nin per neordinara krueleco, kvazaux ankaux ni estus implikitaj en la
murdo de ilia kompano. Oni intencis fari el la okazo lecionon al la
aliaj sklavoj pri la dangxero kaj vaneco de cxia provo fugxi, kaj pri
la nepra morto, kiu trafas murdinton de supera estajxo, kaj mi
supozas, ke pro tio la sagotoj sentis sin plene rajtigitaj fari la
tutan procedon kiel eble plej malkomforta kaj dolora al ni.
Ili pikis nin per siaj lancoj kaj batis nin per siaj hakiletoj pro la
plej malgrandaj provokoj kaj ecx neprovokite. Ni travivis tre
malagrablan duonhoron, gxis oni fine pelis nin tra malalta enirejo en
grandegan konstruajxon, kies mezon okupis granda areno. Benkoj
cxirkauxis tiun liberan spacon je tri flankoj, kaj je la kvara
trovigxis amasoj da grandaj rokegoj sur deklivo, kiu altigxis de la
antauxo supren gxis la tegmento.
Komence, mi ne povis konstati la celon de tiu rokamasego, krom eble
prezenti rustikan kaj pitoreskan fonon por la scenoj prezentotaj en
la areno antaux gxi, sed baldaux poste, kiam la lignaj benkoj
preskaux jam plenis de sklavoj kaj sagotoj, mi ekvidis la uzmanieron
de la rokegoj, cxar tiam la maharoj komencis vice enpasxi la
konstruajxon.
Ili marsxis rekte trans la arenon al la rokoj cxe la alia flanko, kie
ili elvastigis siajn vespertajn flugilojn kaj suprensxvebis trans la
altan muron cxirkaux la areno kaj faris sin komfortaj sur la rokegoj.
Ili estis do la rezervitaj, logxiaj segxoj por la regantaro.
La rampuloj trovis la nesxlifitan suprajxon de granda roko tiel
komforta, kiel ni la molecon de remburita braksegxo. Tie ili pigre
kusxis, palpebrumante per siaj hidaj okuloj kaj sendube
interparolante en sia lingvo de la sesa sentumo kaj kvara dimensio.
Unuafoje mi vidis ilian regxinon. Sxi malsimilis al la aliaj per
neniu trajto, kiun miaj Teraj okuloj povis percepti, cxar cxiuj
maharoj fakte aspektas identaj al mi, sed sxi transiris la arenon
nur, post kiam sxiaj regnaninoj jam okupis lokon, antauxirite de
dudek grandegaj sagotoj, la plej grandaj, kiujn mi iam vidis, dum cxe
sxiaj flankoj anaspasxis po unu granda tipdaro, kaj postiris sxin
dudek pliaj sagotaj gardistoj.
Cxe la bariero, la sagotoj suprengrimpis la apikajxon per vere
simieca lerto, dum malantaux ili la aroganta regxino sxvebis alten
per la flugiloj, kun siaj du timindaj drakoj ambauxflanke, kaj
sternis sin sur la plej granda rokego el cxiuj, precize en la mezo de
tiu amfiteatra flanko rezervita por la dominanta raso. Tie sxi
ekkauxris, tiu regxino plej malbela kaj neinteresa, kvankam sendube
tute konvinkita pri sia beleco kaj die donita regorajto, same kiel la
plej fiera monarko de la ekstera mondo.
Kaj tiam komencigxis la muziko--muziko sensona! La maharoj ne povas
auxdi, do la tamburoj kaj fifroj kaj trumpetoj de Teraj orkestroj
estas al ili nekonataj. La "orkestro" konsistas el pli ol dudek
maharoj. Ili marsxis en vico al la centro de la areno, kie la
estajxoj sur la rokoj povis spekti ilin, kaj tie ili ludis dekkvin
aux dudek minutojn.
Ilia tekniko konsistis el vostosvingado kaj kapomovado laux regula
sinsekvo de mezuritaj movigxoj, kio rezultigis kadencon sxajne same
placxan al maharaj okuloj kiel la kadenco de nia instrumenta muziko
al niaj oreloj. Foje la tuta muzikistaro samtempe faris egalmezurajn
pasxojn al unu flanko aux al la alia, aux malantauxen aux
antauxen--cxio cxi impresis min kiel nekomprenebla ridindajxo, sed
post la unua muzikajxo la maharoj sur la rokoj montris la unuajn
signojn de entuziasmo, kiujn mi vidis cxe la reganta raso de
Pelucidaro. Ili svingis siajn grandajn flugilojn supren-malsupren kaj
batis siajn rokajn sidlokojn per la potencaj vostoj, gxis la tero
tremis. Tiam la muzikistoj ekludis alian muzikajxon, kaj denove regis
tomba silento. En unu rilato la mahara muziko estas belega--se la
ludata muzikajxo ne placxas, oni devas nur fermi la okulojn.
