povos vidi laux sxia mieno, kiel sxi akceptas miajn pardonpetojn.
Finfine, febla heligxo antaux ni sciigis nin pri la fino de la
tunelo, pro kio almenaux mi estis tre dankema. Tiam, post subita
vojturnigxo, ni elvenis en la plenan lumon de la tagmeza suno.
Sed samtempe mi subite ekrimarkis ion por mi vere katastrofan--Dian
estis for, kaj ankaux kvin aux ses aliaj malliberigitoj. Ankaux la
gardistoj vidis tion, kaj la vidajxo de ilia feroca kolerego estis
terura. Iliaj timindaj, bestaj vizagxoj tordigxis al la plej
diablecaj mienoj, kiam ili akuzis unu la alian pri respondeco pro la
perdo. Ili poste atakis nin, batante nin per lancostangoj kaj
hakiletoj. Ili jam mortigis du kaptitojn apud la antauxo de la vico,
kaj samon ili farus al ni cxiuj, sed la estro fine cxesigis la
brutalan bucxadon. Mi neniam vidis en mia tuta vivo tiel teruran
ekzemplon de besteca kolero--mi dankis Dion, ke Dian ne estis inter
tiuj postlasitaj por suferi gxin.
El la dek du kaptitoj antauxe cxenitaj antaux mi, cxiu dua,
komencante de Dian, estis liberigita. Hugxa forestis. Gak restis.
Kion gxi signifis? Kiel oni faris gxin? La estro de la gardistoj
enketis pri tio. Baldaux li eltrovis, ke la krudaj seruroj, kiuj
tenis la kolkatenojn, estis lerte malfermitaj.
"Hugxa la Ruza," murmuris Gak, nun antaux mi en la vico. "Li prenis
la virinon, kiun vi rifuzis havi," li dauxrigis, ekrigardante min.
"Kiun mi rifuzis havi?!" mi kriis. "Kion vi volas diri?"
Li atente rigardis min dum momento.
"Mi dubis pri via rakonto, ke vi venis el alia mondo," li diris fine,
"sed alimaniere oni ne povus klarigi vian nescion pri la moroj de
Pelucidaro. Cxu vi vere ne komprenas, ke vi ofendis la Belulinon, kaj
kiel?"
"Mi ne scias, Gak," mi respondis.
"Do mi diros al vi. Kiam Pelucidara viro intervenas inter alia viro
kaj la virino, kiun tiu volas havi, la virino apartenas al la
venkinto. Dian la Bela apartenas al vi. Via devo estis aux preni sxin
aux liberigi sxin. Se vi prenus sxian manon, tio montrus vian deziron
edzinigi sxin, kaj se vi levus sxian manon super vian kapon kaj
faligus gxin, tio signifus, ke vi ne volas sxin kiel edzinon kaj
liberigas sxin de cxiu sxuldo al vi. Farante nek tion nek tion, vi
faris al sxi la plej grandan ofendon, kiun viro povas fari al virino.
Nun sxi estas via sklavino. Neniu viro edzinigos sxin aux povos tion
fari kun honoro, gxis li venkos vin en batalo, sed la viroj ne
elektas sklavinon kiel edzinon--almenaux la viroj de Pelucidaro ne
faras tion."
"Mi ne sciis, Gak," mi kriis. "Mi ne sciis. Ne pro tuta Pelucidaro mi
farus malbonon al Dian la Bela, cxu per parolo, rigardo aux faro. Mi
ne deziras sxin kiel sklavinon. Mi ne deziras sxin kiel mian--", sed
tiam mi ekhaltis. La vizio de tiu dolcxa kaj senkulpa vizagxo sxvebis
antaux mi en la nebulo de mia fantazio, kaj kvankam antauxe mi
kredis, ke mi nur sxate retenas la memoron pri kara amikeco, kiun mi
perdis, nun sxajnis mallojale al Dian la Bela diri, ke mi ne deziras
sxin kiel edzinon. Mi pensis pri sxi nur kiel bonvena amikino en
stranga, kruela mondo, Ecx tiam, mi ne kredis, ke mi amas sxin.
Mi kredas, ke Gak konstatis la veron de miaj vortoj pli multe el mia
mieno ol el mia parolo, cxar iom poste, li kusxigis sian manon sur
mia sxultro.
"Homo el alia mondo," li diris, "Mi kredas vin. La lipoj povas
mensogi, sed kiam la koro parolas per la okuloj, gxi diras nur veron.
