amas min, kaj _mi_ estas senpova. Mi ne povis veni al vi por postuli,
ke vi reciproku mian amon, kiel vi jxus faris al mi. Kiam vi jxus
foriris, mia tuta espero foriris kun vi. Mi estis senkonsola,
terurigita, malgxojega, kaj mia koro sxirigxis. Mi ploris, kaj tion
mi ne antauxe faris de post la morto de mia patrino," kaj nun mi
vidis, ke estis malsekeco de larmoj cxirkaux sxiaj okuloj. Mi mem
preskaux ekploris, kiam mi pripensis cxion, kion tiu kompatindulino
trasuferis. Senpatrina kaj senprotekta; cxasata trans sovagxa,
pratempa mondo de tiu fiaspekta viracxo; elmetita al la atakoj de la
sennombraj timindaj enlogxantoj de gxiaj montoj, ebenajxoj kaj
gxangaloj--estis miraklo, ke sxi ecx travivis cxion cxi.
Al mi, gxi estis revelacio pri la aferoj, kiujn miaj prauloj
travivis, por ke la homaro de la ekstera mondo pluvivu. Mi fierigxis
je la penso, ke mi gajnis la amon de tia virino. Kompreneble, sxi ne
povis skribi aux legi; sxi estis neniel kulturita aux delikata, kiel
vi jugxus kulturitecon kaj delikatecon; sed sxi estis modelo de cxio
plej inda en virinoj, cxar sxi estis bona, kaj kuragxa, kaj nobla,
kaj virta. Kaj sxi estis cxio cxi malgraux tio, ke observi cxi tiujn
virtojn kuntrenis suferadon kaj dangxeron kaj eblan morton.
Kiom pli facile estus iri tuj komence al Jubal! Sxi estus lia
lauxlegxa edzino. Sxi estus la regxino en sia propra lando--kaj esti
regxino tiom signifis al virino de la sxtonepoko kiom al hodiauxa
virino; kiel ajn vi rigardas gxin, temas nur pri relativa gloro, kaj
se vivus nur duonnudaj sovagxuloj en la ekstera mondo hodiaux, oni
trovus, ke esti la edzino de dahomea cxefulo estas multe glore.
Mi ne povis ne kompari la faron de Dian kun tiu de unu splenda juna
virino, kiun mi konis en Nov-Jorko--splenda por rigardi kaj por
konversacii. Sxi plenkore enamigxis al unu amiko mia--pura, vireca
ulo--sed sxi edzinigxis al iu kaduka, malbonreputacia, maljuna
dibocxulo, cxar li estis grafo en iu tute eta euxropa princlando, al
kiu la atlaso de Rand McNally ecx ne atribuis propran koloron.
Jes, mi intense fieris pri Dian.
Post iom da tempo, ni decidis ekiri al Sari, cxar mi estis avida
revidi Perry kaj informigxi, cxu li bone fartas. Mi rakontis al Dian
pri nia plano emancipi la homaron de Pelucidaro, kaj sxi tre ravigxis
pro gxi. Sxi diris, ke se nur revenos Dakor, sxia frato, li facile
povus igxi la regxo de Amoz, kaj ke tiam li kaj Gak povus aliancigxi.
Tio ebligus al ni impetan starton, cxar kaj la sarianoj kaj la
amozanoj estis tre potencaj triboj. Ni fidis, ke, armitaj per glavoj
kaj pafarkoj kaj trejnitaj por uzi ilin, ili povos venki iun ajn
tribon, kiu malinklinus aligxi al la granda armeo de federaciigxintaj
sxtatoj, per kiu ni planis marsxi kontraux la maharoj.
