feston shi iam vidis en la urbeto sur la ebenajho, kaj tie ghi estis
multe pli bela kaj richa. Abio briladis en chambro, geknabetoj
ghojeme rigardadis al la arbo, ricevis ludilojn de bela sinjorino,
kaj kiam finighis la festo kaj estingighis la arbo, iu maljuna viro
parolis per solena, strange frapanta vocho. Li rakontis pri antikvaj
okazintajhoj:... Tie, en tre malproksima lando, antau multego da
jaroj, pashtistoj maldormis chirkau fajro, en plena nokto.... Kaj,
jen subite al ili aperis anghelo de la Sinjoro, kaj diris: "Ne timu;
gravan sciigon mi anoncas al vi. Hodiau, al homoj naskighis
Savonto". Kaj angheloj aperis en la chielon kaj kundiradis: "Gloro
al Dio che la supraj altajhoj, kaj paco al la homaro".
Ho! tian pentrajhon shi tre bone rememoris; homoj, strange vestitaj,
sidadis en la senlima dezerto; brilis meze de ili rugha fajro, kaj,
jen ekradiis senkompara brilo en la chiela vasto....
Chu al shi ne brilos simila aperajho, chu baldau shi ne vidos
konatulojn kun flamingoj en la mano. Shi denove auskultas....
Silentadas.... Shi volas krii, sed shi timas, ke shia vocho estos tro
lauta, kaj tial vekos fantaziajn estajhojn.
En shia deliranta kapo, chio kunturnighas. Shi chiam revidas la iam
viditan pentrajhon: homoj sidantaj en la dezerto chirkau fajro;
bela, diafana nokto sub orienta chielo, pli blua ol la plej blua
cejano, pli vasta ol la plej vasta chielo videbla de l' montosuproj.
Shi rememoras.... Neniu venas; kaj kvankam shi audis pri vivo, ke
ghi estas ne grava bono, tamen morti shi ne volas, char la vivon shi
amas. Se shi ekhaltas, shi sentas, ke shin kaptos la mortigo per la
malvarmo, sed aliparte shiaj glaciighintaj piedoj jam ne povas shin
subporti. Kaj malespera, shi haltas, pensante, ke shi eble trovos
kushujon sur la tero, tie shi dormos ghis la mateno, au venos la
morto. Cetere, la konscio shin forlasas; rakontoj shin persekutas;
shi pri si mem pensas, ke shin atendas la Regho de l' Malvarmo, ke
sekve shi neniel povos savighi. Kaj shi kushighas sur la teron,
envolvante sin per sia robo por ne senti la maldolchan fundon. Al shi
proksimighas dormemo; shajnas; ke shi sidas tre bone sur la negho, ke
la piedoj shin jam ne doloras, ke agrabla sento shin tiras al pli
bona, pli felicha vivo.
... Jes, ili tuj revenos, ili ekkaptos shin kaj forportos en la
hejmon.... Sed en kian hejmon? Shi ja ne scias, chu pri la patro au
chu pri la Regho de l' Malvarmo shi pensas.... Bone estos al shi; iu
shin tuj kunportos kaj, kisante, shin shovos en la varman liton, kie
shi kunligos siajn membrojn por revarmighi.... Sendube, shi songhis;
jen, shi ja vere kushas en lito. Sendube jam pasis Kristnasko; la
arbeto staras sur la tablo, la lumetoj estingighis, kaj, che la
matenigho, shi chion revidos, kun la rememoro pri tiu stranga songho,
ke shi kushis en arbaro, ke al shi estis tre malvarme.... Dolche
estas al shi, char shi jhus akceptis la kison de l' fiancho,
dolchan, tre varman kison. Li fermis al shi la okulojn, surkisante la
lipojn, kaj brako jhus chirkauligis shian kolon.... Li estas tie
apude, shi estas tute ghoja; li rediras dolchajn parolojn: "Baldau,
ni kune..." Sed, kia malagrabla songho shin jhus tenis: shi estis en
arbaro, homo, ne homo, sed blanka demono shin karesis, kaj dolche,
dolchege shin tiradis al ia malvarma profundegajho.
