nearmita en la sovagxaj gxangaloj aux la solecaj ebenajxoj de
Pelucidaro. Fakte, mi kredas min tre bonsxanca entute reveni al
Futra. Unufoje mi apenaux evitis la morton inter la dentoj de
grandega sitiko. Ne, mi certe estas pli sekura en la manoj de la
inteligentaj estajxoj, kiuj regas Futra. Tiel estas almenaux en mia
propra mondo, kie homoj kiel mi regas cxion. Tie, la plej altaj homaj
popoloj protektas kaj gastigas la fremdulojn cxe si, kaj estante
fremdulo cxi tie, mi kompreneble atendis ricevi simile komplezan
traktadon cxi tie."
La maharo silente rigardis min dum iom da tempo post miaj eldiroj,
kaj la sagoto tradukis miajn vortojn al sia mastro. La estajxo
sxajnis profunde pensi. Fine li komunikis ian mesagxon al la sagoto.
Tiu lasta turnigxis, gestis, ke mi sekvu, kaj foriris el la cxeesto
de la rampulo. Malantaux mi kaj ambauxflanke de mi marsxis la ceteraj
gardistoj.
"Kion ili faros al mi?" mi demandis al la ulo dekstre de mi.
"Vi aperos antaux la erudiciuloj, kiuj pridemandos vin pri la stranga
mondo, el kiu vi pretendas veni."
Post momento de silento li denove turnis sin al mi.
"Cxu vi eble scias," li demandis, "kion la maharoj faras al sklavoj,
kiuj mensogas al ili?"
"Ne," mi respondis, "kaj tio tute ne interesas min, cxar mi tute ne
intencas mensogi al la maharoj."
"Do vi gardu vin antaux tio, ke vi rerakontu la fabelon, kiun vi jxus
diris al Sol-to-to--ha, alia mondo, kie regas homoj!" li rikanis
definitivece.
"Sed estas vero," mi insistis. "De kiu alia loko mi venis? Mi ne
estas el Pelucidaro. Cxiu povas vidi tion ecx per duono de okulo."
"Nu, estas via malbona sxanco," li rimarkis seke, "ke oni eble jugxos
vin ne per tuta, sed duona okulo."
"Kion ili faros al mi," mi demandis, "se ili rifuzos kredi min?"
"Eble ili kondamnos vin al la areno, aux al la fosajxoj por la
eksperimentoj de la erudiciuloj," li respondis.
"Kaj kion ili farus al mi tie?" mi persistis.
"Neniu scias, krom la maharoj kaj tiuj, kiuj iras al la fosajxoj kun
ili, sed cxar la lastaj neniam revenas, ilia scio ne multe utilas al
ili. Onidire, la erudiciuloj distrancxas siajn esplorobjektojn
ankoraux vivaj, kaj lernas per tio multajn utilajn aferojn. Sed
supozeble tio ne montrigxas tre utila al tiu, kiun oni distrancxas.
Kompreneble, tio estas nur konjektoj. Postnelonge, vi versxajne scios
multe pli pri gxi ol mi," kaj li ridetis, dum li parolis. La sagotoj
disvolvis jam grandan humursenton.
"Kaj se estos la areno," mi dauxrigis, "kio tiam?"
"Vi vidis tiujn du, kiuj alfrontis la taragon kaj la dagon tiam, kiam
vi forkuris?" li diris.
"Jes."
"Via morto en la areno similus al tiu, kiun oni planis por ili," li
klarigis, "kvankam oni eble uzus alispecajn bestojn, kompreneble."
"Cxu la morto estas certa en cxiu okazo?" mi demandis.
"Kio okazas al tiuj, kiuj foriras al la erudiciuloj, mi ne scias, kaj
neniu alia scias," li respondis, "sed tiuj, kiuj iras al la areno
povas eliri vivaj kaj tiumaniere regajni sian liberon, kiel okazis al
tiuj du, kiujn vi vidis."
