ekzistus alia mondo, logxata de homoj similaj al li mem, kaj ju pli
li primeditis tion, des pli lauxte li ridis. Sed tiel cxiam estis.
Tio, kion nia povra, limigita mondosperto neniam inkluzivis, tio
kvazaux ne povas esti--niaj nesenlimaj mensoj povas kompreni nur
tion, kio ekzistas laux la kondicxoj, kiujn ni trovas cxirkaux ni,
sur la eksterajxo de sensignifa polvereto, kiu iras sian vojon inter
la rokoj de la universo--la buleto de malseka grundo, kiun ni tiel
fiere nomas la Mondo.
Mi do rezignis pri tio kaj pridemandis lin pri li mem. Li diris, ke
li estas mezopo kaj nomigxas Jxa.
"Kiu estas la mezopoj?" mi demandis. "Kie ili vivas?"
Li mirigite rigardis min.
"Mi preskaux povas kredi, ke vi estas el alia mondo," li diris, "cxar
kiu pelucidarano povus estis tiel nescia! La mezopoj vivas sur la
maraj insuloj. Mi almenaux neniam auxdis pri mezopo, kiu vivas
aliloke, kaj sur la insuloj vivas nur mezopoj, kvankam povus esti
tute alie en aliaj, foraj landoj. Mi ne scias. Almenaux estas tiel,
ke en cxi tiu maro kaj en la proksimaj, nur homoj de mia gento logxas
sur la insuloj.
"Ni estas fisxkaptantoj, kvankam ni ankaux bone cxasas. Ni ofte iras
al la cxeftero por sercxi cxasbestojn, cxar ili maloftas sur cxiuj
insuloj, krom la grandaj. Ni estas ankaux militistoj," li aldonis
fiere. "Ecx la sagotoj de la maharoj timas nin. Iam, kiam Pelucidaro
estis juna, la sagotoj sxatis kapti kaj sklavigi nin, kiel la aliajn
homojn de Pelucidaro. Tiel jam delonge rerakontas patroj al filoj.
Sed ni batalis tiel furioze kaj mortigis tiom da maharoj en iliaj
propraj urboj, ke ili fine lernis, ke pli prudente estus ne gxeni
nin, kaj ankoraux pli poste venis tempo, kiam la maharoj estis tro
pigraj ecx por kapti por si mem fisxojn, krom por distrigxi, kaj tiam
ni farigxis por ili utilaj provizantoj de bezonajxoj, kaj sekve
estigxis paco inter la rasoj. Nun ili donas al ni aferojn, kiujn ni
ne kapablas produkti, kontraux la fisxoj, kiujn ni kaptas, kaj tiel
la maharoj vivas en paco kun la mezopoj.
"La grandeguloj ecx venis al niaj insuloj. Tie, for de la avidaj
rigardoj de iliaj propraj sagotoj, ili praktikas siajn religiajn
ritojn en la temploj, kiujn ili kun nia helpo konstruis tie. Se vi
eklogxos cxe ni, vi sendube vidos, kiajn ritojn ili havas, vere
strangajn, kaj terure malfelicxajn por la kompatindaj sklavoj, kiujn
ili alportas por partopreni en ili."
Dum Jxa parolis, mi havis bonegan okazon por pli precize ekzameni
lin. Li estis giganta ulo, kiu altis laux mia takso ses futojn kaj
ses aux sep colojn, belforma kaj kun kupre rugxa hauxtkoloro ne multe
alia ol tiu de niaj nordamerikaj indianoj, kaj ankaux liaj trajtoj
similis al iliaj. Li havis aglan nazon, kian oni trovas cxe multaj
anoj de la pli altaj triboj, elstarantajn vangostojn kaj nigrajn
harojn kaj okulojn, sed liaj lipoj kaj busxo estis pli belformaj.
Entute, Jxa estis impona kaj bela, kaj belparola ecx en la mizera
helpa jxargono, kiun ni devis uzi.