Sed, teruro! tio ja ne estas songho! shi sidas en arbaro, shiaj
membroj kushas sur la negho, kaj jen shi volas movi fingron... ghi
jam estas alligita al la tero per frosto; shi ekkrias; iom da konscio
shin rekaptas. Jes, chion shi rememoras tute bone, tute precize. Se
shi kushas pli longe, tuj shi mortos, char la perfida Regho de l'
Malvarmo tiel detranchas la vivon de l' homoj, kaj morti shi ne
volas, char la vivon shi amas. Jen, shi tuj restarighos; shi denove
rapidos tra la arbaro, lau kia ajn direkto, nur por ke shin ne prenu
la frosto kaj la dormigo de l' malvarmo. Jes, tre certe shi tuj
ekstaros, kaj baldau oni shin trovos, char la tuta familio shin
nepre serchadas.... Shi tuj ekstaros....
En la urboj, sonas la ghojo, kaj bruas la gajuloj; en multegaj domoj
oni festas en la kuirejo, kaj la abio lumigas la ghojantojn per siaj
sennombraj fajretoj. Dio mia! kiel bela estis la festo, kiam shi
estis en la urbo. Al shi donacis ludilojn bela sinjorino, kaj poste
solene parolis maljunulo per strange frapanta vocho:... en dezerto,
sidadis pashtistoj chirkau la fajro....
Chirkau la fajro! Ho! kiel bone estas sidi chirkau fajro! Oni
almetas la manojn super la rughan flamon, oni apogas la piedojn
kontrau la fajrujon; ghoje ronketas la brulajho, kaj hela flameto
lumigas tra la densa nokto.... Nun, la piedoj estas tute varmaj,
ankau la manoj; chio estas bona, kaj, jen, al shi estas tute same
kiel en shia fantazio. La piedoj estas tute varmaj, ankau la manoj,
shia tuta korpo tremas pro varmo. Shiaj okuloj fermighas, la manoj
kunligighas, la korpo tordighas por esti pli varma.
Jen, subite, shajnas, ke, en la malproksimo, el tute malproksima
sonorilejo batis ia horo.... Kioma, kie, shi nescias. Chu ech sonadis
ie? Chu ne okazas ia tratrancho en shia deliro? Tamen, shi rememoras
iomete.... Shi kushas sur la tero; tie estas varme; shi povas atendi
ghis la veno de l' matenrugho, sed estus eble pli bone se shi
restarighus, tial ke oni rakontas, ke la kushintoj sur la negho estas
difinitaj por la morto. Tio estas ne vera. Oni rakontas tion, sed
chion rakontitan oni ne devas kredi; kontraue, sur la tero, estas
pli dolche, pli varme, pli ripoze; oni dormetas tute bone, sentante
nenian blovon, nenian ventoturnighon. Sed, shi tuj ekstaros, char shi
iom timas. Shajnas tute kvazau io neatendita, io neprokrastebla tuj
okazos. La Regho prenos Manjon; tio okazas, ne nur kiam oni estas
knabino, sed ankau kiam oni estas fianchino. Tion difinis la malbona
sorchistino kiel revenghon pri la puno de Dio, char la sorchistinoj
estas la estrinoj de la arbaro, kaj la potenco de Dio ne trafas trans
la malbelaj, mallautaj densejoj.... Tial, shi starighu!... kvazau
ia kiso shin tushetus.
Eble, la kiso de l' fiancho, kiu volas shin surprizi, char fianchino
shi ja estas. De longatempe shi pensadis pri tiu venonta kunvivado
kun alia viro, en alia domo, ne char shin persekutis la deziro al
amo, pri kiu revadas la urbaj junulinoj, sed nur tial, ke tia estis
la kutimo de la prapatroj, ke ghin oni nepre devas obei. Baldau
okazos la edzinigho, kaj jam shi sentas kvazau en tiu vespero
farighus pli akra la kiso de l' fiancho--eble, char efektive
baldauighas la tempo de l' geedzigho. Post la paso de l' vintro, ili
kunforiros al la valo, kie pli facila estas la vivado kaj pli ghojaj
la vintraj tagoj.