"Ili regajnis sian liberon? Kiel?"
"Estas kutimo de la maharoj liberigi tiujn, kiuj restas vivaj en la
areno post la foriro aux morto de la bestoj. Tiel okazis, ke pluraj
potencaj militistoj el tre malproksimaj landoj, kiujn ni kaptis en
niaj sklavkaptaj misioj, batalis kaj mortigis la bestegojn, kiujn oni
ellasis kontraux ilin, kaj tiel regajnis sian liberon. Tiufoje, kiam
vi spektis, la bestoj mortigis unu la alian, sed la rezulto estas la
sama--oni provizis la viron kaj virinon per armiloj kaj liberigis
ilin, kaj ili ekvojagxis hejmen. Sur la maldekstra sxultro de ambaux
oni bruligis markon--la markon de la maharoj--kiu por cxiam protektos
ilin de la sklavkaptaj bandoj."
"Do mi havus etan sxancon pluvivi, se ili sendus min al la areno, sed
absolute neniun, se la erudiciuloj trenos min al la fosajxoj?"
"Vi tute pravas," li respondis, "sed ne sentu vin felicxa, se oni
sendos vin al la areno, cxar apenaux unu el mil eliras viva."
Je mia miro, oni resendis min al la sama konstruajxo, kie mi estis
tenata kun Perry kaj Gak antaux ol fugxi. Cxe la pordo oni transdonis
min al la gardistaro tie.
"Oni sendube baldaux vokos lin al la enketistoj," diris tiu, kiu
revenigis min, "do tenu lin preta."
Auxdinte pri mia memvola reveno al Futra, miaj nunaj gardistoj
evidente kredis sendangxere lasi min libera en la kontstruajxo, kiel
okazis kutime antaux mia eskapo, do oni ordonis al mi denove eklabori
je mia antauxa tasko.
Mia unua faro estis elspuri Perry, kiun mi trovis, kiel kutime,
absorbita pri la dikaj volumegoj, kiujn li lauxordone devus nur
senpolvigi kaj rearangxi sur novaj bretoj.
Kiam mi eniris la cxambron, li ekrigardis min, afable kapsalutis kaj
tuj rekomencis sian laboron, kvazaux mi tute ne estus forestinta. Lia
indiferenteco kaj mirigis kaj cxagrenis min. Kaj jen mi riskis morti
por reveni al li, sole pro miaj devosento kaj amo!
"Perry!" mi ekkriis, "Cxu vi ne havas vortojn por mi post mia longa
foresto?"
"Longa foresto!" li ripetis kun videbla miro. "Kion vi volas diri?"
"Cxu vi frenezas, Perry? Cxu vi volas diri, ke mi ne mankis al vi, de
kiam ni disigxis pro la atakanta dago en la areno?"
"De kiam!" li ripetis. "Homo, mi jxus revenis de la areno! Vi
revenis preskaux tiel frue kiel mi. Efektive, se vi forestus multe
pli longe, mi certe ektimus, kaj mi ja intencis demandi al vi, kiel
vi fugxis de la besto, tuj post kiam mi fintradukos cxi tiun plej
interesan eltirajxon."
"Perry, vi _estas_ freneza," mi ekkriis. "Scias nur Dio, kiel longe
mi forestis. Mi iris al aliaj landoj, eltrovis novan genton de homoj
en Pelucidaro, vidis la kulton de la maharoj en ilia kasxita templo,
kaj apenaux eskapis viva de ili kaj de granda labirintodono, kiun mi
renkontis pli poste, post mia longa kaj teda vagado trans fremdan
mondon. Mi mankis dum tutaj monatoj, Perry, kaj nun vi apenaux
pauxzas de via laboro cxe mia reveno, kaj vi insistas, ke ni
apartigxis nur momenton. Cxu tiel vi traktas amikon? Mi miras pri vi,
Perry, kaj se mi pensus ecx dum momento, ke mi estas por vi tiel
bagatela, mi ne revenus por riski pro vi morton en la manoj de la
maharoj."