Fine, elcxerpinte sian repertuaron, la muzikistoj ekflugis en la
aeron kaj ekkusxis sur la rokoj super kaj malantaux la regxino. Tiam
komencigxiis la cxefa tagorda punkto. Kelkaj sagotaj gardistoj sxovis
viron kaj virinon en la arenon. Spite miajn antauxtimojn, mi
klinigxis antauxen el mia segxo por ekzameni la virinon, esperante,
ke sxi estu iu alia ol Dian la Bela. Sxia dorso estis turnita al mi
dum iom da tempo, kaj la granda korvonigra haramaso, kiun mi vidis,
plenigis min per timosento.
Baldaux oni malfermis pordon sur unu flanko de la arena muro por
enlasi grandan, hirtan, tauxrosimilan beston.
"Gxi estas granda bovo," flustris Perry ekscitite. "Tiaj bestoj
vagadis kun la kaverna urso kaj la mamuto sur la ekstera mondo en iu
praepoko. Ni vojagxis milionon da jaroj malantauxen, David, al la
infanagxo de planedo--cxu ne mirinde?"
Sed mi vidis nur la nigran hararon de la duone nuda virino, kaj mia
koro cxesis bati pro la obtuza mizero, kiun mi eksentis vidante sxin,
kaj en tiu momento ne interesis min la mirindajxoj de la natura
historio. Se ne kunestus Gak kaj Perry, mi saltus sur la plankon de
la areno por dividi la sorton de tiu senpreza trezoro el la
sxtonepoko.
Kiam eliris la bovego--_dago_ gxi nomigxis en Pelucidaro--oni jxetis
du lancojn en la arenon antaux la piedojn de la kaptitoj. Sxajnis al
mi, ke blovtubo por faboj tiel efikus kiel tiuj mizeraj armiloj
kontraux la kolosa monstro.
Dum la besto proksimigxis al la duopo, mugxante kaj stampfante per la
potenco de multaj Teraj virbovoj, apertigxis rekte sub ni alia pordo,
el kiu nun eliris la plej terura mugxo, kiu iam trafis miajn
ofenditajn orelojn. En la komenco mi ne povis vidi la beston, kiu
eligis tiun lauxtan defion, sed la sonego igis la du viktimojn subite
turnigxi, kaj jen mi vidis la vizagxon de la junulino--ne estis Dian!
Mi preskaux ploris pro faciligxo.
Kaj nun, dum ili ambaux staris sxtonigxintaj pro timego, mi vidis la
farinton de tiu korpremiga sono silente sxteliri al loko, kie mi
povis gxin vidi. Estis grandega tigro--de tia speco, kiu cxasis la
grandajn bovojn tra la pragxangaloj dum la junagxo de nia mondo. Laux
la formo kaj eksteraj markoj gxi ne malsimilis al la plej noblaj
bengalaj tigroj de nia propra mondo, sed kiom gxiaj dimensioj
gigantis, tiom gxiaj koloroj imponis. La brilega flavo preskaux
stridis, gxia blanko estis lanuga, gxia nigro glimis kiel la plej
bona antracito, kaj gxia felo estis longa kaj hirta kiel tiu de monta
kapro. Neniu povus nei la belegon de tiu besto, sed same kiel cxio
sur Pelucidaro pli grandas kaj pli intense buntas, tiel ankaux pli
intensa estis gxia feroca tenigxo. Ne nur unuopaj anoj de tiu specio
cxasas homojn--cxiuj estas homcxasantoj. Sed ili ne limigas sian
furagxadon al homoj. Cxiajn bestojn kaj fisxojn de Pelucidaro ili
mangxas kun avido cxe siaj konstantaj penadoj nutri siajn potencajn
muskolojn.
Cxe unu flanko de la mortkondamnita paro la dago mugxis kaj
antauxenpasxis, kaj cxe la alia flanko la angorinspira _tarago_
sxtele proksimigxis al ili kun malfermita fauxko kaj salivgutantaj
dentegoj.