Sed, jen, iom post iom, alproksimighadis la Regho de l' Malvarmo, la
perfida demono de la nudaj altajhoj. Tremante, lia maljuna mano
malfermis la okulojn de la junulineto, li delikate kunmetis la
brakojn kaj la krurojn.... Varmo! varmo! shi naghadis en la varmo!
kiel bone shi estas en la lito post la ghojigo de l' kristnaska
festo. Ho! la bona lito, la dolcha varmeco de l' chambro, flanke de
la varma stalo....
Shi jam ne movis sin. La Regho de l' Malvarmo klinis shian tute
palan kapon; shian hararon li shmiris per prujno, kaj shian
glaciighintan korpon envolvis per sia blanka, purega mantelo, tiel
blanka, tiel purega kiel la vualo de la junaj edzinoj. Kaj, tion
farinte, li avide, ghojege, shin kisadis, che la frunto, che la
brusto, kaj al shi shajnis, ke tia kiso estas pli dolcha ol la plej
dolcha kiso de l' fiancho, pli varma ol la plej varma kareso de l'
amo.
H. Hodler.
UNUA MENCIO
NOKTAJ FANTOMOJ
EN LA KASTELO DE
RHODE-SAINT-PIERRE
"Tra densa mallumo briletas la celo,
Kaj nin ne timigas la noktaj fantomoj."
(_La vojo._)
Tiuvespere, kiam mi transpasis la sojlon de la malnova gastejo, estis
pli malfrue ol kutime, char en tiu pentrinda vilagheto de la
Hagelando[4] la naturo estas tiel alloganta, la eknoktigho tiel
dolcha post varmega tago, ke mi preskau kun bedauro interrompis
mian sencelan vagadon. Sed en la gastejo atendis min, kiel
chiuvespere, miaj novaj kunuloj: la chefaj loghantoj de la vilagho.
Chirkau la malglata ligna tablo, sub la dika lampo kun verda
lumshirmilo, sidis ili--la vilagha sekretario, la kampogardisto, la
kuracisto, la orgenisto--kviete, malrapide fumante en siaj longaj
argilaj pipoj la tabakon rikoltitan en ilia ghardeno.
Kompreneble oni ekriprochetis--ho, tre amike--la "poeton", kiel ili
nomis min, pri lia malfruigho, sed tuj la gastejmastro alportis la
kutiman kartludon kun la skribardezo, al kies shnureto balancighis
spongo kun peco da kreto, kaj ni ekludis.
La kartoj estis apenau disdonitaj, kiam aperis sur la sojlo
maljunuleto vestita per blua kitelo, largha bruna pantalono kaj dikaj
lignaj shuoj. Je l' mano li portis kupran lanternon, kiun li teren
metis che la sojlo, kaj, deprenante sian chapon, li alproksimighis al
nia tablo petante, ke la doktoro bonvolu akompani lin en najbaran
vilaghon Rhode, por flegi lian subite malsanighintan filinon.
--Mi akompanas tuj, Mastro Jan,--diris la kuracisto, metante siajn
kartojn sur la tablon.--Nu, la devo vokas min,--li aldonis.--Daurigu
la ludon inter vi, amikoj, dum mi faros devigan noktan promenadon.
Li prenis sian chapelon kaj sian bastonon kaj, antau ol foriri,
demandis al la kamparano:
--Ni iros tra la arbaro, chu ne, Mastro Jan? Tiu vojo estas pli
mallonga.
--Tra l' arbaro, je tia horo!... Chu vi tion intencas, Sinjor'
Doktoro? Estas morgau la Mez-Augusto, kaj vi scias bone, ke ne
taugas tiam vagadi en la arbaro chirkau la kastelo de Rhode.