La maljunulo rigardis min dum longa tempo, antaux ol ekparoli. Lia
sulka vizagxo montris konsternan mienon, kaj liaj okuloj esprimis
doloran bedauxron.
"David, mia filo," li diris, "Kiel vi povus ecx momente dubi mian
amon al vi? Cxi tie temas pri strangajxo, kiun mi ne povas kompreni.
Mi scias, ke mi ne estas freneza, kaj mi estas same tiel certa, ke
ankaux vi ne; sed kiel ni klarigu la strangajn halucinojn, kiujn ni
ambaux sxajne havis pri la tempopaso post nia lasta intervidigxo. Vi
estas certa, ke pasis monatoj, dum mi estas samgrade certa, ke antaux
unu horo mi sidis cxe via flanko en la amfiteatro. Cxu iel eblas, ke
ni ambaux pravas, kaj samtempe ambaux eraras? Unue, diru al mi, kio
estas la tempo, kaj eble per tio mi povus solvi nian problemon. Cxu
vi kaptas mian intencon?"
Mi ne kaptis gxin kaj diris tion.
"Jes," dauxrigis la maljunulo, "ni ambaux pravas. Por mi, klinita
super mia libro cxi tie, ne pasis multe da tempo. Mi faris malmulte
aux nenion por malsxpari mian forton, do mi bezonis nek mangxon nek
dormon, sed vi, kontrauxe, marsxis kaj batalis kaj foruzis forton kaj
histon, kiu devas rekonstruigxi per nutrajxo, do multajn mangxojn kaj
dormojn post kiam vi laste vidis min, vi kompreneble mezuras la
tempon grandparte laux tiuj agoj. Fakte, David, ne povas ekzisti
tempo en Pelucidaro, kie mankas remedoj por mezuri aux registri gxin.
La maharoj mem ne konscias pri io kiel la tempo. Mi trovas cxi tie en
iliaj literaturaj verkoj nur unusolan gramatikan tempon, la
prezencan. Sxajnas, ke cxe ili ekzistas nek preterito nek futuro.
Kompreneble, niaj eksteramondaj mensoj ne kapablas kompreni tian
cirkonstancon, sed niaj lastaj traviajxoj sxajnas montri gxian
ekziston."
La temo estis tro profunda por mi, kaj mi tion diris, sed Perry
sxajne nenion pli gxuis ol spekulativi pri gxi, kaj auxskultinte kun
intereso mian rakonton pri la travivitaj aventuroj, li reiris al la
temo, kiun li facilparole pridetaladis, kiam sagoto envenis kaj
interrompis lian sagxumadon.
"Venu!" ordonis la entrudulo, gestante al mi. "La enketistoj parolos
kun vi."
"Adiaux, Perry!" mi diris, manpremante al la grizulo. "Eble ekzistas
nur prezenco kaj eble ne ekzistas la tempo, sed mi estas certa, ke mi
baldaux komencos vojagxon al la postvivo kaj neniam revenos. Se vi
kaj Gak sukcesos fugxi, mi petas, ke vi promesu elsercxi Dian la
Bela, kaj diru, ke per miaj lastaj vortoj mi petis sxian pardonon pro
mia neintenca ofendo al sxi, kaj ke mia sola deziro estis pluvivi
suficxe longe por doni satisfakcion pro mia malbona faro al sxi."
Larmoj venis en la okulojn de Perry.
"Mi ne povas kredi, ke vi ne revenos, David," li diris. "Estus terure
ecx pripensi mian pluan vivon sen vi, inter cxi tiuj abomenaj kaj
fiaj brutoj. Se ili forprenos vin, mi neniam fugxos, cxar mi sentas
min pli sekura cxi tie, ol mi estus kie ajn aliloke en cxi tiu
subtera mondo. Adiaux, mia filo, adiaux!" Tiam lia maljuna vocxo
sxanceligxis kaj rompigxis, kaj kiam li kasxis sian vizagxon per siaj
manoj, la sagota gardisto krude ekkaptis mian sxultron kaj sxovis min
el la kamero.