Mi klarigis la diversajn detrupovajn militilojn, kiujn Perry kaj mi
povus konstrui post iom da eksperimentado--pulvon, fusilojn, kanonojn
kaj simile, kaj Dian kunfrapis la manojn kaj jxetis siajn manojn
cxirkaux mian kolon kaj diris la mi, kia mirindulo mi estas. Sxi
komencis kredi, ke mi estas cxiopova, kvankam vere faris nenion krom
paroli--sed tiel estas cxe virinoj, kiuj amas. Perry sxatis diri, ke
se viro estus dekone tiom kapabla, kiom lia edzino aux patrino kredas
lin, la mondo kusxus en liaj manoj.
Kiam ni la unuan fojon ekiris al Sari, mi surtretis neston de venenaj
vipuroj, antaux ol ni atingis la valon. Unu el la malgrandaj pikis
min cxe la maleolo, kaj Dian devigis min reveni al la kaverno. Sxi
ordonis, ke mi ne ekzercu la muskolojn, cxar tio povus esti
mortiga--sxi diris, ke se min pikus plenkreska serpento, mi ne
movigxus ecx unu pasxon for de la nesto--mi estus mortinta surpiede
starante--tiel mortiga estas la veneno. Sed kiel okazis, mi estis
senkapabligita dum longa tempo, kvankam la kataplasmoj, kiujn Dian
faris el herboj kaj folioj, fine reduktis la sxveladon kaj eltiris la
venenon.
La epizodo tamen montrigxis tre bonsxanca, cxar gxi donis al mi
ideon, kiu miloble plivalorigis miajn sagojn kiel armilojn de atako
kaj defendo. Tuj kiam mi denove kapablis eliri, mi sercxis kelkajn
plenkreskajn vipurojn de la speco, kiu pikis min, kaj mortiginte
ilin, mi eltiris de ili la venenon kaj sxmiris gxin sur la pintojn de
kelkaj sagoj. Pli poste mi pafis hienodonon per unu el tiuj, kaj
kvankam mia sago kauxzis nur suprajxan vundon, la besto falis morta
preskaux tuj post la trafo.
Ni nun reekiris al la lando de la sarianoj, kaj kun sentoj de sincera
bedauxro ni adiauxis nian belan gxardenon Edenan, en kies relativaj
paco kaj harmonio ni travivis la plej felicxajn momentojn de nia
vivo. Kiel longe ni estis tie, mi ne scias, cxar kiel mi diris al vi,
la tempo cxesis ekzisti por mi sub tiu eterne tagmeza suno--eble
estis unu horo, aux eble monato da surtera tempo--mi ne scias.
15-a cxapitro
REIRO AL LA TERO
Ni transiris la riveron kaj trapasis la montojn trans gxi, kaj fine
ni eliris sur grandan kaj platan ebenajxon, kiu disetendigxis gxis la
limo de la vidpovo. Mi ne povus diri al vi, en kiu direkto gxi
etendigxis, ecx se vi volus scii tion, cxar dum mia tuta restado en
Pelucidaro mi neniam eltrovis aliajn ol surlokajn rimedojn por indiki
direkton--estas nek nordo nek sudo nek oriento nek okcidento.
_Supren_ estas la sola bone difinita direkto, kaj tio, kompreneble,
estas _malsupren_ por vi sur la ekstera krusto de la Tero. Cxar la
suno nek levigxas nek subiras, mankas cxia rimedo por indiki direkton
krom videblajxoj kiel altaj montoj, arbaroj, lagoj kaj maroj.
La ebenajxo, kiu kusxas post la blankaj klifoj borde de la Darel Az
cxe la bordo plej proksima al la Montoj de la Nuboj, estas la afero
plej analoga al direkto konata al la pelucidaranoj. Se oni eventuale
neniam auxdis pri la Darel Az, aux la blankaj klifoj, aux la Montoj
de la Nuboj, oni sentas la mankon de io grava kaj sopiras al la
familiaraj kaj kompreneblaj "nord-oriento" kaj "sud-okcidento" de la
ekstera mondo.