Via koro parolis al mi. Mi scias nun, ke vi tute ne celis ofendi Dian
la Bela. Sxi ne estas de mia tribo, sed mia fratino estas sxia
patrino. Sxi ne scias tion--sxia patrino estis forrabita de sxia
patro, kiu venis, kune kun multaj aliaj Amoz-tribanoj por batali
kontraux ni por niaj virinoj, la plej belaj virinoj de Pelucidaro.
Tiam sxia patro estis la regxo de Amoz, kaj sxia patrino estis la
filino de la regxo de Sari, kies regpovon mi, lia filo, transprenis.
Do Dian estas la filino de regxoj, kvankam sxia patro ne plu estas la
regxo, de kiam la sadoko jxetis lin kaj Jubal la Malbela forprenis de
li la regxecon. Pro sxia altrangeco, la malbono, kiun vi faris al
sxi, sxajnas des pli grava al tiuj, kiuj vidis gxin. Sxi neniam
pardonos vin."
Mi demandis al Gak, cxu mi ne povus iel liberigi la virinon el la
sklaveco kaj honto, kiujn mi senvole kauxzis al sxi.
"Se vi iam trovos sxin, jes," li respondis. "Nur levi sxian manon kaj
faligi gxin en la kunesto de aliuloj suficxos por liberigi sxin. Sed
kiel vi iam povos trovi sxin, vi, kiu estas kondamnita al vivo de
sklaveco en la subtera urbo Futra?"
"Cxu neniel eblas forkuri?" mi demandis.
"Hugxa la Ruza forkuris kaj kunprenis la aliajn," respondis Gak. "Sed
ne estas aliaj senlumaj lokoj sur la vojo al Futra, kaj ne estos
facile, kiam ni jam estos tie--la maharoj tre sagxas. Ecx se oni
povus forfugxi el Futra, estas la tipdaroj--ili trovus vin, kaj
tiam--" la Vilulo skutremis. "Ne, vi neniam fugxos de la maharoj."
La perspektivo estis malgxojiga. Mi demandis al Perry, kion li pensis
pri gxi; sed li nur suprentiris siajn sxultrojn kaj dauxrigis longan
pregxon, pri kiu li jam delonge okupigxis. Li diris, ke la sola bela
flanko de nia kaptiteco estas la ampleksa tempo, kiun gxi donas al li
por improvizi pregxojn. Tio jam ekobsedis lin.
La sagotoj jam komencis rimarki lian kutimon deklamadi dum tutaj
marsxoj. Unu el ili demandis al li, kion li diras kaj al kiu li
parolas. La demando donis al mi ideon, do mi rapidis respondi, antaux
ol Perry povis ion diri.
"Ne gxenu lin per interrompo," mi diris. "Li estas tre sankta homo en
la mondo, de kiu ni venis. Li parolas al spiritoj, kiujn vi ne povas
vidi. Ne interrompu, aux ili saltos sur vin el la aero, kaj desxiros
viajn membrojn--jene," kaj mi saltis al la granda bruto kun lauxta
"Bu!", kiu tiom timigis lin, ke li stumblis malantauxen.
Mi sciis, ke la risko estas granda, sed se eblus profiti el la
sendangxera manio de Perry, mi volis profiti, kiam estis plej facile.
Gxi sukcesis bonege. La sagotoj traktis nin ambaux kun multe da
respekto dum la cetero de la vojagxo, kaj pri la afero ili poste
informis siajn mastrojn, la maharojn.
Du marsxadojn post tiu epizodo ni atingis la urbon Futra. Gxia
enirejo estis markita per du altaj turoj el granito, de sur kiuj oni
gardis sxtuparon, kiu kondukis al la subtera urbo. Sagotoj
gardostaris cxi tie, kaj ankaux cxe almenaux cent aliaj turoj
dismetitaj sur granda ebenajxo.