11-a cxapitro
KVAR MORTAJ MAHAROJ
Momenton poste, mi staris antaux deko da maharoj--la sociaj
enketistoj de Futra. Ili prezentis al mi multajn demandojn, pere de
sagota interpretisto. Mi respondis cxiujn vere. Sxajnis precipe
interesi ilin mia rakontado pri la ekstera mondo kaj la stranga
veturilo, kiu portis Perry kaj min al Pelucidaro. Mi kredis, ke mi
ilin konvinkis, kaj post longa sidado en silento post la enketo, mi
atendis, ke oni ordonos al mi reiri al mia logxejo.
Dum tiu sxajna silento ili diskutis pere de sia stranga, neparola
lingvo la meriton de mia historio. Fine, la estro de la tribunalo
komunikis la rezulton de la kunsido al la oficiro, kiu estris la
sagotan gardistaron.
"Venu," li diris al mi, "vi estas kondamnita al la eksperimentaj
fosajxoj, cxar vi auxdacis insulti la inteligentecon de la potenculoj
per la ridinda historio, kiun vi tiel malprudente rakontis al ili."
"Cxu vi volas diri, ke ili ne kredis min?", mi demandis, tute
mirigita.
"Kredi vin!", li diris. "Cxu vi volas diri, ke vi atendis, ke iu ajn
kredus tiel neeblan mensogon?"
Estis senespere, do mi marsxis en silento flanke de mia eskorto tra
la mallumaj koridoroj kaj pasejoj al mia terura pereo. En malalta
urbnivelo ni venis al pluraj lumigitaj kameroj, en kiuj ni vidis
plurajn maharojn okupi sin pri diversaj taskoj. Mia eskorto kondukis
min al unu el tiuj kameroj, kaj antaux ol foriri ili katenis min al
flanka muro. Aliaj homoj estis simile katenitaj tie. Sur longa tablo
kusxis viktimo, kiam oni kondukis min en la kameron. Kelkaj maharoj
cxirkauxstaris la kompatindulon, tenante lin al la tablo, por ke li
ne movigxu. Alia, tenante akran trancxilon en sia trifingra
antauxpiedo, trancxe malfermis la bruston kaj abdomenon de la
viktimo. Oni uzis nenian anestezilon, kaj estis terure auxdi la
kriojn kaj gxemojn de la torturato. Vere, tio estis vengxosimila
vivisekcio. Malvarma sxvito ekfluis el miaj poroj, kiam mi
ekkomprenis, ke baldaux venos mia vico. Kaj ne forgesu, ke kie ne
ekzistas la tempo, mi povus facile imagi, ke mia suferado dauxras
monatojn, antaux ol la morto finfine liberigus min!
La maharoj tute ne atentis min, kiam oni kondukis min en la kameron.
Tiel profundigxintaj en sia laboro ili estis, ke mi certis, ke ili
ecx ne scias, ke la sagotoj eniris kun mi. La pordo estis proksima.
Se nur mi povus atingi gxin! Sed tiuj pezaj katenoj malebligis ion
ajn tian. Mi cxirkauxrigardis, sercxante rimedon por liberigxi el la
cxenoj. Sur la planko inter mi kaj la maharoj kusxis eta hxirurgiilo,
kiun unu el ili kredeble faligis. Gxi aspektis ne malsimile al
butonhoko, sed gxi estis multe pli eta, kaj havis akrigitan pinton.
Centfoje dum mia knabagxo mi malsxlosis serurojn per butonhokoj. Se
nur mi povus atingi tiun peceton de polurita sxtalo, mi eble povus
almenaux portempe forfugxi.