Ni apenaux jxus surpasxis la grandan ebenajxon, kiam ni perceptis du
enormajn bestojn, kiuj proksimigxas al ni el la malproksimo. Tiel
malproksimaj ili estis, ke oni ne povis distingi, kiaj bestoj ili
estis, sed kiam ili pliproksimigxis, mi vidis, ke ili estas enormaj
kvarpieduloj, inter 80 kaj 100 futojn longaj, kun etaj kapoj sidantaj
supre de la tre longa koloj. Iliaj kapoj sxajnis esti 40 futojn super
la tero. La bestoj tre malrapide movigxis--tio signifas, ke iliaj
korpaj movigxoj estis tre malrapidaj--sed iliaj pasxoj estis tiel
longdistancaj, ke ili fakte iris signife pli rapide ol homo.
Kiam ili ankoraux pli proksimigxis, ni eltrovis, ke sur la dorso de
ambaux sidas homo. Tiam Dian sciis, pri kiu besto temas, kvankam sxi
neniam antauxe vidis tiajn.
"Ili estas lidioj el la lando de la torianoj", sxi kriis. "Toria
kusxas cxe la periferio de la Terura Ombrolando. Nur la torianoj
inter la gentoj de Pelucidaro rajdas lidiojn, cxar ili trovigxas en
neniu lando krom la malluma."
"Kio estas la Terura Ombrolando?" mi demandis.
"Gxi estas la lando, kiu kusxas sub la Morta Mondo", respondis Dian;
"la Morta Mondo, kiu porcxiame pendas inter la suno kaj Pelucidaro
super la Terura Ombrolando. Estas la Morta Mondo, kiu faras la
grandan ombron sur tiu parto de Pelucidaro."
Mi ne plene komprenis kion sxi diras, kaj mi dubas, cxu ecx nun mi
komprenas, cxar mi neniam estis en tiu parto de Pelucidaro, de kiu
videblas la Morta Mondo; sed Perry diras, ke gxi estas la luno de
Pelucidaro--planedeto interne de planedo--kaj ke gxi cxirkauxiras la
akson de la Tero koincide kun la rotacio de la Tero, kaj tial gxi
trovigxas cxiam super la sama loko en Pelucidaro.
Mi memoras, ke Perry tre ekscitigxis, kiam mi rakontis al li pri tiu
Morta Mondo, cxar li opiniis, ke gxi estas la kauxzo de la gxis tiam
neklarigeblaj fenomenoj de nutacio kaj precesio de la ekvinoksoj.
Kiam la du homoj sur la lidioj estis tre proksimaj al ni, ni vidis,
ke unu estas viro kaj la alia virino. La unua levis siajn du manojn
kun la polmoj direktitaj al ni, signante per tio pacdeziron, kaj mi
jam respondis sammaniere al li, kiam li subite eligis krion de miro
kaj plezuro, kaj glitinte desur sia granda rajdbesto, li kuris
antauxen al Dian kaj jxetis siajn brakojn cxirkaux sxin.
Post momento mi estis blanka pro jxaluzo, sed nur dum momento, cxar
Dian rapide tiris la viron al mi, dirante al li, ke mi estas David,
sxia edzo.
"Kaj jen mia frato, Dakor la Fortulo, David", sxi diris al mi.
Sxajnis, ke la virino estas la edzino de Dakor. Li trovis neniun,
kiun li sxatis, inter la sarianoj, nek en aliaj lokoj, gxis li
atingis la landon de la torianoj, kaj tie li trovis kaj batalakiris
sian tre belegan torian junulinon, kiun li gxuste nun venigis al sia
propra popolo.
Kiam ili auxdis nian historion kaj niajn planojn, ili decidis
akompani nin al Sari, por ke Dakor kaj Gak faru interkonsenton pri
alianco, cxar Dakor estis same tiel entuziasma pri la proponita
ekstermo de la maharoj kaj sagotoj kiel Dian kaj mi.