Dum nia interparolo, Jxa prenis la remilon kaj remis la pirogon per
viglaj tiroj antauxen al granda insulo, kiu situis proksimume duonan
mejlon for de la cxeftero. Lia lerta manovrado de la kruda kaj
malfacila boato elvokis mian plej profundan admiron, cxar nelonge
antauxe mi mem manovris gxin tiel fiaske.
Ektusxinte la belan, ebenan plagxon, Jxa elsaltis, kaj mi sekvis lin.
Kune ni trenis la pirogon suficxe for inter la arbustojn, kiuj
kreskis post la sablo.
"Necesas kasxi la pirogojn," Jxa klarigis, "cxar la mezopoj de Luana
konstante militas kontraux ni kaj sxtelus ilin, se ili trovus ilin."
Li montris per la kapo al insulo pli fora en la maro, tiel dista, ke
gxi sxajnis nura nebulajxo pendanta en la malproksima cxielo. La
suprenira kurbigxo de la surfaco de Pelucidaro konstante malkasxis al
la okuloj de homo de la ekstera Tero nekredeblajxojn. Vidi la teron
kaj akvon kurbigxi supren en la malproksimo, gxis gxi sxajnis
kurbigxi al la rigardanto, fandigxante poste kun la fora cxielo.
Percepti la marojn kaj montojn pendi super la kapo postulis tiel
plenan inversigxon de la sentuma kaj rezona fakultoj, ke oni preskaux
nur gapmiris.
Kasxinte la pirogon, Jxa tuj sin jxetis en la gxangalon, kaj baldaux
venis sur stretan, sed klare videblan padon, kiu serpentumis tien kaj
reen, kiel la vojoj de cxiuj primitivaj gentoj, sed kiel mi poste
konstatis, unu strangajxo distingas ilin disde cxiuj aliaj, kiujn mi
iam ajn vidis, cxu ene de la Tero cxu sur gxi.
Cxiufoje la pado iradis, videbla kaj neta kaj bone eltretita, gxis
abrupte gxi finigxis, meze de iu densa gxangala implikajxo, kaj tiam
Jxa subite retroiris kelkajn pasxojn malantauxen, saltis sur arbon,
tragrimpis gxin gxis la alia flanko, faligis sin sur trunkon de
falinta arbo, saltis preter malaltan arbuston kaj alterigxis sur tute
alian nete videblan padon, kiun li kurtan distancon sekvis, turnigxis
kaj retroiris mejlon aux malpli ol mejlon, gxis kie tiu nova pado
finigxis tiel abrupte kaj mistere kiel la antauxa vojparto. Tie li
denove transpasis cxiufoje ian medion, kie ne eblis lasi spuron, kaj
poste resurpasxis la interrompitan vojon.
Kiam mi ekkomprenis la celecon de tiu miriga itinero, mi ne povis ne
admiri la indigxenan sagacon de tiu antikva pramezopo, kiu elpensis
tiun originalan artifikon por malhelpi persekutadon fare de malamikoj
kaj por prokrasti aux malebligi tute ties provojn sekvi lin en liajn
urbojn profunde sub la tero.
Al vi, homoj de la ekstera mondo, tio eble sxajnas malrapida kaj
peniga metodo por vojagxi tra la gxangalo, sed se vi estus
pelucidarano, vi komprenus, ke la tempo estas nenia faktoro, kie gxi
ne ekzistas. Tiel labirintaj estas la sinuoj de la padoj, kaj tiel
diversaj la interpadaj medioj kaj la distancoj, kiujn oni devis
retroiri ekde la padofinoj por ilin trovi, ke mezopo ofte igxas viro
antaux ol koni ecx tiujn, kiuj kondukas de lia propra urbo al la
maro.