Rampante gxis la limo de mia cxeno, mi trovis, ke etendante unu manon
tiom, kiom mi povis, miaj fingroj restis ankoraux unu colon for de la
celata ilo. Estis turmente! Mi strecxis cxiun fibron, sed mi ne povis
atingi gxin.
Fine mi turnigxis, kaj etendis unu piedon al la objekto. Mia koro
saltis en mian gorgxon! Mi povis apenaux ektusxi gxin! Sed eble en
mia peno tiri gxin al mi, mi nevole sxovus gxin ankoraux pli
malproksimen, kie gxi estus neatingebla! Malvarma sxvito ekfluis sur
min el cxiu poro. Malrapide kaj zorgeme mi faris la penadon. Miaj
piedfingroj falis sur la malvarman metalon. Poiome mi movis gxin al
mi, gxis mi kredis gxin atingebla de mia mano, kaj momenton poste, mi
returnigxis, kaj la kara ilo estis en mia mano.
Mi diligente eklaboris je la mahara seruro, kiu tenis mian cxenon.
Estis ridinde simple. Ecx infano povus tiel malsxlosi gxin, kaj post
momento mi estis libera. La maharoj nun sxajne finis sian laboron cxe
la tablo. Unu jam forturnigxis kaj ekzamenis aliajn viktimojn, sxajne
intencante elekti la sekvontan operacioton.
La dorsoj de la cxetabluloj estis turnitaj al mi. Se ne estus la
estajxo, kiu marsxis al ni, mi povus fugxi tuj tiumomente. Malrapide,
la estulo alproksimigxis al mi, kiam gxian atenton allogis granda
sklavo cxenita kelkajn jardojn dekstre de mi. Tie, la reptilio
ekhaltis kaj komencis zorge ekzameni la kompatindulon, kaj farante
tion, gxi turnis sian dorson al mi dum momento, kaj gxuste tiam mi
faris du saltegojn, kiuj portis min el la kamero en la koridoron
trans gxi, laux kiu mi kuris tiel rapide kiel mi kapablis. Kie mi
estas kaj kien mi iras--tion mi ne sciis. Mia sola penso estis
plejeble malproksimigi min de tiu timindega torturkamero.
Poste, mi reduktis mian rapidecon al vigla marsxado, kaj pli poste,
ektimante la dangxeron, ke min trafus nova malagrabla situacio, se mi
malzorgus, mi movigxis ankoraux pli malrapide kaj zorgeme. Post
tempeto mi venis al koridoro, kiu sxajnis iel mistere konata al mi,
kaj iom poste, hazarde rigardante en kameron flanke de la koridoro,
mi vidis tri maharojn volvigxintajn en dormado sur lito el feloj. Mi
preskaux jubilis lauxte pro gxojo kaj trankviligxo. Estis la sama
koridoro kaj la samaj maharoj, al kiuj mi intencis asigni tiel gravan
rolon en nia fugxo el Futra. La Providenco vere gracis min, cxar la
reptilioj ankoraux dormis.
Nun la unusola granda dangxero estis la reiro al la superaj niveloj
por sercxi Perry kaj Gak, sed cxar nenio alia estis farebla, mi
rapidis supren. Kiam mi atingis la frekventatajn partojn de la
konstruajxo, mi trovis grandan sxargxon da feloj en angulo, kaj tiujn
mi levis al mia kapo, portante ilin tiel, ke la randoj kaj anguloj
pendis cxirkaux miaj sxultroj, tute kasxante mian vizagxon. Tiel
kamuflite, mi trovis Perry kaj Gak kune en la kamero, kie ni
mangxadis kaj dormadis.
Ne necesas diri, ke ambaux gxojis vidi min, kvankam ili kompreneble
sciis nenion pri la sorto, al kiu kondamnis min la jugxistoj. Ni
decidis perdi neniom da tempo antaux ol efektivigi nian fugxplanon,
cxar mi ne povus esperi resti longe kasxita de la sagotoj, kaj mi ne
bone povus porcxiame porti tiun amason da feloj sur mia kapo sen veki
suspekton. Tamen, estis kredeble, ke per gxi mi povus sendangxere
trairi la plenajn koridorojn kaj kamerojn de la superaj niveloj, do
mi ekiris kun Perry kaj Gak--cxe kio la fetoro de la malbone tanitaj
feloj dume preskaux sufokis min.