5-a cxapitro
SKLAVOJ
Dum ni malsupreniris la largxan sxtuparon, kiu kondukis al la cxefa
avenuo de Futra, mi unuafoje ekvidis la regantan rason de la interna
mondo. Nevole mi retirigxis, kiam unu el la estajxoj proksimigxis por
ekzameni nin. Ion pli hidan kaj malbelan ne eblus imagi. La cxiopovaj
maharoj de Pelucidaro estas grandaj rampuloj, el kiuj kelkaj estas
ses gxis ok futojn longaj, kun longaj, maldikaj kapoj kaj grandaj
rondaj okuloj. Akraj, blankaj dentegoj vicigxas en iliaj bekosimilaj
busxoj, kaj ostecaj elstarajxoj dentumas iliajn grandajn lacertajn
korpojn de la kolo gxis la fino de la longa vosto. Iliaj piedoj havas
tri palmo-piedfingrojn, dum el la antauxpiedoj elstaras malantauxen
je 45-grada angulo membranecaj flugiloj, kiuj almetigxas al la korpo
tuj antaux la postaj piedoj kaj finigxas per akraj pintoj kelkajn
futojn super la korpoj.
Mi jxetis rigardon al Perry, kiam la estajxo preterpasis min por
ekzameni lin. La maljunulo gapis la fian kreajxon per largxaj,
mirantaj okuloj. Post kiam gxi pluiris, li turnis sin al mi.
"Ramforinko el la meza oolita epoko[13], David," li diris, "sed, je
Dio, kiel grandega! La plej grandaj restajxoj, kiujn oni iam
malkovris, indikis grandecon, kiu ne superas tiun de ordinara korvo."
Dum ni pluiris sur la cxefa avenuo de Futra, ni vidis multajn milojn
da tiaj estajxoj alirantaj kaj venantaj de siaj tagaj devoj. Ili
malmulte atentis nin. Futra estas elsternita subtere laux regula
ordo, kiu indikas rimarkindan ingxenieran kapablon. Oni elhakis gxin
el tavolo de kalksxtono. La stratoj estas largxaj kaj havas unuecan
dudek-futan alton. Je regulaj interspacoj la plafono de tiu subtera
urbo estas trapenetrita de tuboj, kaj sistemo de lensoj kaj
reflektiloj transdonas la sunlumon, moderigitan kaj difuzitan,
forigante la kimerian[14] tenebron, kiu alie regus. Laux simila
maniero oni enlasas aeron.
Oni prenis Perry kaj min, kune kun Gak, al granda publika
konstruajxo, kie unu el la sagotoj el nia antauxa gardistaro klarigis
al mahara oficisto la cirkonstancojn de nia kaptigxo. La rimedo de
komunikado inter la du estis rimarkinda pro tio, ke oni ne
intersxangxis parolajn vortojn. Ili aplikis ian gestolingvon. Kiel mi
poste lernis, la maharoj havas nek orelojn nek parolan lingvon. Inter
si mem ili komunikigxas per rimedo, kiu laux Perry devas esti ia sesa
sentumo, kiu perceptas kvaran dimension.
Ni neniam tute komprenis lin, kvankam li tre ofte klopodis klarigi
gxin al mi. Mi sugestis telepation, sed li neis, dirante, ke ne temas
pri telepatio, cxar ili povis interkomunikigxi nur dum kunestado, kaj
cxar ili ne povas paroli kun la sagotoj aux la aliaj logxantoj de
Pelucidaro per la sama rimedo, per kiu ili mem interparolis.
"Ili faras jenon," diris Perry. "Ili projekcias siajn pensojn en la
kvaran dimension, en kiu ili farigxas percepteblaj per la sesa
sentumo de la auxskultanto. Cxu mi faras la aferon tute klara?"
"Tute ne, Perry," mi respondis. Li malespere balancis sian kapon kaj
returnis sin al sia laboro. Ili donis al ni taskon porti grandan
kvanton da mahara literaturo de unu ejo al alia, kie ni devis arangxi
gxin sur bretoj. Mi sugestis al Perry, ke ni estas en la publika
biblioteko de Futra, sed poste, kiam li komencis trovi la sxlosilon
al ilia skriba lingvo, li informis min, ke temas pri la antikva
arkivo de la raso.
Dum tiu tempo mi konstante pensis pri Dian la Bela. Mi gxojis,
kompreneble, ke sxi fugxis de la maharoj kaj de la sorto aludita de
la sagoto, kiu intencis acxeti sxin cxe nia alveno al Futra. Mi ofte
scivolis, cxu la grupeto de fugxintoj estis kaptita de la gardistoj,
kiuj reiris por sercxi ilin. Foje, mi ecx kredis, ke mi pli
kontentus, se Dian estus en Futra, anstataux dependa de la indulgo de
Hugxa la Ruza.