Fakte, tri kvaronoj de la edukigxo de mezopa junulo konsistas el
konatigxo kun tiuj gxangalaj vojoj, kaj la relativa rango de iu
plenkreskulo dependas plejparte de la nombro de vojoj sur lia propra
insulo, kiujn li kapablas sekvi. La inoj nenion lernas pri ili, cxar
de la naskigxo gxis la morto ili neniam forlasas la arbaran
maldensejon, en kiu situas ilia naskigxa vilagxo, krom se ilin
edzinigas viro el alia vilagxo, aux se ilin militkaptas malamikoj de
ilia tribo.
Migrinte eble kvin mejlojn tra la gxangalo, ni subite eniris grandan
maldensejon, en kies preciza centro staris vilagxo tiel drolaspekta,
kiel oni povus imagi.
Estis forhakitaj la suproj de iuj grandaj arboj dekkvin aux dudek
futojn super la tero, kaj sur tiuj trunkoj estis konstruitaj sferaj
logxejoj el kototegitaj plektitaj vergoj. Sur la verto de cxiu el la
pilkecaj domoj staris iuspeca skulptajxo, kiu laux la klarigo de Jxa
identigis gxian logxanton.
Horizontalaj aperturoj, ses colojn altaj kaj du aux tri futojn
longaj, servis por enlasi lumon kaj ventumi. La enirejo de domo estis
malgranda aperturo en la bazo de arbo, kiu gvidis per kruda
sxtupetaro supren tra la kavigita trunko al la supra cxambraro. La
amplekso de la domoj variis de du gxis pluraj cxambroj. La plej
granda, kiun mi eniris, havis du etagxojn kaj ok apartamentojn.
Cxirkaux la vilagxo, inter gxi kaj la gxangalo, estis bele kulturitaj
agroj, sur kiuj la mezopoj kultivis la bezonatajn grenojn, fruktojn
kaj legomojn. Virinoj kaj infanoj laboris en tiuj gxardenoj, kiam ni
transiris al la vilagxo. Vidante Jxa, ili salutis respekteme, sed min
ili tute ne atentis. En ilia mezo kaj cxe la periferio de la
kultivita tereno estis multe da militistoj. Ankaux tiuj salutis Jxa,
tusxante la teron tuj antaux si per la pintoj de siaj lancoj.
Jxa kondukis min al granda domo meze de la vilagxo--la okcxambra--kaj
invitinte min enveni, li donis al mi mangxajxon kaj trinkajxon. Tie
mi konatigxis kun lia edzino, belulino kun mamsucxanta bebo en la
brakoj. Jxa rakontis al sxi, kiel mi savis al li la vivon, kaj post
tio sxi cxiam traktis min tre kompleze kaj gastigeme, permesante al
mi ecx teni kaj amuzi la adoratan etulon, kiu, laux Jxa, estis la
regonto de la tribo, cxar Jxa sxajnis esti la nuna reganto de la
komunumo.
Ni mangxis kaj ripozis, kaj mi dormis, pri kio Jxa tre amuzigxis,
cxar lauxsxajne li malofte aux ecx neniam tion faris, kaj poste la
rugxulo proponis, ke mi akompanu lin al la templo de la maharoj, kiu
staris ne malproksime de la vilagxo.
"Estas malpermesite viziti gxin," li diris, "sed la grandeguloj ne
kapablas auxdi, kaj se ni bone kasxos nin, ili tute ne scios pri nia
cxeesto. Mi estas homo, kiu malamas ilin kaj cxiam malamis ilin, sed
la aliaj cxefoj de la insulo kredas, ke estus plej prudente dauxrigi
la amikajn rilatojn inter la du rasoj; se ne estus tiel, nenio pli
placxus al mi ol gvidi miajn militistojn en batalo kontraux la fiaj
estajxoj kaj ekstermi ilin--la vivo en Pelucidaro estus pli bona, se
ili ne ekzistus."