Kune, ni iris al la unua vico da koridoroj sub la cxefetagxo de la
konstruajxoj, kaj tie Perry kaj Gak haltis por atendi min. La
konstruajxoj estas fositaj el la formacio de solida kalksxtono. Ilia
arkitekturo estas pro absolute nenio rimarkinda. La cxambroj estas
foje rektangulaj, foje rondaj, kaj foje ovalaj. La koridoroj, kiuj
ilin kunigas, estas mallargxaj kaj ne cxiam rektaj. La kameroj estas
lumigitaj per difuzita sunlumo reflektita tra tuboj similaj al tiuj,
per kiuj oni lumigis la avenuojn. Ju pli malaltaj la kamervicoj, des
pli mallume. La plejmulto de la koridoroj estas tute nelumigitaj. La
maharoj povas vidi tre bone en duonmallumo.
Survoje al la cxefetagxo ni renkontis multajn maharojn, sagotojn kaj
sklavojn; sed neniu atentis nin, cxar ni igxis parto de la ordinara
vivo en la koridoro. Estis nur unusola enirejo kondukanta el la loko
al la avenuo, kaj gxi estis bone gardata de sagotoj--sole cxi tiun
pordon ni ne rajtis trapasi. Fakte, estis malpermesite al ni ankaux
eniri la subajn koridorojn kaj apartamentojn, krom je apartaj okazoj,
kiam oni ordonis al ni tion fari; sed cxar ili konsideris nin
malsupera specio sen inteligenteco, ili ne havis kauxzon timi, ke ni
per tio povus fari ian malbonon, do oni ne malhelpis al ni eniri la
koridoron, kiu kondukis malsupren.
Volvitajn en felo, mi portis tri glavojn kaj la du pafarkojn kaj la
sagojn, kiujn Perry kaj mi faris. Cxar multaj sklavoj portis fele
volvitajn sxargxojn cxiudirekte, neniu trovis mian sxargxon
menciinda. Kie mi lasis Gak kaj Perry, ne estis aliaj estuloj
videblaj, do mi tiris unu glavon el la pakajxo, kaj lasante la
ceterajn armilojn cxe Perry, mi ekiris sola al la malsuperaj niveloj.
Veninte en la apartamenton, en kiu dormis la tri maharoj, mi silente
eniris piedpinte, ne memorante, ke la kreitajxoj ne kapablas auxdi.
Per rapida trapiko tra la koro mi mortigis la unuan, sed mia dua
trapiko ne estis tiel bontrafa, tiel ke antaux ol mi povis mortigi la
venontan el miaj viktimoj, gxi jxetis sin kontraux la tria, kiu
rapide suprensaltis, kontrauxstarante min per vaste malfermitaj
makzeloj. Sed batalado ne estas okupo, kiun la mahara raso sxatas,
kaj kiam la estulo vidis, ke mi jam senvivigis du el gxiaj kunuloj
kaj ke mia glavo estas rugxa de ilia sango, gxi haste forkuris de mi.
Sed mi estis tro rapida por gxi, do, duone saltante, duone flugante,
gxi forhastis laux alia koridoro, dum mi sekvis tuj post gxi.
Gxia eskapo signifus la tutan ruinigxon de niaj planoj, kaj tre
probable mian tujan morton. Tiu penso donis flugilojn al miaj piedoj;
sed ecx en la plej bona kazo mi povis nur egali la rapidecon de la
saltanta estulo antaux mi.