Gak, Perry kaj mi ofte interparolis pri la eblo forfugxi, sed la
sariano estis tiel saturita de sia tutviva kredo pri la neebleco
fugxi de la maharoj, krom per miraklo, ke li ne multe helpis al
ni--lia sinteno estis tiu de homo, kiu atendas, ke la miraklo venu al
li.
Je mia propono, Perry kaj mi faris kelkajn glavojn el pecoj de fero,
kiujn ni trovis inter diversaj forjxetajxoj en la cxeloj, kie ni
dormis, cxar oni lasis al ni preskaux senliman liberecon en la limoj
de la konstruajxo, en kiun oni metis nin. Tiel multe da sklavoj
priservis la enlogxantojn de Futra, ke neniu el ni estis trosxargxita
per laboro, kaj niaj mastroj ne traktis nin kruele.
Ni kasxis niajn novajn armilojn sub la feloj, kiuj estis niaj litoj,
kaj poste Perry koncipis la ideon fari pafarkojn kaj sagojn--armilojn
sxajne nekonatajn en Pelucidaro. Poste sxildoj; sed akiri ilin estis
por mi facile, cxar mi sxtelis ilin desur la muroj de la ekstera
gardocxambro de la konstruajxo.
Ni jam finis tiujn arangxojn por protekti nin post la foriro el
Futra, kiam la sagotoj, kiujn oni sendis por rekapti la fugxintajn
malliberigitojn, revenis kun kvar el ili, inter ili Hugxa. Dian kaj
du aliaj eskapis ilin. Okazis, ke Hugxa estis malliberigita en la
sama konstruajxo kiel ni. Li diris al Gak, ke li ne plu vidis Dian
aux la aliajn, de kiam li liberigis ilin en la senluma groto. Kio
okazis al ili, li tute ne sciis--eble ili ankoraux vagadis, perditaj
en la labirinta tunelo, se ili ne jam mortis pro malsato.
Nun mi ektimis ecx pli pri la sorto de Dian, kaj samtempe, kiel mi
supozas, mi unuafoje eksciis, ke mian sxato al tiu virino eble fontas
el io plia ol nura amikeco. Dum cxiuj horoj de la tago sxi estis la
konstanta temo de miaj pensoj, kaj kiam mi dormis sxia kara vizagxo
hantis miajn songxojn. Pli nesxancelebla ol iam antauxe farigxis mia
decido fugxi de la maharoj.
"Perry," mi konfidis al la maljunulo, "se ni devos trasercxi cxiun
kvadratan colon de cxi tiu mondeto, mi trovos Dian la Bela kaj
regxustigos la malbonon, kiun mi neintence faris al sxi." Jen la
preteksto, kiun mi faris al Perry.
"Mondeto!" li rikanis. "Vi ne komprenas, kion vi diras, bubo," kaj
tiam li montris al mi mapon de Pelucidaro, kiun li antauxnelonge
trovis inter la manuskriptoj, kiujn li arangxis.
"Rigardu," li diris, fingromontrante, "tio evidente estas akvo, kaj
cxio cxi estas tero. Cxu vi rimarkas la gxeneralan formon de la du
areoj? Kie trovigxas oceanoj sur la ekstera krusto, sube, cxi tie,
oni trovas teron. Tiuj relative malgrandaj areoj de oceano gxenerale
sekvas la konturojn de la kontinentoj de la ekstera mondo.
"Ni scias, ke la krusto de la terglobo estas 500 mejlojn dika; krome,
ke la interna diametro de Pelucidaro estas proksimume 7000 mejloj,
kaj la surfaca areo estas 165.480.000 kvadrataj mejloj. Tri kvaronoj
el tio estas tero. Pripensu! Tersurfaco de 124.110.000 kvadrataj
mejloj! Nia propra mondo havas nur 53.000.000 kvadratajn mejlojn da
tero, kaj gxia cetera surfaco estas kovrita de akvo. Tiel same, kiel
oni ofte komparas landojn laux ilia relativa grandeco, tiel, se ni
same komparas la du mondojn, ni trovas strangan anomalion, nome, ke
pli granda mondo situas interne de pli malgranda!
"Kie en cxi tiu vasta Pelucidaro vi sercxus vian Dian? Sen steloj aux
lumo aux movigxanta suno, kiel vi povus trovi sxin, ecx se vi scius,
kie sxi estas?"
Lia eldiro estis konvinka. Gxi forprenis de mi la spiron; sed mi
trovis min post gxi des pli firme rezoluta, ke mi provos gxin.