Post vojagxo, kiu estis laux pelucidaraj normoj tre seneventa, ni
venis al la unua el la sariaj vilagxoj, kiu konsistas el cent gxis
ducent artefaritaj grotoj elkavigitaj en la faco de granda kreta
krutajxo. Tie, je nia grandega gxojo, ni trovis kaj Perry kaj Gak. La
maljunulo estis tute superfortita de emocio, kiam li vidis nin, cxar
li delonge kredis min mortinta.
Kiam mi prezentis Dian kiel mian edzinon, li ne sciis gxuste kion
diri, sed li pli poste rimarkis, ke havinte la elekton en du mondoj,
mi ne povus pli bone trafi.
Gak kaj Dakor intertrakte atingis tre amikan arangxon, kaj cxe
interkonsiligxo de la cxefoj de la diversaj triboj de sarianoj oni
faris portempan interkonsenton pri la ebla estonta regadsistemo.
Proksimume dirite, la diversaj regxlandoj de Pelucidaro restus
preskaux sendependaj, sed estus unu granda superreganto aux
imperiestro. Oni decidis, ke mi estu la unua el la dinastio de la
imperiestroj de Pelucidaro.
Ni komencis instrui al la virinoj la faradon de pafarkoj kaj sagoj
kaj venenujoj. La junaj viroj sercxis la vipurojn, kiuj provizis la
venenon, kaj ili estis tiuj, kiuj minis la ferercon kaj laux la
instrukcioj de Perry fabrikis la glavojn. Rapide disvastigxis la
febro de unu tribo al alia, gxis reprezentantoj el nacioj tiel
malproksimaj, ke la sarianoj neniam ecx auxdis pri ili, venis por
jxuri la jxuron de lojaleco, kiun ni postulis, kaj por lerni la arton
fabriki la novajn armilojn kaj uzi ilin.
Ni dissendis niajn junajn virojn kiel instrukciistojn al cxiu nacio
de la federacio, kaj la movado jam akiris kolosajn proporciojn,
antaux ol la maharoj malkovris gxin. La unua eksuspekto, kiun ili
ekhavis, venis post la ekstermo en rapida sinsekvo de tri el iliaj
grandaj sklavkaravanoj. Ili ne povis kompreni, ke la malaltaj klasoj
subite ekhavis potencon, kiu faris ilin vere timindaj.
En unu el la bataletoj kun sklavkaravanoj kelkaj el niaj sarianoj
prenis plurajn sagotajn kaptitojn, kaj inter ili estis du anoj de la
gardistaro interne de la konstruajxo, en kiu oni tenis nin
malliberigitaj en Futra. Ili diris al ni, ke la maharoj estis
frenezaj pro rabio, kiam ili eltrovis, kio okazis en la kelo de la
konstruajxo. La sagotoj sciis, ke io tre terura trafis iliajn
mastrojn, sed la maharoj zorge klopodis, por ke neniu sugesto pri la
vera naturo de ilia pereiga afliko sciigxu ekster la propra specio.
Kiom da tempo necesos por ke la specio forpereu, oni tute ne povus
ecx diveni; sed sxajnis neeviteble, ke tio finfine okazu.
La maharoj oferis fabelan rekompencon al tiu, kiu kaptus unu el ni
viva, kaj samtempe minacis suferigi la plej timindan punon al tiu,
kiu farus fizikan malbonon al ni. La sagotoj ne povis kompreni tiujn
sxajne paradoksajn instrukciojn, kvankam ilia kialo estis suficxe
komprenebla al mi. La maharoj deziris la Grandan Sekreton kaj ili
sciis, ke nur ni povus havigi gxin al ili.