--Vi estas prava,--diris la orgenisto.--Oni rakontas strangajhojn pri
tio, kaj certe la drama morto de la lasta kapelano de l' kastelo ne
alportis benon al la Baronoj de Rhode.
Siavice la sekretario aldonis:
--La maljunuloj de l' vilagho pretendas, ke de la tempo, kiam la
sanga dramo okazis en la kastelo, la fantomo de la kastelmastro
chiujare nokte vagadas chirkau la kastelo, kaj ech la arkivoj
rakontas pri tio. Sed nun la junuloj tion ne kredas plu....
Dezirante koni pli detale tiun misteran historion kaj allogita de la
fresheco de l' aero, mi proponis al la kuracisto akompani lin.
La gastejmastro donis al ni rondforman kupran lanternon, utiligotan
por la reveno, kaj triope ni foriris.
--Hela, bela vetero, chu ne, Sinjoroj?--diris la kamparano,--ni ne
bezonas la lanternojn, sed la steloj fajre brilegas, eble la vetero
shanghos.--Kaj frotante alumeton li ekbruligis sian mallongan pipon
kun metala kovrileto.
--Sed, diru, Jan,--demandis la kuracisto--chu efektive vi timus en
tia hela nokto akompani nin tra la arbaro?
--Mi ne estas timulo, Sinjoroj, sed por la tuta oro de l' mondo mi ne
volus preterpasi la kastelon dum tiu chi nokto.
--Sed--demandis mi--kia malbonajho povus trafi nin?
--Ho, Sinjoro, mi prave vidas, ke vi estas fremdulo. Se vi estus
naskighinta en nia vilagho, vi ne demandus pri tio. Chiuj scias, ke
chiujare la hundaro de l' estinta Barono de Rhode, blekegante kaj
bojante trakuradas la kampojn, aron da nigraj chevaloj trenante
katenojn trarajdas la arbaron; la sonorado de l' chaskornoj, la
siblado de l' sagoj kaj de l' kugloj, la ghemegoj de l' vunditaj
chasajhoj plenigas la aeron per teruriga bruegado kaj ve al tiu, kiu
trovighas sur la vojo de l' sovagha bando....
Interparolante ni alvenis apud la enirejo de l' arbaro.
--Nu--diris la kuracisto--eble la malsanulino senpacience atendas
nin, ni eniru la plej mallongan vojon.
Mi tuj jesigis; sed la vilaghano palighante protestis, kvankam li
ankau deziregis, ke ni alvenu kiel eble plej baldau che lia filino,
tamen li petegis, ke ni forlasu nian maltimeman projekton.
Iom da fanfaroneco ne maldecas che junulo kaj, anstatau ekdiskuti
kun la naivulo, mi ekbruligis mian lampon kaj enpashis la vojeton.
La kuracisto adiaudiris per la mano al nia gvidisto, kiu nur diris
kun sopiro:
--Gardu vin Dio!
Kaj ni malaperis en la arbombro.... Tie la lunradioj apenau traboris
la densan foliaron, nur la flava lanterna lumo lumigis la vojeton
ghis kelkaj pashoj antau ni.
La strangaj superstichoj, kiuj persistas che la kamparanoj, farighis
la temo de nia interparolado. La kuracisto jam rakontis kelkajn
ekzemplojn, kiam, alproksimigante sian poshhorloghon al mia lanterno:
--Jam la dekunua--li diris--Ni certe eraris pri la vojo; la arbaro ne
estas tiel vasta: ni devus jam esti alvenintaj en Rhode.
Ni haltis momenton, sed meze de l' arbaro estis neeble difini, kie ni
trovighas. Por koni la direkton ni ech ne havis plu la lunon char
nebuloj estis kashintaj ghian arghentan globon.
Eksiblis plenda vento tra la foliaro, kraketis sekaj branchetoj de l'
abioj, kaj iafoje nokta strigo au rabobirdo forflugis kun rauka
ghemo. La promenado brave komencita, nun ekshajnis longa kaj iom
teda; mi ekbedauris, ke ni ne sekvis la vilaghanon, kiam pli hela
lumeto aperis inter la shtipoj: ni ektushis la randon de l' arbaro.