La viro ekkaptis la lancojn kaj transdonis unu al la virino. Auxdinte
la mugxadon de la tigro, la tauxro ekhurlis per rabia furiozeco.
Neniam en mia vivo mi auxdis tiel inferan bruegon kiel faris la du
bestegoj, kaj pripensu, ke gxi restis neauxdebla al la fiaj rampuloj,
pro kies distro oni okazigis la spektaklon!
Nun la dago kuratakis de unu flanko, kaj la tarago de la alia. La du
nanoj starantaj meze sxajnis tuj pereontaj, sed gxuste kiam la
brutacxoj atingis ilin, la viro ekkaptis la brakon de sia kompanino,
kaj kune ili saltis flanken, dum la furiozaj kreitajxoj trafis unu la
alian kiel koliziantaj lokomotivoj.
Sekvis batalego, kies senintermita kaj timinda feroco transcendas la
eblojn de imagado kaj priskribado. Ree kaj ree la enorma tauxro
jxetis la kolosan tigron alten en la aeron, sed kiam la katego
frapigxis al la tero, gxi cxiufoje rekuris al la lukto kun energio
sxajne ne reduktita kaj kun videble pli forta kolero.
Dum kelka tempo la geviroj penadis nur resti for de la du bestegoj,
sed fine mi vidis ilin disigxi. Ambaux sxtele pasxis al po unu el la
luktantoj. Nun la tigro estis sur la largxa dorso de la tauxro,
krocxite al la granda kolo per la tenajlaj dentegoj kaj dissxirante
la dikan hauxton en striojn kaj pecojn per siaj longaj kaj fortikaj
ungegoj.
Dum momento la tauxro staris mugxante kaj tremante pro doloro kaj
rabio, kun la fendohufoj vaste elmetitaj, dum gxi vigle vipis per la
vosto de flanko al flanko, sed tuj poste, en freneza orgio de
saltado, gxi kuregis tra la areno en furioza provo dejxeti sian
sxirantan rajdanton. Nur kun peno la virino sukcesis eviti la unuan
impeton de la vundita besto.
Cxiuj gxiaj penoj por defaligi la tigron sxajnis vanaj, gxis gxi en
sia malespero jxetis sin mem teren kaj cxirkauxruligxis plurfoje. Nur
mallonga tia traktado tiel konsternis la tigron, forprenante de gxi
la spiron, kiel mi supozas, ke gxi perdis sian alkrocxigxon, kaj tuj
poste la granda dago katrapide levigxis kaj profundigis siajn
kornegojn en la ventron de la tarago, najlante gxin al la grundo de
la areno.
La granda kato ungegis la hirtan kapon, gxis la okuloj kaj oreloj
estis desxiritaj kaj restis nur kelkaj rubandoj de trasxirita
sanganta karno sur la kranio. Dum gxi spiteme traeltenis la aflikton
de tiu doloriga puno, la dago staris senmova, fiksante sian
malamikon, kaj gxuste tiumomente alsaltis la viro, kiu jam vidis, ke
la blinda tauxro estos la malpli dangxera malamiko, kaj trapusxis la
lancon en la koron de la tarago.
Kiam cxesis la feroca ungorastado de tiu besto, la tauxro levis sian
sangantan, nevidpovan kapon, kaj kun kolera mugxo ekkuris trans la
arenon. Per grandaj saltoj gxi alvenis rekte al la arena muro sub
niaj sidlokoj, kaj tuj poste unu el liaj saltegoj hazarde portis lin
trans la barieron en la mezon de la sklavoj kaj sagotoj tuj antaux
ni. Svingante siajn sangajn kornojn de flanko al flanko, la besto
falcxis tra la homamaso, rekte supren en nia direkto. Antaux li,
sklavoj kaj gorilohomoj interluktis en la stampedo por eskapi la
mortdangxeran agoniadon de la estajxo, cxar vere furioza estis la
atako.
Forgesinte nin, la gardistoj aligxis al la amaskurado al la elirejoj,
kiuj multnombraj brecxis la muron de la amfiteatro malantaux ni.
Perry, Gak kaj mi estis apartigitaj dum la kaoso, kiu regis en la
momentoj, post kiam la besto supersaltis la muron de la areno, kaj
kiam cxiu celis savi nur sian propran hauxton.