La eksperimentoj de Perry pri la fabrikado de pulvo kaj la konstruo
de fusiloj ne progresis tiel rapide kiel ni esperis--multege da
aferoj pri tiuj du artoj Perry ne sciis. Ni ambaux certis, ke la
solvo de tiuj du problemoj progresigus la civilizon interne de
Pelucidaro je miloj da jaroj en unu antauxensalto. Kaj estis diversaj
aliaj artoj kaj sciencoj, kiujn ni deziris enkonduki, sed niaj
komunaj scioj ne ampleksis la mehxanikajn detalojn, kiuj solaj povas
doni al ili komercan aux praktikan valoron.
"David", diris Perry tuj post sia plej lasta malsukceso produkti
pulvon, kiu ecx brulus, "unu el ni devos reveturi al la ekstera mondo
kaj reporti la informojn, kiuj mankas al ni. Cxi tie ni havas la
laboristojn kaj materialojn por reprodukti ion ajn, kion oni iam
produktis supre--ni malhavas nur la necesan scion. Ni reveturu kaj
kunprenu tiun scion en la formo de libroj--tiam tiu cxi mondo vere
kusxos en niaj manoj".
Kaj tial oni decidis, ke mi reveturu en la borveturilo, kiu ankoraux
kusxis cxe la rando de la arbaro, tie, kie ni unue penetris gxis la
suprajxo de la interna mondo. Dian rifuzis ecx auxskulti iun planon
pri mia foriro, kiu ne inkluzivas sxin, kaj mi ne bedauxris, ke sxi
volas akompani min, cxar mi deziris, ke sxi vidu mian mondon, kaj mi
deziris, ke mia mondo vidu sxin.
Kun granda eskorto ni marsxis al la granda fera talpo, kiun Perry
baldaux jam repoziciigis kun gxia nazo redirektita al la ekstera
krusto. Li zorge ekzamenis la tutan mekanismon. Li replenigis la
aer-rezervujon kaj produktis oleon por la motoro. Finfine cxio pretis,
kiam niaj pikedanoj, el kiuj longa, maldika vico cxiam cxirkauxis
nian kampadejon, informis, ke granda amaso da lauxsxajne sagotoj kaj
maharoj proksimigxas el la direkto de Futra.
Dian kaj mi pretis ekiri, sed mi estis avida spekti la unuan
alfrontigxon inter du ne malgrandaj armeoj de la sin kontrauxantaj
specioj de Pelucidaro. Mi komprenis, ke tio markos la historian
komencon de enorma lukto por la posedo de tuta mondo, kaj kiel la
unua imperiestro de Pelucidaro, mi kredis, ke estas ne nur mia devo,
sed ankaux mia rajto esti en la mezo de tiu decida batalo.
Dum la kontrauxa armeo proksimigxis, ni vidis, ke estas multaj
maharoj kun la sagotaj soldatoj--indiko pri la vastetenda graveco,
kiun la dominanta specio atribuis al la rezulto de tiu kampanjo, cxar
ne estis ilia kutimo aktive partopreni la sklavkaptajn atakojn, kiujn
faris iliaj servobestoj--la sola speco de milito, kiun ili faris
kontraux la malaltaj estajxoj.
Gak kaj Dakor estis ambaux kun ni, veninte antaux cxio por vidi la
borveturilon. Mi metis Gak kaj kelkajn el liaj sarianoj cxe la
dekstra flanko de nia batallinio. Dakor enlokigxis maldekstraflanke,
dum mi komandis la centron. Malantaux ni mi postenigis suficxe
grandan rezervon sub unu el la cxefoj de Gak. La sagotoj senhalte
antauxenmarsxis kun minacaj lancoj, kaj mi lasis ilin veni, gxis ili
estis facile atingeblaj per pafarko, antaux ol mi ordonis pafi.
Je la unua salvo de venenpintaj sagoj, la unua linio de gorilohomoj
falis teren; sed la malantauxuloj atakis super la sternitaj figuroj
de iliaj kamaradoj en furioze rapida atako por povi trafi nin per
siaj lancoj. Dua salvo haltigis ilin dum momento, kaj tiam mia
rezervo saltis tra la brecxoj en la paflinio por kontrauxbatali ilin
per lancoj kaj sxildoj.