Mi tutkore konsentis kun Jxa, sed sxajnis al mi malfacila afero
ekstermi la regantan rason de Pelucidaro. Tiel interparolinte, ni
sekvis la komplikan padon al la templo, kiu trovigxis en malgranda
maldensejo borderita de enormaj arboj, similaj al tiuj, kiuj kredeble
abundis sur la ekstera krusto dum la karbonio.
Jen gxi staris: granda templo el tajlita rokajxo, konstruita en la
formo de granda ovalo, kun volba tegmento perforita de kelkaj grandaj
aperturoj. Neniu pordo aux fenestro videblis sur la flankoj de la
konstruajxo, kaj oni ne bezonis tiajn, krom unu enirejo por la
sklavoj, cxar, kiel Jxa klarigis, la maharoj enflugis en sian
solenejon kaj elflugis el gxi tra la tegmentaj malfermajxoj.
"Sed estas enirejo", Jxa aldonis, "cxe la bazo de la konstruajxo, pri
kiu ecx la maharoj nenion scias. Venu." Kaj li kondukis min trans la
maldensejon al amaso de sxtonoj kusxantaj apud la bazo de la muro cxe
unu ekstremo de la konstruajxo. De gxi li forsxovis kelkajn grandajn
rokojn kaj tiel malkasxis malgrandan aperturon, kiu kondukis rekte en
la konstruajxon, almenaux lauxsxajne, kvankam, enirinte post Jxa, mi
trovis min unue en tute malluma streta loko.
"Ni trovigxas en la ekstera muro," diris Jxa. "Gxi estas kava. Sekvu
min singarde."
La rugxulo antauxeniris kelkajn pasxojn palpsercxe kaj poste komencis
supreniri krudan sxtupetaron similan al tiu, kiu kondukis de la tero
al la supraj etagxoj de lia domo. Ni supreniris eble 40 futojn, kiam
la interno de la intermura spaco ekheligxis, kaj baldaux ni atingis
malfermajxon en la interna muro, el kiu ni povis senperturbe rigardi
la tutan internon de la templo.
La plej malsuperan plankon okupis enorma baseno de klara akvo, en kiu
multaj malignaj maharoj adagxe nagxis tien kaj reen. Artefaritaj
insuloj el granito punktis tiun surogaton de maro, kaj sur pluraj el
ili mi vidis gevirojn de mia specio.
"Pro kio homoj estas cxi tie," mi demandis.
"Atendu, kaj vi jam vidos," respondis Jxa. "Ili ludos cxefrolon en la
ceremonioj, kiuj sekvos post la enveno de la regxino. Estu danka, ke
vi ne trovigxas sur ilia flanko de la muro."
Li apenaux finparolis, kiam auxdigxis super ni la plauxdado de
svingigxantaj flugilegoj, kaj momenton poste, longa procesio de
timigaj pelucidaraj rampuloj malrapide kaj majeste flugis tra la
granda malfermajxo en la mezo de la tegmento kaj solene
cxirkauxsxvebis la randon de la templo.
Kelkaj maharoj iris unuaj, postsekvite de almenaux dudek konsternaj
pterodaktiloj--tipdaroj, kiel oni nomas ilin en Pelucidaro. Malantaux
tiuj venis la regxino, flanke eskortita de aliaj tipdaroj, same kiel
okazis, kiam sxi eniris la amfiteatron de Futra.
Trifoje ili iris cxirkauxe en la interno de la ovala salonego, kaj
fine ripozigis sin sur la malsekaj kaj malvarmaj rokegoj, kiuj
elstaras cxe la ekstera rando de la baseno. En la centro de unu
flanko la plej granda roko estis rezervita por la regxino, kaj sur
gxi sxi kusxigis sin, cxirkauxita de sia terura gardistaro.