"Se Gak akompanos nin, ni eble sukcesos je gxi," mi sugestis.
Perry kaj mi sercxis lin kaj starigis al li la demandon rekte.
"Gak," mi diris, "ni nepre volas fugxi el la sklaveco. Cxu vi
akompanos nin?"
"Ili atakigos siajn tipdarojn," li diris, "kaj ni estos mortigitaj;
sed..." li hezitis, "mi riskus fugxi, se mi kredus, ke estus ecx
malgranda sxanco liberigxi kaj reiri al mia propra popolo."
"Cxu vi kapablus retrovi vian propran landon?", demandis Perry. "Kaj
cxu vi povus helpi al David sercxi Dian?"
"Jes."
"Sed kiel vi povus vojagxi tra nekonataj teritorioj sen astroj aux
kompaso por gvidi vin?", persistis Perry.
Gak ne komprenis, kion signifas la eldiroj de Perry pri astroj kaj
kompaso, sed li certigis nin, ke oni povus ecx vindi la okulojn de iu
ajn pelucidarano kaj porti lin al la plej malproksima parto de la
mondo, sed tamen li kapablus reiri rekte al sia hejmo laux la plej
mallonga vojo. Sxajnis surprizi lin, ke ni trovas gxin iel ajn
mirinda. Perry diris, ke sxajne temas pri la sama hejmenira
instinkto, kiun kelkaj specioj de Teraj kolomboj havas. Mi ne scias
pri tio, kompreneble, sed gxi donis al mi ideon.
"Do povas esti, ke Dian trovis rektan vojon al sia propra popolo?" mi
demandis.
"Certe," respondis Gak, "almenaux se iu potenca rabobesto ne mortigis
sxin."
Mi favoris tujan provon fugxi, sed kaj Perry kaj Gak konsilis atendi
iun helpan akcidenton, kiu sekurigus al ni ioman sxancon de sukceso.
Mi ne komprenis, kia akcidento povus trafi tutan komunumon en lando
de cxiama taglumo, kies enlogxantoj ne havas fiksitajn dormajn
kutimojn. Mi ecx estas certa, ke kelkaj maharoj neniam dormas, dum
aliaj, inter longaj periodoj de maldormeco, eble rampas en malluman
ejon sub sia logxejo, kie ili longe dormadas. Perry diras, ke se
maharo restas veka dum tri jaroj, li kompensos la tutan perditan
dormon per unu tutjara dormado. Eble tio estas vera, sed mi neniam
vidis pli ol tri el ili dormantaj, kaj la vido de tiu triopo sugestis
al mi nian manieron fugxi.
Mi jam sercxadis malproksime sub la niveloj, kiujn ni sklavoj rajtis
frekventi--eble kvindek futojn sub la cxefa etagxo de la
konstruajxo--inter reto de koridoroj kaj apartamentoj, kiam mi subite
trovis tri maharojn, kiuj kusxis sur lito el feloj. Unue, mi kredis
ilin mortintaj, sed ilia regula spirado poste konvinkis min pri mia
eraro. Kiel ekfulmo la penso venis al mi, ke tiuj dormantaj rampuloj
donas al ni mirindan okazon eviti la atenton de niaj kaptintoj kaj de
la sagotaj gardistoj.
Mi haste reiris al Perry, kiu atenteme studadis mucidan amason da al
mi sensignifaj hieroglifoj, kaj klarigis mian planon al li. Je mia
miro, gxi sxokegis lin.
"Estus murdo, David," li kriis.
"Cxu estas murdo mortigi reptilian monstron?" mi konsternite
demandis.
"Cxi tie ili ne estas monstroj, David," li respondis. "Cxi tie ili
estas la dominanta raso--kaj ni estas la 'monstroj'--de pli malalta
specio. En Pelucidaro la evolucio procedis alie ol en la ekstera
mondo. Tie, teruraj konvulsioj de la naturo cxiam denove ekstermis la
ekzistantajn speciojn--se ne tio, iu monstro el la epoko de
dinosauxroj eble regus nian mondon hodiaux. Cxi tie ni vidas, kio
povus esti okazinta en nia propra historio, se la kondicxoj estus
kiel cxi tie.
"La vivo en Pelucidaro estas multe pli juna ol sur la ekstera krusto.