La ne oportunaj lancoj de la sagotoj ne estis egalaj al la lancoj de
la sarianoj kaj amozanoj, kiuj flankenigis la lancpusxojn per siaj
sxildoj kaj impetis proksimen por batali per siaj pli malpezaj kaj
oportunaj armiloj.
Gak kunprenis siajn sagpafistojn lauxlonge de la flanklinio de la
malamiko, kaj dum la glavistoj kontrauxbatalis ilin antauxe, li
eljxetigis salvon post salvo en ilian nesxirmitan maldekstran
flankon. La maharoj faris malmulte da vera batalado kaj pli gxenis ol
helpis, kvankam foje unu el ili ekkaptis per siaj potencaj makzeloj
la brakon aux kruron de sariano.
La batalo ne dauxris tre longe, cxar kiam Dakor kaj mi kondukis niajn
trupojn al la dekstra flanko de la sagotoj kun nudaj glavoj, ili
estis jam tiel demoralizitaj, ke ili turnigxis kaj fugxis de ni. Ni
cxasis ilin dum iom da tempo, prenante multajn kaptitojn kaj
regajnante cxirkaux cent sklavojn, inter kiuj estis Hugxa la Ruza.
Li diris al mi, ke oni kaptis lin, dum li estis survoje al sia propra
lando; sed ke lian vivon oni indulgis pro la espero, ke de li la
maharoj lernos la kasxlokon de sia Granda Sekreto. Gak kaj mi havis
inklinon kredi, ke la Ruzulo gvidis tiun ekspedicion al la lando
Sari, pri kiu li kredis, ke tie oni povus trovi la libron en la
posedo de Perry; sed ni ne havis pruvon pri tio, do ni akceptis lin
kaj traktis lin kiel unu el ni, kvankam neniu sxatis lin. Kaj kiel li
rekompencis mian grandanimecon, vi baldaux sciigxos.
Estis kelkaj maharoj inter niaj kaptitoj, kaj niaj propraj homoj tiom
timis ilin, ke ili rifuzis proksimigxi al ili, krom se komplete
kovritaj per peco de felo. Ecx Dian kredis je la popola supersticxo
pri la malbonaj efikoj de elmetigxo al la okuloj de koleraj maharoj,
kaj kvankam mi priridis sxiajn timojn, mi tute pretis toleri ilin, se
tio ecx iomete forigus sxiajn malbonajn antauxsentojn, do sxi sidis
fore de la borveturilo, apud kiu la maharoj estis katenitaj, dum
Perry kaj mi denove ekzamenis cxiun eron de la mekanismo.
Fine, mi alprenis mian lokon en la stirsegxo kaj alvokis iun el la
viroj ekstere, por ke li venigu Dian. Okazis, ke Hugxa staris tute
proksima al la pordo de la borveturilo, do estis li, kiu sen mia scio
iris por venigi sxin; sed kiel li sukcesis plenumi la diablan aferon,
kiun li faris, mi ne povas diveni, krom se aliaj helpis lin en la
komploto. Kaj tion mi ne povas kredi, cxar cxiuj miaj homoj estis
lojalaj al mi kaj tuj mortigus lin, se li estus proponinta la
senkoran intrigon, ecx se li havus tempon por konigi gxin al aliulo.
Cxio estis farita tiel rapide, ke mi povas kredi nur, ke gxi estis la
rezulto de subita impulso, helpita de kelkaj por Hugxa bonsxancaj
cirkonstancoj okazintaj akurate je la gxusta momento.
Mi scias nur, ke estis Hugxa, kiu portis Dian al la borveturilo,
ankoraux envolvitan de la kapo gxis la piedo en la felo de enorma
kavernleono, kiu kovris sxin, de kiam oni kondukis la maharajn
kaptitojn en la kampadejon. Li metis sian sxargxon sur la segxon
flanke de mi. Mi estis preta ekveturi. La adiauxoj estis diritaj.