Preninte siajn lokojn, cxiuj kusxis dum kelkaj minutoj kviete. Oni
povis imagi, ke ili silente pregxas. La kompatindaj sklavoj sur la
insuletoj per largxaj okuloj gapis la fibestojn. Plimulto de la viroj
rekte kaj majeste staris kun la brakoj kunfalditaj sur la brusto,
atendante sian pereon; sed la virinoj kaj infanoj sin krocxis unu al
la alia, kasxigxante malantaux la viroj. Ili estis noblaspekta raso,
la kavernohomoj de Pelucidaro, kaj se niaj prauloj similis al ili, do
la homaro de la ekstera mondo ne plibonigxis, sed degeneris dum la
paso de la epokoj. Al ili mankas nur bonaj okazoj. Ni havas bonajn
okazojn kaj malmulton alian.
Nun movigxis la regxino. Sxi levis sian malbelan kapon por
cxirkauxrigardi; poste, sxi tre malrapide sxovis sin al la rando de
sia trono kaj glitis senbrue en la akvon. Tien kaj reen sxi nagxis en
la longa akvujo, returnigxante cxe la ekstremoj, kiel oni vidas
kaptitajn fokojn fari en siaj basenetoj, turnigxante surdorsen kaj
plongxante suben.
Pli kaj pli proksime al la insuloj sxi venis, gxis finfine sxi restis
senmova antaux la plej granda, rekte trans la akvo de sxia trono.
Levante sian fian kapon el la akvo, sxi fiksrigardis per la grandaj,
rondaj okuloj la sklavojn. Tiuj estis grasaj kaj belformaj, cxar oni
alportis ilin el fora mahara urbo, kie oni tenis homojn en gregoj,
bredis kaj grasigis ilin, kiel ni bredas kaj grasigas brutojn.
La regxino krocxis siajn okulojn al graseta junulino. Sxia viktimo
provis forturni sin, kasxis sian vizagxon per la manoj kaj genuigxis
malantaux iu virino; sed la rampulo, sen palpebrumi, tiel fikse
alrigardis, ke mi povus jxuri, ke sxia rigardo penetras la virinon
tra sxiaj brakoj, trafante fine gxis la kerno de sxia cerbo.
La kapo de la rampulo komencis malrapide balancigxi, sed la okuloj
neniam cxesis direktigxi al la timigita virino, kaj jen: la viktimo
reagis. Sxi turnis siajn largxajn, timplenigitajn okulojn al la
mahara regxino, lante ekstaris kaj poste, kvazaux remorkita de iu
nevidebla potenco, sxi movigxis kiel tranculino rekte al la rampulo,
fiksante siajn vitrecajn okulojn al la okuloj de sia predanto.
Al la akvorando sxi venis, ecx sen heziti, kaj enpasxis la
malprofundan akvon flanke de la insuleto. Sxi direktigxis antauxen al
la maharo, kiu nun lante retroflosis, kvazaux sxi kondukus sian
viktimon antauxen. La akvo altigxis gxis la genuoj de la ino, kaj
ankoraux sxi pluiris, katenita de tiu okulacxo. Jam la akvo gxisiris
sxian talion, poste jam la akselojn. Sxiaj kompanoj sur la insulo
spektis hororigxantaj, senpovaj malhelpi sxian pereon, en kiu ili
vidis auxguron de sia propra.
La maharo mergigxis, gxis nur la longa beko kaj la okuloj elstarigxis
super la akvosuprajxo, kaj la ino flosis antauxen, gxis la pinto de
tiu maligna beko distancis nur unu-du colojn for de sxia vizagxo, dum
sxi fikse gapis plu en la okulojn de la rampulo.
Nun la akvo superiris la busxon kaj nazon de la junulino--vidigxis
nur sxiaj okuloj kaj frunto--kaj tamen sxi marsxis plu post la
retroglitanta maharo. La kapo de la regxino poiome malvidebligxis sub
la suprajxo, kaj gxin sekvis la okuloj de la viktimo--nur malrapida
ondocirklo disiris al la bordoj por marki la lokon, kie la duopo
malaperis.