Antau niaj okuloj, alkutimighintaj al la mallumo sin etendis vasta
kamparo, chiuflanke limigita de montetoj kovritaj per densaj arbaroj.
Meze de la kampoj je interspaco da kvaronmejlo staris majeste kaj
mistere, kvazau gardisto de l' nokto, masiva konstruajho: la kastelo
de Rhode, kun sia minacanta kvarangula turo. De ghia levebla ponto
ghis la vilagho staris duobla vico de arbegoj, kiun ni devis
preterpasi por atingi la izolan dometon de la malsanulino.
Sur la tuta naturo korpremanta silento pezis kvazau funebra vualo.
Densaj nebuloj, jen disighantaj, jen kunighantaj, traflugis la
chielon: momente ekbrilis la luno kaj sur la nigra fundo la tuta
kastelo fantastike lumis, je chiu fenestro ekbrilis blueta arghenta
fajro... chirkau ni zigzage flugetis aro da noktaj vespertoj.
Jhus ni atingis la misteran aleon, kiam subite estingighis la lumoj
de la kastelo. Tuj plenighas la aero per stranga bruado: blekado de
chevaloj, frapado de hufoj, sovagha rajdado. La terura bruegado
plifortighante shajnas proksimighi. Nun timiga sonorado de chenoj
miksighas kun raukaj krioj: Ho! ho! Hu! hu! Nenion ni vidas krom, en
fundo de l' aleo che la kastelo, tremetantan lumon, kiu jen ekbrilas
jen malaperas....
Ree farighas silento... silento pli terura, pli timiga ol la bruado,
kiu antau momento tremigis la aeron...
Mi premis la brakon de l' kuracisto, mallaute dirante:
--Kio okazas?... Kion signifas?....
La doktoro ne tuj respondis; kaj poste pripenseme li parolis:
--Strangajn aferojn oni rakontas pri la kastelo de Rhode... sed la
vilaghanoj rakontos tion al vi pli bone ol mi.
Kelkajn minutojn poste ni frapis che la pordo de la izola dometo. Nia
gvidisto mem malfermis kaj rigardante nian palan mienon:--Estu
bonvenaj--, li diris.--Ho, ni timis, ke malfelicho trafis vin.
--Malkviete ni atendis vin Sinjoroj, kvankam mia filino shajnas nun
farti pli bone,--aldonis la maljunulino, kiu sidis apud la fajrejo,
preparante varman trinkajhon por la malsanulino.
La patro prenis la lampon de la tablo kaj enirigis la kuraciston en
la apudan chambron, kie kushis lia filino.
La patrino preninte la varman trinkajhon, akompanis ilin.
Mi restis kelkan tempon sola en la hejma chambro, nur lumigita de la
rugha rebrilo de ligna fajro, kiu dancigis sur la kalkpentritaj muroj
fantomajn ombrojn. Mi repripensis pri chiuj strangaj okazintajhoj de
chi tiu fantastika nokto, kiam la patrino revenis, mallaute dirante
kun pli ghoja mieno:
--Shi ekripozas nun. Dank' al Dio, la krizo forpasis kaj ni povas
esperi, ke shi estos savita; tamen la kuracisto promesis, ke li
restos ankorau kelkan tempon, ghis kiam shi dormos.
Kaj dum shi boligis akvon por prepari tason da kafo, mi profitis la
okazon por demandi shin pri la teruraj bruadoj, kiujn ni audis.
--Ho, Sinjoro!--shi diris, sidighante apud la fajrejo--ni ankau, ni
audis la preterpasantan sangocharon kun ghiaj inferaj chevaloj,
ghiaj sonoradantaj katenoj. Ni ne kuraghis rigardi tra la fenestro,
tio estus mortiga, sed ni preghis por vi, kaj la Sankta Virgulino,
(danko estu al shi) auskultis nian preghon permesante, ke vi atingu
nian dometon. Ni timegis, ke vi ricevos la saman sorton ol nia Siska
de la muelisto....