Mi kuris dekstren, preterpasante kelkajn elirejojn obstrukcitajn de
la timfrenezigita homamaso, kiu interbatalis por eskapi. Deruligxis
sceno, kvazaux tuta aro de dagoj atakus ilin, anstataux unusola
blinda, mortanta besto, sed tiel efikas paniko de homamaso.
7-a cxapitro
LIBERIGxO
Kurinte el la trajektorio de la besto, mi cxesis timi gxin, sed same
tiel rapide ekkaptis min alia emocio--espero pri fugxo, kiun la
demoralizita stato de la gardistaro tiumomente ebligis.
Mi pensis pri Perry, kaj se mi ne esperus, ke liberigxinte mi povos
pli bone akceli ankaux lian liberigxon, mi tuj pelus el mia kapo
cxiujn pensojn pri fugxo. Sed okazis, ke mi hastis dekstren cxe la
sercxado de elirejo, al kiu ne kuris sagotoj, kaj fine mi trovis
tian--malaltan kaj stretan aperturon, kiu kondukis en obskuran
koridoron.
Sen primediti la eblajn konsekvencojn, mi pafis min en la ombrojn de
la tunelo, palpsercxante mian vojon en la senlumeco tra kelka
distanco. La rumorado de la amfiteatro pli kaj pli dampigxis, gxis
post iom da tempo regis silento kiel en tombo. Iom da malintensa lumo
filtrigxis tra ventumaj kaj lumigaj tuboj lokitaj je regulaj
intervaloj, sed gxi apenaux suficxis por doni al miaj homaj okuloj
iom da vidkapablo en la mallumo, do mi devis movigxi tre singarde,
palpsercxante mian vojon unu pasxon post la alia, tusxante per unu
mano la muron je mia flanko.
Iom poste, la lumo fortigxis, kaj je mia gxojo mi trovis post momento
suprenirantan sxtuparon, cxe kies supro la helega lumo de la tagmeza
suno brilis tra aperturo cxe la tersurfaco.
Singarde mi grimpis la sxtupojn supren al la fino de la tunelo, kaj
tie mi skoltis, vidante la vastan ebenajxon de Futra antaux mi. La
multnombraj altaj turoj el granito, kiuj markis la diversajn
enirejojn de la subtera urbo, situis cxiuj antaux mi--dorse de mi la
ebenajxo etendigxis plata kaj sentrajta gxis la proksimaj
antauxmontetoj. Mi do atingis la tersuprajxon cxe la rando de la
urbo, kaj miaj fugxperspektivoj sxajnis multe pli helaj.
Unue mi havis la impulson atendi la noktigxon, antaux ol provi
transiri la ebenajxon--tiel profunde radikitaj estas la
penskutimoj--sed subite mi rememoris la eterne tagmezan ardon, al kiu
la tuta Pelucidaro estas elmetita, kaj kun rideto mi faris unuan
pasxon antauxen en la taglumon.
Gxistalie altkreska herbo kovras la ebenajxon de Futra--la splende
floranta herbo de la interna mondo, cxe kiu cxiun herberan pinton
ornamas eta, kvinpetala floreto--brilaj diverskoloraj steletoj, kiuj
glimis inter la verdaj folioj, donacante al tiu stranga, sed bela
pejzagxo siaspecan cxarmon.
Sed la sola vidajxo, kiu allogis min en tiu momento, estis la foraj
montetoj, al kiuj mi volis fugxi, do mi rapidis antauxen, tretante en
mia hasto la miriadajn belajxojn subpiede. Perry diras, ke la
gravitoforto malpli grandas sur la suprajxo de la interna mondo ol
sur la ekstera. Li klarigis al mi unufoje la tuton, sed mi neniam tre
brile komprenis tiajxojn, do mi forgesis la plejmulton. Laux mia
memoro, la diferencon kauxzas iugrade la kontrauxaltiro de tiu parto
de la terkrusto, kiu situas tuj super la loko sur Pelucidaro, pri kiu
temas. Nu, cxu klarigite cxu ne klarigite, cxiam sxajnis al mi, ke en
Pelucidaro mi movigxas pli rapide kaj pli lertmove ol sur la ekstera
surfaco--oni pasxis tie kun ia aereca legxero, kiu estis tre agrabla,
kaj oni sentis ian malligitecon de sia korpo kompareblan nur kun tio,
kion oni foje spertas en songxoj.
