi ne konis viajn
kutimojn--mi dubas, cxu ecx nun mi konas ilin. Sxajnas nekredeble, ke
vi povus tiom insulti min, dum vi amis min dum la tuta tempo."
"Vi povus esti sciinta," sxi diris, "kiam mi ne forkuris de vi, ke mi
ne pro malamo restis katenita al vi. Kiam vi batalis kun Jubal, mi
povus kuri al la rando de la arbaro, kaj sciigxinte pri la rezulto de
la batalo, tre facile mi povus eviti vin kaj reveni al mia propra
popolo."
"Sed la fratoj--kaj kuzoj--de Jubal," mi memorigis al sxi, "kio pri
ili?"
Sxi ridetis kaj kasxis sian vizagxon cxe mia sxultro.
"Mi devis diri al vi _ion_, David," sxi flustris. "Mi devis havi
_ian_ pretekston por resti apud vi."
"Vi pekulino!" mi kriis. "Kaj vi kauxzis al mi tiom da angoro pro
nenio!"