Tute subite gxi forturnis sin en apartamenton dekstre de la koridoro,
kaj enrapidante momenton poste, mi frontis du el la maharoj. Tiu, kiu
estis tie, kiam ni eniris, okupis sin per kelkaj metalaj ujoj, en
kiujn oni metis pulvorojn kaj fluajxojn, se jugxi surbaze de la vico
de flakonoj kusxantaj sur la benko, cxe kiu gxi laboris. Mi tuj
komprenis, en kiun lokon mi estis veninta. Jen gxuste tiu cxambro,
pri kiu Perry donis al mi detalajn instrukciojn, per kiuj mi trovu
gxin. Gxi estis la subtera kamero, en kiu oni kasxis la Grandan
Sekreton de la mahara raso. Kaj sur la benko, flanke de la flakonoj,
kusxis la fele bindita libro, kiu entenis la solan kopion de la
afero, kiun mi devis elsercxi post la mortigo de la tri dormataj
maharoj.
Ne estis alia elirejo el la cxambro ol la pordo, en kiu mi nun
staris, frontante la du timindajn reptiliojn. Mi sciis, ke pelitaj en
angulon ili batalus kiel demonoj, kaj ili estis bone ekipitaj por
batali, se ili nepre devus. Kune, ili impetis sur min, kaj kvankam mi
tuj trapikis la koron de unu el ili, la alia alfiksis siajn brilajn
dentegojn sur mian glavbrakon super la kubuto, kaj tiam komencis per
siaj akraj ungegoj rastgrati mian korpon, sxajne por elsxiri miajn
internajxojn. Mi konstatis, ke estas senutile esperi liberigi mian
brakon el tiu potenca, premega kaptigxo, kiu sxajnis detrancxi mian
brakon de mia korpo. La doloro, kiun mi suferis, estis intensa, sed
gxi servis nur por sproni min al pli grandaj penoj por venki mian
kontrauxulon.
Tien kaj reen sur la planko ni luktis--la maharo donis al mi
terurajn, trancxajn batojn per siaj antauxpiedoj, dum mi klopodis
sxirmi mian korpon per mia maldekstra mano, samtempe provante trovi
okazon por transdoni mian klingon el mia nun senutila glavmano al
ties rapide malfortigxanta parulo. Finfine mi sukcesis, kaj per tio,
kio sxajnis esti mia lasta unco da forto, mi pikis la klingon tra la
malbela korpo de mia malamiko. Tiel sensone kiel gxi batalis, gxi
mortis, kaj kvankam malforta pro doloro kaj sangoperdo, mi kun emocio
de triumfa fiereco transpasxis gxian konvulsie rigidigxantan kadavron
kaj ekkaptis la plej potencan sekreton de tiu mondo. Unu sola
ekrigardo certigis min, ke gxi estas gxuste tiu afero, kiun Perry
priskribis al mi.
Kaj ekkaptante gxin, cxu mi prepensis, kion tio signifas por la
homaro de Pelucidaro--cxu fulmis tra mia menso la penso, ke
sennombraj ankoraux nenaskitaj generacioj de mia propra specio havos
kauxzon adori min pro la afero, kiun mi plenumis por ili? Cxu? Ne
esti tiel. Mi pripensis belan ovalan vizagxon, rigardantan el
kristale puraj okuloj tra ondanta amaso da nigregaj haroj. Mi
pripensis rugxegajn lipojn, de Dio faritaj por kisado. Kaj mi tute
subite, sen rekta instigo, starante sola en la sekreta kamero de la
maharoj de Pelucidaro, eksciis, ke mi amas Dian la Bela.
12-a cxapitro
POSTCxASO
Dum momento mi staris tie, pensante pri sxi, kaj tiam mi
sopirgxemante metis la libron malantaux la rimenon, kiu tenis mian
zontukon, kaj turnigxis por forlasi la apartamenton. Malsupre de la
koridoro, kiu kondukas supren el la malsupraj kameroj, mi fajfis per
la antauxarangxita signalo, kiu anoncis al Perry kaj Gak, ke mi estis
sukcesinta. Momenton poste, ili staris cxe mia flanko, kaj je mia
miro mi vidis, ke Hugxa la Ruza akompanas ilin.