Kaj cxi-foje, transirante la florumitan ebenajxon de Futra, mi
sxajnis flugi, kvankam kiugrade atribui tion al sugestio devenanta de
Perry kaj kiugrade al la realo, mi ne scias. Ju pli mi pensis pri
Perry, des malpli mi gxuis mian jxus akiritan liberecon. Por mi ne
povis esti libereco en Pelucidaro, se ne ankaux la maljunulo havis
gxin, kaj nur la espero iel trovi rimedon por liberigi lin, detenis
min de reiro al Futra.
Gxuste kiumaniere helpi al Perry, tion mi apenaux kapablis imagi, sed
mi esperis, ke iuj hazarde bonaj cirkonstancoj solvos la problemon
por mi. Evidente, tamen, nur miraklo povus helpi al mi, cxar kian
prodajxon mi, nuda kaj nearmita, plenumu en tiu stranga mondo? Mi ecx
dubis, cxu mi povos retrovi la vojon al Futra post la alveno al loko,
de kie mi ne plu povos vidi la ebenajxon, kaj ecx se tio eblus, kian
helpon mi donu al Perry, vaginte plejeble grandan distancon?
La situacio aspektis des pli senespera, ju pli mi ekzamenis gxin, sed
kun senceda persisto mi dauxrigis la vojon al la antauxmontetoj.
Malantaux mi aperis neniu signo pri postsekvo kaj antaux mi mi vidis
neniun vivajxon. Mi movigxis kvazaux tra mortinta kaj forgesita
mondo.
Mi tute ne scias, kompeneble, kiom da tempo mi bezonis por atingi la
randon de la ebenajxo, sed finfine mi envagis la montetojn, tra kiuj
mi lauxiris belan kanjoneton supren al la montoj. Flanke de mi
petolis ride murmuranta rojo, brue hastanta al la silenta maro. En
gxiaj plej kvietaj malrapidejoj mi ekvidis multajn fisxetojn, kiuj
pezis laux mia takso kvar aux kvin funtojn[15]. Laux la aspekto,
kvankam ne laux grandeco kaj koloro, ili similis al la balenoj de
niaj propraj maroj. Gvatante ilian nagxan kaprioladon, mi eltrovis ne
nur, ke ili mamnutras siajn idojn, sed ankaux, ke ili fojfoje aliras
la akvosuprajxon kaj por spiri kaj por mangxi iujn herbojn kaj iun
kuriozan skarlatan likenon, kiu kreskis sur la rokoj tuj super la
akvonivelo.
Tiu lasta kutimo donis al mi la okazon, kiun mi avidis--kapti unu
tian plantomangxantan cetacon, kiel Perry nomis ilin, kaj prepari
tiel bonan mangxon kiel oni povas el nekuirita varmsanga fisxo; sed
intertempe mi kutimigxis nutri min per mangxajxo en ties natura
stato, cxe kio mi tamen obstinis ellasi la okulojn kaj intestojn, kio
siatempe tre amuzis Gak, al kiu mi cxiam donacis tiujn frandajxojn.
Kauxrante borde de la rojo, mi atendis, gxis unu tia eteta purpura
baleno elmergigxis por mangxeti je la longaj herboj pendantaj super
la akvo, kaj tiam, kiel predobesto, kiu la homo efektive estas, mi
ekkaptis per unu salto mian viktimon, je kiu mi ekkvietigis mian
malsaton, dum gxi ankoraux vivplene tordigxis por fugxi.
Poste, mi trinkis el la kristala akvo, kaj, lavinte la manojn kaj
vizagxon, mi fugxis plu. Super la fonto de la rojo mi devis grimpi
tra kruda tereno gxis la pinto de longa montokresto. Antaux tio, mi
jam sekvis krutan deklivon gxis la bordo de serena interna maro, sur
kies trankvila suprajxo sternigxis pluraj belaj insuloj.
La pejzagxo estis pli ol cxarma, kaj, vidante nek beston nek homon,
kiu povus minaci mian nove gajnitan liberecon, mi glitis de sur la
krutajxo, kaj duone glitante, duone falante, mi faligis min en la
ravan valon, kies nura aspekto sxajnis promesi azilejon de paco kaj
sekureco.