Dum kelka tempo regis plena silento en la templo. La sklavoj staris
rigidaj pro teruro. La maharoj rigardis la suprajxon de la akvo por
ekvidi la reaperon de sia regxino, kaj post iom longa tempo sxia kapo
malrapide elmergigxis cxe unu ekstremo de la baseno. La dorson
antauxe, sxi aliris la suprajxon, same tiel fikse antauxenrigardante,
kiel sxi faris, trenante la sendefendan junulinon al la morto.
Kaj tiam, mi je mia mirego ekvidis la frunton kaj okulojn de la
junulino pograde reaperi el la profundo, sekvitaj de la rigardo de la
rampulo, ne alie ol kiam sxi malaperis sub la akvon. La ino eliris
cxiam plu, gxis sxi staris en akvo apenaux gxisiranta sxiajn genuojn,
kaj kvankam sxi estis subakvigita suficxe longe por droni trifoje,
nenio indikis, krom sxiaj gutantaj haroj kaj akvobrilanta korpo, ke
sxi ecx estis submergita.
Denove kaj denove la regxino kondukis la junulinon en la profundon,
kaj denove el gxi supren, gxis la mistera hanto de la eventoj
komencis tiel agaci miajn nervojn, ke mi povus mem salti en la
basenon por savi la infanon, se mi ne estus teninta firman
memregadon.
Unufoje, ili estis multe pli longe subakve ol antauxe, kaj kiam ili
venis al la akvosuprajxo, mi hororigxis vidi unu el sxiaj brakoj
foresti--tute forrongxita cxe la sxultro--sed neniel la
kompatindulino signalis, ke sxi spertas doloron. Nur la hororo en
sxiaj okuloj sxajnis pli intensa.
La postan fojon, la alia brako estis for, poste la mamoj, poste parto
de la vizagxo--estis repusxa vidajxo. La kompatindaj homoj sur la
insuloj, atendante sian sorton, provis kovri siajn okulojn per la
manoj por forbari la abomenindan vidajxon, sed jam mi vidis ankaux
ilin enfali la hipnotan sorcxon de la rampuloj, tiel, ke ili povis
nur kauxri terurigite, kun la okuloj gluitaj al la abomenajxo
okazanta antaux ili.
Fine, la regxino trovigxis multe pli longe subakve ol iam antauxe,
kaj kiam sxi venis supren, sxi venis sola kaj nagxis dormeme al sia
rokego. La momento, kiam sxi surgrimpis gxin, sxajnis signalo al la
aliaj maharoj, ke ili eniru la basenon, kaj tiam komencigxis multe
pli grandskala ripetigxo de la mistera sorcxajxo, en kiun la regxino
gvidis sian viktimon.
Nur la virinoj kaj infanoj farigxis predo de la maharoj--ili estis la
plej malfortaj kaj molaj--kaj satmangxinte je la homa karno, kio
signifis por kelkaj mangxi du aux tri sklavojn, restis nur cxirkaux
dudek plenkreskaj viroj, kaj mi kredis, ke ial oni restigos ilin
vivaj, sed tute alie okazis, cxar kiam la lasta maharo grimpis sur
sian rokon, la tipdaroj de la regxino sagis en la aeron,
cxirkauxflugis la templan internon unufoje, kaj tiam, siblante kiel
vapormotoroj, ili impetis kontraux la restintajn sklavojn.
Cxi-foje ne okazis hipnotado--realigxis nur simpla, sovagxa brutaleco
de rabobestoj, kiuj ungas, sxiras kaj glutas sian viandon, sed ecx
tio estis malpli forpusxa ol la supernatura procedo de la maharoj.
Dum la tipdaroj finforglutis la lastajn sklavojn, la maharoj jam
dormis sur siaj rokegoj, kaj momenton poste, la grandaj pterodaktiloj
reflugis al sia loko flanke de la regxino, kie ili mem ekdormis.
"Mi kredis, ke la maharoj malofte aux neniam dormas," mi diris al
Jxa.