"Li kunigxis kun ni," klarigis Perry, "kaj ne permesis nei. Tiu ulo
estas vulpo. Li flaras eskapon, kaj prefere ol malsukcesigi nian
sxancon nun, mi diris, ke mi kondukos lin al vi, por ke vi decidu,
cxu li akompanu nin."
Mi ne havis amon por Hugxa, kaj mi ne fidis lin. Mi certis, ke li
perfidus nin, se li kredus tion profitodona; sed mi vidis neniun
elturnigxon, kaj la fakto, ke mi mortigis kvar maharojn, anstataux
kiel planite nur tri, ebligis inkluzivi la viron en nia fugxplano.
"Nu, bone," mi diris, "vi povos akompani nin, Hugxa, sed je la unua
signo de perfido, mi trapikos vin per mia glavo. Cxu vi komprenas?"
Li diris, ke jes.
Iom poste ni estis forigintaj la hauxtojn de sur la kvar maharoj, kaj
tiel bone ni sukcesis rampi en ilian internon, ke nia sxanco eskapi
nerimarkite el Futra sxajnis bonega. Ne estis facila tasko kunfiksi
la hauxtojn tie, kie ni ilin tratrancxis cxe la ventro por forigi
ilin de la internajxoj, sed mi restis ekstere, gxis cxiuj aliaj kun
mia helpo estis enkudritaj, kaj lasis aperturon en la brusto de la
hauxto de Perry, tra kiu li povis elmeti la manojn por enkudri min,
kaj tiel ni vere povis multe pli bone plenumi nian planon, ol mi
esperis. Ni sukcesis teni la kapojn levitaj, metante niajn glavojn
tra la koloj, kaj sammaniere ni povis ilin movi laux viveca maniero.
Nia plej granda malfacilajxo estis la palmopiedoj, sed ecx tiun
problemon ni fine solvis, tiel ke kiam ni movigxis, ni aspektis tute
naturaj. Truetoj pikitaj en la pufaj gorgxoj, en kiujn ni metis niajn
kapojn, permesis al ni vidi suficxe bone por konduki nin mem
antauxen.
Tiel ni ekiris supren al la cxefetagxo de la konstruajxo. Gak iris
antauxe en la stranga parado, poste sekvis Perry, sekvita de Hugxa,
dum mi iris malantauxe, admoninte Hugxan, ke mia glavo estis tiel
arangxita, ke mi povus piki gxin tra la kapo de mia kostumo en lian
internajxon, se li montrus hezitemon.
Kiam la bruo de rapidantaj piedoj avertis min, ke ni eniras la
plenajn koridorojn de la cxefetagxo, mia koro saltis gxis mia busxo.
Tute sen hontosento mi konfesas, ke mi timis--neniam antauxe aux
poste en mia vivo mi spertis tian suferegon de animbrula timo kaj
necerteco, kia min frapis. Se eblus sxviti sangon, mi sxvitis gxin
tiam.
Malrapide, laux la pasxmaniero kutima cxe la maharoj, kiam ili ne
uzas siajn flugilojn, ni trarampis amasojn da okupitaj sklavoj,
sagotoj kaj maharoj. Post tempo, kiu sxajnis eterneco, ni atingis la
eksteran pordon, kiu kondukas en la cxefan avenuon de Futra. Multaj
sagotoj staris cxirkaux la vojkrucigxo. Ili ekrigardis Gak, kiam li
silente pasxis inter ili. Tiam pasis Perry, kaj tiam Hugxa. Nun estis
mia vico, kaj en subita atako de glaciiga teruro, mi konstatis, ke la
varma sango el mia vundita brako gutas malsupren tra la morta piedo
de la mahara hauxto, kiun mi portis, kaj lasis sian sangan spuron sur
la pavimo, cxar mi vidis, ke sagoto atentigis sian kunulon pri gxi.