Sur la milde dekliva plagxo, sur kiu mi migris, kusxis dissemite
multaj drolformaj, koloraj konkoj, el kiu kelkaj estis vakaj, dum
abundo da aliaj ankoraux enhavis moluskojn tiel variajn kiel cxiujn,
kiuj iam pasigis sian inertan vivon cxe la senbruaj bordoj de la
pramaroj de la ekstera terkrusto. Dum mi marsxis, mi ne povis ne
kompari min kun la unua viro de tiu alia mondo, cxar tiel absoluta
estis la soleco, kiu cxirkauxis min, kaj tiel praepokaj kaj
netusxitaj estis la virgaj mirindajxoj kaj belajxoj de la adoleska
naturo. Mi min sentis dua Adamo, migranta solece tra infanagxa mondo,
sercxante mian Evan, kaj dum mi tion pensis, sxvebis en mia imago la
ravaj konturoj de sxia perfekta vizagxo kun abundo da belegaj, nigraj
haroj super gxi.
Dum mi marsxis, miaj okuloj rigardis suben sur la plagxon, tiel ke mi
jam tre proksimis, kiam mi ekvidis la aferon, kiu frakasis mian belan
revon pri soleco, sekureco, sereno kaj praepoka memsuficxo. Temis pri
elkavigita arbotrunko tirita sur la sablon, en kies fundo kusxis
kruda remilo.
Mi ankoraux trovigxis en stato de forta sxoko je la konsciigxo pri
sendube ebla nova dangxero, kiam mi auxdis klaketadon de lozaj
sxtonoj el la direkto de la krutajxo, kaj, turninte miajn okulojn, mi
vidis la produktinton de la bruo, grandan kuprokoloran viron, kiu
rapide alkuris min.
Lia rapidego estis per si mem suficxe minaca, tiel, ke tute ne
necesis vidi la aldonajn pruvojn: la lancon en lia mano kaj la
koleron en lia vizagxo. Ecx sen ili, mi konsciis pri mia
endangxerigita situacio, sed kien fugxi--tio estis la multepeza
problemo.
Tiu ulo tiel fulmrapidis, ke sxajnis neeble forkuri de li sur la
plagxo. Restis do nur unu alia ebleco--la rustika kanoto--kaj en
hasto egala al lia mi pusxis gxin en la maron, kaj kiam gxi ekflosis,
mi donis al gxi lastan sxovon kaj enpasxis gxin cxe la pinto.
La posedanto de la primitiva boato vocxigis krion de furiozo, kaj unu
momenton poste lia sxtonpinta lanco skrapis mian sxultron kaj
enprofundigxis en la lignon de la pirogo. Mi ekkaptis la remilon kaj
en febra hasto urgxis la pezmovan, sxanceligxantan boateton sur la
suprajxon de la maro.
Unu transsxultra rigardo evidentigis al mi, ke la kuprulo jam
plongxis en la akvon kaj rapide postnagxis en persekuto. Liaj fortaj
nagxtiroj minacis postnelonge alvenigi lin, cxar mi faris nur
testudan progreson en tiu nekonata boato, kiu ekveturis en cxiu
direkto, krom en la de mi celita, pro kio mi disipis duonon de mia
energio, returnante gxian grandan pruon al la gxusta veturdirekto.
Mi veturis jam proksimume cent jardojn, kiam evidentigxis, ke la
postcxasanto kaptos la randon de la pirogo post kelkaj nagxtiroj. En
furioza malespero mi ekluktis kontraux tiu prototipo de cxiuj
remiloj, urgxe penante eskapi, sed cxiam ankoraux proksimigxis la
kupra giganto.
Jam li etendis manon al la pirogo, kiam mi vidis mincan kaj sinuan
korpon sagi el la subaj profundajxoj. Ankaux la viro vidis gxin, kaj
la mieno de hororo, kiu ekregis lian vizagxon, donis al mi certecon,
ke mi ne plu devos timi lin, cxar lia vizagxesprimo montris timon pri
certa morto.
Poste, lin cxirkauxvolvis la sxlimaj faldegoj de hida monstro el la
praprofundo--giganta marserpentego kun elstarantaj dentegoj kaj
elpafigxema dupinta lango, kun ostecaj protuberancoj sur la kapo kaj
nazo, kiuj estis fortikaj kornetoj.