Perry kaptis mian manon por la lasta, longa adiauxo. Mi fermis kaj
riglis la eksteran kaj internan pordojn, denove eksidis cxe la vetura
mekanismo, kaj ektiris la startigilon.
Kiel antauxe, dum tiu nokto longe pasinta, en kiu okazis nia unua
elprovo de la fera monstro, estis terura mugxado sub ni--la giganta
framo tremis kaj vibris--okazis ekbruego, kiam la malfirma grundo
ekjxetigxis supren tra la kavajxo inter la interna kaj ekstera
blendoj kaj redeponigxis malantaux ni. Duan fojon la masxino
ekveturis.
Sed en la momento de la forveturo mi preskaux jxetigxis el mia segxo
pro la subita skuigxo de la borveturilo. Komence mi ne sciis, kio
okazis, sed baldaux mi ekkomprenis, ke tuj antaux ol gxi eniris la
terkruston, la tureca masxino trafalis tra sia apoga skafaldo, kaj ke
anstataux eniri la teron vertikale, ni plongxas en gxin je alia
angulo. En kiu loko ni eliros sur la ekstera terkrusto, mi ne povis
ecx konjekti. Kaj tiam mi turnigxis por konstati la efikon de tiu
stranga sperto cxe Dian. Sxi ankoraux sidis vualita en la granda
felo.
"Montru vin," mi kriis ridetante, "venu el via sxelo. Neniuj maharaj
okuloj povas atingi vin cxi tie," kaj mi klinis min tien kaj ekkaptis
de sxi la leonan felon. Kaj tiam mi retirigxis sur mian segxon, tute
hororigita.
La afero sub la felo ne estis Dian--gxi estis abomeninda maharo. Tuj
mi komprenis la ruzon, kiun Hugxa uzis kontraux mi, kaj gxian celon.
Foriginte min porcxiame, kiel li sendube kredis, Dian estus senhelpa
kontraux li. Furioze mi tiris je la stirilo, penante returni la
borveturilon al Pelucidaro; sed kiel tiun alian fojon, mi povis
moveti gxin ecx ne unu harlargxon.
Ne necesas rakonti pri la terurajxoj aux la tedeco de tiu vojagxo.
Gxi diferencis tute malmulte de la antauxa, kiu portis nin de la
ekstera al la interna mondo. Pro la angulo, je kiu ni eniris la
teron, la vojagxo dauxris preskaux unu tagon pli longe kaj elportis
min sur la sablojn de la Saharo, anstataux al Usono, kiel mi esperis.
Jam de monatoj mi atendas cxi tie la alvenon de blankulo. Mi ne
kuragxis forlasi la borveturilon, pro timo, ke mi neniam plu povos
retrovi gxin--la movigxantaj sabloj de la dezerto baldaux kovrus
gxin, kaj mia sola espero pri reveno al mia Dian kaj sxia Pelucidaro
estus por cxiam for.
Ke mi iam revidos sxin, sxajnas nur malgranda ebleco, cxar kiel mi
sciu, en kiu parto de Pelucidaro mia revena vojagxo finigxos--kaj
kiel, sen nordo aux sudo aux oriento aux okcidento, mi esperu iam
trovi la vojon trans tiu vasta mondo al la loketo, kie restas mia
perdita amatino kaj funebras pro mi?
Jen la historio, kiel David Innes rakontis gxin al mi en la kaprofela
tendo cxe la rando de la granda Sahara Dezerto. La venontan tagon, li
gvidis min por vidi la borveturilon--gxi estis precize tia, kia li
priskribis gxin. Gxi estis tiel grandega, ke gxi povus esti
transportita al tiu malfacile alirebla mondoparto per neniu
transportrimedo, kiu ekzistis tie--gxi povus esti veninta nur tiel,
kiel David Innes diris--tra la kruston de la Tero el la interna mondo
Pelucidaro.