"Ili faras multon en cxi tiu templo, kion ili ne faras aliloke," li
respondis. "La maharoj de Futra lauxonidire ne mangxas homan karnon,
sed oni alportas milojn da sklavoj cxi tien, kaj preskaux cxiam
trovigxas maharoj por mangxi ilin. Mi supozas, ke ili pro tio ne
venigas siajn sagotojn cxi tien, cxar ili hontas pro tiu kutimo, pri
kiu ili supozigas, ke nur la plej postigxintaj el iliaj samrasanoj
praktikas gxin. Sed mi vetus mian pirogon kontraux rompita remilo, ke
ne ekzistas ecx unu maharo, kiu rifuzas homviandon, kiam ajn sxi
povas akiri gxin."
"Kial ili malsxatu mangxi la karnon de homoj," mi demandis, "se ili
efektive rigardas nin kiel malsuperajn bestojn?"
"Ili lauxdire rigardas kun abomeno la mangxantojn de homa karno ne
tial, ke ili konsideras nin egaluloj," respondis Jxa, "sed nur, cxar
ni estas varmsanguloj. Ili ecx ne pripensus mangxi dagajxon, kiu por
ni estas delektajxo, same kiel mi ne mangxus serpenton. Fakte,
malfacilas klarigi, kial ekzistas cxe ili tiaj inklinoj."
"Mi volus scii, cxu ili lasis ecx unu homon vivanta," mi scivolis,
forte elklinigxante el la aperturo en la roka muro por pli bone
ekzameni la templon. Rekte sub mi, la ondoj plauxdetis gxis la bazo
de la muro pro brecxo inter la rokoj tiuloke kaj ankaux en kelkaj
aliaj lokoj cxirkaux la periferio de la templo.
Miaj manoj ripozis sur peceto de granito, kiu konsistigis parton de
la muro, kaj mia tuta pezo sur gxi montrigxis trosxargxo. Gxi
elrompigxis, kaj mi impetis antauxen. Per nenio mi povis savi min,
kaj mi plongxis kapantauxe en la akvon sub mi.
Bonsxance, la baseno estis profunda tie, kaj mi ne vundigxis pro la
falo, sed dum mi altigxis al la akvosuprajxo, mia spirito plenigxis
de teruro pro mia situacio, cxar mi pripensis la abomenindan pereon,
kiu atendos min tuj, kiam la okuloj de la rampuloj trafos la
estajxon, kiu perturbis ilian dormon.
Kiel eble plej longe mi restis submergita kaj dume rapide nagxis en
la direkto de la insuloj, por ke mi plejeble longe restu viva. Fine,
mi devis supreniri por preni aeron, kaj kiam mi jxetis timplenan
rigardon en la direkto de la maharoj kaj la tipdaroj, mi preskaux
senkonsciigxis, vidante, ke ne restis ecx unusola sur la rokoj, kie
mi ilin laste vidis, kaj kiam mi perokule travagis la templon, mi ne
povis percepti iun ajn el ili en gxia interno.
Mi estis dum momento konsternita pri la aferstato, gxis kiam mi
rememoris, ke la maharoj, cxar surdaj, ne povis vekigxi pro la bruo
farita de mia korpo, kiam gxi trafis la akvon, kaj krome, ke pro la
foresto de la tempo en Pelucidaro ne eblas scii, kiel longe mi estis
subakve. Estus malfacile kalkuli gxin laux surteraj kutimoj kaj
normoj--la tempopason--kaj ekkalkulinte, mi komprenis, ke mi estis
subakve eble sekundon, eble monaton, aux eble ecx tute ne. Oni ne
povas ecx koncepti la eksternormalajn kontrauxdirojn kaj neeblajxojn,
kiuj estigxas, kiam mankas cxiu el la metodoj de tempomezurado, kiujn
ni havas surtere.