Cxi tie la homoj atingis evolucian sxtupon analogan al la sxtonepoko
en la historio de nia propra mondo, sed dum sennombraj jarmilionoj
cxi tiuj rampuloj progresis. Eble ilia sesa sentumo, kiu sxajnas al
mi nedubebla, donis al ili avantagxon super la aliaj, pli timinde
armitaj bestoj, sed eble ni neniam scios tion. Ili rigardas nin kiel
ni rigardas la bestojn de niaj kampoj, kaj mi lernas el iliaj skribaj
kronikoj, ke aliaj maharaj rasoj mangxas homojn--ili tenas ilin en
grandaj gregoj, gxuste kiel ni tenas brutojn. Ili plej zorge bredas
la homojn, kaj kiam tiuj estas tute grasaj, ili mortigas ilin kaj
mangxas ilin."
Mi skutremis.
"Kial vi trovas gxin tiel terura, David?" demandis la maljunulo. "Ili
komprenas nin ne pli bone ol ni komprenas la pli malaltajn bestojn de
nia propra mondo. Mi trovis cxi tie tre erudiciajn diskutojn pri la
demando, cxu _gilakoj_, kiel ili nomas la homojn, havas ian rimedon
de komunikado. Unu verkanto asertas, ke ni ecx ne kapablas rezoni,
kaj ke cxiu nia ago estas mehxanisma aux instinkta. La reganta
raso de Pelucidaro, David, ankoraux ne lernis, ke la homoj
interkomunikigxas kaj rezonas. Cxar ni ne komunikigxas kiel ili, ili
ne kapablas kompreni, ke ni entute iel interkomprenigxas. Ni pri la
bestoj de nia propra mondo ne alie rezonas. Ili scias, ke la sagotoj
havas parolan lingvon, sed ili komprenas nek gxin nek kiel gxi
manifestigxas, cxar ili ne havas organojn de auxdado. Ili kredas, ke
la movigxo de la lipoj sola transportas la signifon. Ke la sagotoj
povas komunikigxi kun ni, tion ili ecx ne povas koncepti.
"Jes, David," li konkludis, "plenumi vian planon signifus murdi."
"Nu bone, se necesas, Perry," mi respondis, "mi farigxos murdisto."
Li igis min klarigi la planon denove kaj tre detale, kaj pro iu
kauxzo, kiu tiam ne estis klara al mi, li postulis tre precizan
priskribon de la apartamentoj kaj koridoroj, kiujn mi jxus esploris.
"Konsiderante, ke vi nepre intencas efektivigi vian frenezan planon,
David", li diris finfine, "mi demandas al mi, cxu ni eble ne povus
samtempe fari reale kaj dauxre utilan servon al la homaro de
Pelucidaro. Auxskultu, mi lernis multajn mirindajn aferojn el cxi tiu
arkivo de la maharoj. Por ke vi gxuste taksu mian planon, mi koncize
skizos la historion de tiu specio.
"Iam la maskloj estis cxiopovaj, sed antaux multaj epokoj la inoj
poiome igxis la mastroj. Dum la sekvantaj epokoj ne okazis
rimarkindaj sxangxoj cxe la mahara specio. Gxi dauxre progresis sub
la inteligenta kaj benoricxa regado de la damoj. La scienco progresis
per pasxegoj. Tio validas aparte pri la sciencoj, kiujn ni nomas
biologio kaj euxgeniko. Fine, iu sciencistino anoncis, ke sxi
eltrovis metodon por fekundigi ovojn kemie post ilia demeto--cxiuj
veraj reptiliojn, kiel vi scias, naskigxas el ovoj.
"Kio okazis? Tuj oni ne plu bezonis masklojn, cxar la specio ne plu
dependis de ili. Pasis pliaj epokoj gxis la nuntempo, en kiu ni
trovas specion, kiu konsistas nur el inoj. Sed jen la grava afero.
Nur unu mahara popolo tenas la sekreton pri tiu kemia formulo. Gxi
estas en la urbo Futra, kaj se mi ne serioze eraras, gxi trovigxas
laux mia jugxo bazita sur via priskribo de la keloj, kiujn vi
trapasis hodiaux, en la kelo de cxi tiu konstruajxo.
"Pro du kialoj ili forkasxas gxin kaj jxaluze gardas gxin. Unue, cxar
la vivo mem de la maharoj dependas de gxi, kaj due, cxar kiam gxi
estas publika proprajxo, kiel en la komenco, tiel multaj
eksperimentadis je gxi, ke la dangxero de trologxateco farigxis tre
serioza.