Mi pasigis semajnon kun li, kaj tiam, forlasinte mian leoncxasadon,
reveturis rekte al la marbordo kaj rapidis al Londono, kie mi acxetis
grandan kvanton da ajxoj, kiujn li deziris kunporti kun si al
Pelucidaro. Estis libroj, fusiloj, revolveroj, pafajxoj, fotiloj,
kemiajxoj, telefonoj, telegrafiloj, drato, iloj kaj pliaj
libroj--libroj pri cxiu temo sub la suno. Li diris, ke li deziras
libraron, per kiu ili povos reprodukti la mirindajxojn de la dudeka
jarcento en la sxtonepoko, kaj se kvanto gravas, mi bone priservis
lin.
Mi reportis la aferojn mem al Algxerio, kaj akompanis ilin gxis la
fino de la fervojo; sed de tie mi estis revokita al Usono pro gravaj
aferoj. Tamen, mi povis dungi tre fidindan viron por ekestri la
karavanon--la saman gvidiston, fakte, kiu akompanis min dum mia
antauxa vojagxo en la Saharon--kaj skribinte longan leteron al Innes,
en kiu mi donis mian usonan adreson, mi vidis la ekspedicion ekvoji
suden.
Inter la aliaj aferoj, kiujn mi sendis al Innes, trovigxis pli ol
kvincent mejlojn da duobla, izolita drato de tre maldika dikeco. Mi
pakigis gxin cxirkaux speciala bobeno je lia propono, cxar estis lia
ideo, ke li povus fiksi unu finon cxi tie antaux ol foriri, kaj
ellasante gxin tra la malantauxo de la borveturilo, krei
telegraflineon inter la ekstera kaj interna mondoj. En mia letero, mi
petis lin nepre marki la finon de la linio tre klare per alta
sxtonamaso por la okazo, ke mi ne povus atingi lin antaux ol li
ekveturus, por ke mi facile trovu gxin kaj komunikigxu kun li, se
okazos, ke li bonsxance atingos Pelucidaron.
Mi ricevis kelkajn leterojn de li post mia reveno al Usono--fakte, li
utiligis cxiun al la nordo irantan karavanon por doni al mi ian
mesagxon. Lia lasta letero estis skribita la tagon antaux ol li
intencis ekveturi. Jen gxi:
Mia kara amiko:
Morgaux mi ekveturos por sercxi Pelucidaron kaj Dian. Kondicxe, ke la
araboj ne mortigos min. Ili kondutis tre malamike lastatempe. Mi
ne scias la kauxzon, sed en du okazoj ili minacis mian vivon. Unu,
pli amika ol la ceteraj, diris al mi hodiaux, ke ili intencas ataki
min cxi nokte. Estus bedauxrinde, se tiuspeca afero okazus nun, kiam
mi estas tiel baldaux forveturonta.
Tamen, eble estus egale bone, cxar ju pli proskimigxas la horo, des
pli malgrandaj sxajnas miaj sxancoj sukcesi.
Alvenis la amika arabo, kiu portos cxi tiun leteron norden por mi,
do adiaux, kaj Dio benu vin pro viaj komplezoj al mi.
La arabo diras, ke mi rapidu, cxar li vidas sablonubon sude--li
kredas, ke gxi estas la bando, kiu venas por murdi min, kaj li ne
deziras esti trovita kun mi. Do adiaux denove.
Via David Innes
Post unu jaro mi denove trovigxis cxe la fino de la fervoja linio,
veturanta al la loko, kie mi forlasis Innes. Mia unua seniluziigxo
okazis, kiam mi eksciis, ke mia maljuna gvidisto mortis kelkajn
semajnojn antaux mia reveno, kaj mi povis trovi neniun alian membron
de mia iama grupo, kiu povus konduki min al la sama loko.