Tuj mi volis gratuli min okaze de la miraklo, kiu donis al mi
portempan savigxon, kiam la memoro pri la hipnotaj potencoj de la
maharoj plenigis min je anticipa timo, ke ili eble en tiu momento
aplikas sian misteran arton kontraux mi, kun la efiko, ke mi nur
imagas min sola en la templo. Je tiu penso, frida sxvito ekfluis el
cxiuj poroj de mia hauxto, kaj dum mi grimpis el la akvo sur unu el
la insuletojn, mi tremis kiel folio--vi ne povas imagi la hororegon,
kiun ecx la nura penso pri la fiaj maharoj de Pelucidaro estigas en
la spirito de homo--kaj aldone al tio senti sin stirata de tiuj
acxaj, sxlimaj kaj nauxzaj estajxoj, kiuj pretas treni homon sub la
akvon por mangxi lin! Terurveka afero.
Sed ili ne venis, kaj fine mi konkludis, ke mi estas vere sola en la
templo. Kiel longe mi restos sola: jen la sekvanta demando, kiu
trafis en mian kapon, dum mi furioze cxirkauxnagxis denove, sercxante
manieron fugxi.
Plurfoje mi vokis al Jxa, sed lauxsxajne li foriris post mia falo en
la basenon, cxar miaj krioj ne elvokis respondon. Sendube li sentis
sin tiel certa pri mia mortonteco, kiam li vidis min fali el nia
kasxejo, kiel mi tiam sentis, kaj timante mem esti eltrovita, rapidis
el la templo al sia vilagxo.
Mi sciis, ke la konstruajxo devas havi enirejon flanke de la
tegmentaj enirejoj, cxar ne sxajnis kredeble, ke la miloj da sklavoj,
kiujn oni venigadis, por ke la maharoj satigxu je la de ili avidata
homviando, estus altransportitaj tra la aero, do mi plusercxis, gxis
fine min rekompencis la malkovro de kelkaj lozaj granitaj blokoj en
la masonajxo je unu flanko de la templo.
Malgranda peno montrigxis suficxa por deloki suficxe da sxtonoj, por
ke mi trarompu vojon en la maldensejon, kaj momenton poste mi jam
tragalopis la interspacon al la densa gxangalo post gxi.
Tie mi falis, anhelante kaj tremante, sur la herbtapisxon sub la
gigantaj arboj, cxar mi sentis min kvazaux fugxinta el la ridetanta
fauxko de la morto kaj el la profundo de mia propra tombo. Kia ajn
dangxero kasxigxos en tiu insula gxangalo, neniu povos esti tiel
timinda kiel tiuj, de kiuj mi jxus forkuris. Mi sciis, ke mi povos
renkonti la morton kun kuragxo, se gxi nur venos en la formo de iu
konata besto aux de homo--kio ajn, sed nur ne la turpaj kaj misteraj
maharoj.
9-a cxapitro
LA VIZAGxO DE LA MORTO
Sxajne mi ekdormis pro lacego. Post la vekigxo mi estis tre malsata,
kaj okupinte min dum iom da tempo per fruktosercxado, mi ekmarsxis
tra la gxangalo por trovi la plagxon. Mi sciis, ke la insulo estas
suficxe malgranda, por ke mi facile trovu la maron, se mi nur irus
rektlinie, sed gxuste tio estis la problemo, ke mankis rimedo
konstati la direkton kaj iradi laux gxi. La suno ja estis cxiam super
mia kapo, kaj la arboj estis tiel densaj, ke mi ne povis vidi iun ajn
malproksiman objekton, kiu gvidus min laux rekta linio.
Sed kiel okazis, mi sxajne marsxis longan distancon, cxar mi mangxis
kvarfoje kaj dormis dufoje antaux ol atingi la maron, sed post la
finfina alveno mia plezuro je gxia ekvido ankoraux pliigxis pro la
hazarda eltrovo de pirogo kasxita inter la arbustoj, kiujn mi
trastumblis tuj antaux ol veni sur la plagxon.