"David, se ni povus fugxi kaj samtempe kunporti kun ni tiun gravegan
sekreton, kian servon ni plenumus per tio por la homaro de
Pelucidaro!" La nura penso preskaux superfortis min. Ja estus ni la
duopo, kiuj metus la homojn de la interna mondo en ilian lauxrajtan
lokon inter la kreitajxoj. Nur la sagotoj barus ilian vojon al
absoluta supereco, kaj mi opiniis, ke preskaux certe la sagotoj
sxuldas sian tutan potencon al la pli granda inteligenteco de la
maharoj--mi ne povis kredi, ke tiuj gorilecaj bestoj intelekte
superas la pelucidaran homaron.
"Perry!" mi diris ekscitite, "Vi kaj mi savos tutan mondon! Kune, ni
gvidos la homajn gentojn el la mallumo de nescio en la lumon de
progreso kaj civilizo. Ni transportos ilin per unu pasxo el la
sxtonepoko en la dudekan jarcenton. La nura penso pri tio estas
absolute fabeleca."
"David," diris la maljunulo, "Mi kredas, ke Dio sendis nin cxi tien
gxuste por tiu celo--estos la laboro de mia vivo instrui al ili Lian
mesagxon--konduki ilin al la lumo de Lia indulgo, dum ni edukos
iliajn korojn kaj manojn por vivo en kulturo kaj civilizo."
"Vi pravas, Perry," mi diris, "kaj dum vi instruos ilin pregxi, mi
instruos ilin batali, kaj kune ni kreos rason de homoj, kiu
honorindigos nin ambaux."
Gak eniris la apartamenton kelkajn minutojn antaux la fino de nia
interparolo, kaj nun li volis scii la kialon de nia ekscitigxo. Perry
opiniis prudente, ke ni ne tro rakontu al li, do mi klarigis nur, ke
mi havas planon por fugxi. Post kiam mi skizis gxin al li, li sxajnis
tiel sxokita kiel antauxe Perry, sed pro alia kialo. La Vilulo
pripensis nur nian hororigan sorton okaze de eventuala eltrovo; sed
finfine mi persvadis lin akcepti mian planon kiel la solan
realigeblan, kaj kiam mi certigis lin, ke mi transprenos la plenan
respondecon pri gxi, se oni kaptos nin, li donis sian heziteman
jeson.
Subnotoj
[13] alterna nomo de jxurasia epoko.
[14] tre malhela kaj morna, kiel en la mita lando priskribita de
Homero kiel loko de eterna mallumo.
6-a cxapitro
KOMENCO DE HORORO
En Pelucidaro unu tempo tauxgas kiel alia. Ne estis nokto, kiu vualu
nian entreprenotan fugxon. Necesis cxion fari en plena taglumo--cxion
krom la laboro, kiun ni devis fari en la apartamento sub la
konstruajxo. Do ni decidis elprovi nian planon tuj, por ke la
maharoj, kiuj devis ebligi gxin, ne vekigxu, antaux ol mi atingos
ilin; sed seniluziigxo trafis nin jam survoje al la subaj
elkavigitejoj, cxar tuj kiam ni atingis la cxefan etagxon de la
konstruajxo, ni renkontis hastantajn arojn de sklavoj, kiujn forta
sagota gardistaro pelkurigis el la konstruajxo al la avenuo.
Aliaj sagotoj sagis tien kaj aliloken por sercxi aliajn sklavojn, kaj
tuj kiam ni aperis, oni alsaltis nin kaj sxovis nin en la vicon de
marsxantaj homoj.
Nek la kialon nek la celon de la gxenerala eliro ni konis, sed iom
poste disvastigxis tra la vicoj de kaptitoj onidiro, ke oni rekaptis
du forkurintajn sklavojn, viron kaj virinon, kaj ke ni marsxas al la
loko, kie ni vidos ilian punon, cxar la viro mortigis sagoton el la
tacxmento, kiu cxasis kaj rekaptis ilin.
Je tiu sciigo mia koro eksaltis en mian gorgxon, cxar mi certis, ke
la du kaptitoj devenas el tiu grupo, kiu forfugxis en la senluma
groto kun Hugxa la Ruza, kaj ke Dian estas la virino. Gak tion
kredis, kaj ankaux Perry.
"Cxu ni ne povas fari ion ajn por savi sxin?" mi demandis al Gak.
"Nenion", li respondis.