Rigardante tiun lukton je vivo aux morto, mia rigardo trafis la
okulojn de la kondamito, kaj mi preskaux certis percepti en ili
esprimon de malespera petego. Cxu jes cxu ne, min subite trainundis
profunda kompato al la malfelicxulo. Li ja estis mia homfrato, kaj la
fakto, ke li kun plezuro estus mortiginta min, se min kaptinta,
forvaporigxis el mia kapo, fronte al lia ekstrema minacateco.
Nekonscie, mi jam cxesis remi, kiam la serpento sxvebis supren por
ataki mian persekutanton, do la pirogo ankoraux flosis apud ili
ambaux. La monstro sxajnis nur ludi kun la viktimo, antaux ol
malfermi siajn timindajn makzelojn kaj ekkapti lin kaj treni lin al
sia domicilo en la obskura profundo por lin mangxi. La granda
serpenta korpo volvigxis kaj malvolvigxis cxirkaux sia predo. La
malignaj plenapertaj makzeloj klakfermigxis antaux la vizagxo de la
viktimo. La dupinta lango fulmis sur la kupran hauxton kaj resaltis.
La grandulo noble batalis por sia vivo, batante per sia sxtona hakilo
kontraux la osteca kiraso, kiu kovris tiun forpusxan korpegon, sed li
ne pli vundis gxin ol per simplaj manaj batoj.
Fine, mi ne plu povis elteni la inertan sidadon, dum tiu maligna
rampulo trenis homan fraton al fia morto. Enpikita en la pruo de la
pirogo estis la lanco jxetita kontraux mi de tiu, kiun savi mi subite
deziris. Per tirego mi elsxiris gxin, kaj, ekstarante sur la voblema
trunko, mi trapusxis gxin per la tuta forto de miaj du brakoj inter
la algapantajn makzelojn de la hidrofidio[16].
Lauxte siblante, la bestego delasis de sia predo kaj atakis min, sed
la lanco, krocxita en gxia gorgxo, vanigis gxian provon kapti min,
kvankam gxi preskaux renversis la pirogon per sia furioza strebo
atingi min.
Subnotoj
[15] 1 funto = 0,453 kg.
[16] prabesto-specio.
8-a cxapitro
LA TEMPLO DE LA MAHAROJ
La indigxeno, sxajne nevundita, rapide grimpis en la pirogon kaj,
tenante la lancon kun mi, helpis forteni la furiozan estajxon. Nun la
sango el la vundita rampulo rugxigis la akvon cxirkaux ni, kaj
baldaux gxia debiligxo en la lukto evidentigis, ke mi morte vundis
gxin. Fine, gxiaj klopodoj por atingi nin tute cxesis, kaj post
kelkaj konvulsioj gxi turnigxis sur la dorson, sxtone morta.
Jen trairis mian kapon la subita ekpripenso pri la situacio, en kiun
mi venigis min. Mia plua sorto estis plene je la dispozicio de la
sovagxulo, kies pirogon mi sxtelis. Ankoraux tenante la lancon, mi
rigardis en lian vizagxon kaj trovis, ke li absorbite pristudas min.
Tiel ni staris dum pluraj minutoj, fikstenante ambaux la armilon, dum
ni gapis per stulta miro unu la alian.
Mi ne scias, kio trakuris lian kapon, sed mian trakuris nur unu
demando: kiom da tempo, gxis la ulo rekomencos la atakon.
Fine li alparolis min, sed en lingvo nekonata al mi. Mi balancis mian
kapon por signali nescion de lia lingvo, samtempe alparolante lin per
la jxargonacxo, kiun la sagotoj uzas por interparoli kun la homaj
sklavoj de la maharoj.
Je mia gxojo, li komprenis min kaj respondis per la sama jxargono.
"Kial vi tenas mian lancon?" li demandis.
"Por ke vi ne trapiku min per gxi," mi respondis.
"Tion mi ne farus," li diris, "cxar vi jxus savis mian vivon," kaj
tion dirinte li forprenis la manojn de la lanco kaj ekkauxris sur la
fundo de la pirogo.
"Kiu vi estas," li demandis plu, "kaj el kiu lando vi venis?"
Ankaux mi sidigxis, metante la lancon inter nin, kaj provis klarigi,
kiel mi venis al Pelucidaro kaj de kie, sed estis por li tiom neeble
kompreni aux kredi la kuriozan historion, kiun mi rakontis al li,
kiom versxajne por vi kredi je la ekzisto de la interna mondo.