--Kio do okazis al shi?
--Ghi estas terura okazintajho, Sinjoro, kiun oni rakontis al mi dum
mia juneco. Estis festtago en la vilagho, dancmuziko chie sonoris
lau gaja takto. Dum tuta tago la gejunuloj senzorge kaj senlace
saltadis kaj kantadis pensante nur pri plezuro kaj ghuo. En chiuj
gastejoj fluadis la shaumanta biero, chie regadis brua gajeco...
Tiunokte Siska de la muelisto, deksep-jara petola knabino, post la
danco hejmen reiris kun kelkaj gajaj gekunuloj. Ili kantis kaj saltis
ankorau sur la vojo, kiam subite eksonoris la dekdua... kaj oni
audis la bruegantan rulighadon de kvarchevala veturilo. Ghi pasis
tute proksime de la ghoja bando. "Haltu, veturigisto!" ekkriis ia
junulo.--"Haltu!" rekriis la aliaj; kaj la petola Siska, pli rapide
ol penso, eksaltis sur la postan flankon de la veturilo, kriante:
"Jen! mi veturas hejmen!" kaj shi malaperis en la aleo de la
kastelo. Furioze, sovaghe kuradis la chevaloj tra kampoj kaj
herbejoj, irante trifoje de la kastelo de Rhode ghis la kastelo de
Kratenberg, kiu iam staris sur la monteto. Chiufoje propramove
malfermighis brue la pordegoj de la kastelo por enirigi la veturilon.
Brue ili fermighis: sed neniu krom la fantomaj rajdantoj povis
trapasi la sojlon. Siska vidis dum momento la luksan internon de la
ensorchita kastelo... kaj shi falis de la veturilo. Matene vilaghanoj
trovis shian sangmakulitan korpon sur la ponto antau la pordego de
la kastelo de Rhode....
Dum la maljunulino rakontadis, la kuracisto kaj la patro estis
silente enpashintaj en la chambron kaj nun staris apud la fajrejo. Mi
estis tiel pripensema pro chiuj auditaj mirindajhoj, ke mi ech ne
rimarkis ilian apudeston.
La virino silentis, malfermis la antikvan kverklignan shrankon kaj
prenis siajn kvar plej belajn tasojn, kiujn shi plenigis por ni per
bonodora kafo.
Chiuj eksidis chirkau la fajrejo dum la doktoro kvietigis la
gepatrojn pri la farto de ilia filino, aldonante kelkajn konsilojn
pri la flegiloj uzotaj se ia nerva krizo reokazus.
Nenion mi audis pri tio char, en siblado de l' vento, en la
kraketado de l' fajro mi audis malproksime, malproksimege la
rulighadon de la sangocharo, la galopadon de l' chevaloj, la krakadon
de l' vipoj, la bojadon de l' hundaro; en la volvighanta fumo mi
vidis nur suprenflugantajn fantomojn.
La kuracisto rimarkis mian ekscitighon, char li interrompis mian
revadon dirante iom sherceme:
--Nu, amiko, chu la mastrino rakontis tiel timige kaj impresige la
historion de Rhode, ke vi sidas tie pripenseme, kvazau vi dormus?
--Efektive mi pripensas la strangajhojn, kiujn mi audis,--respondis
mi, kvazau vekighante,--kvankam mi ne povas kompreni kia estas la
kauzo de tiuj sorchajhoj.
--Ho, pri tio--diris la virino,--mi povas doni klarigojn al vi, sed
mia edzo pli bone tion rakontos ol mi, char li estas pli klera.
Kaj la maljunulo ekrakontis jene chi tiun legendon:
--La barono de Rhode estis fiera arogantulo, kiu tiel pasie amis la
chasadon, ke certe por tiu chi plezuro li estus vendinta sian animon
al la diablo. Preskau chiutage li chasadis kun multnombra sekvantaro
tra la senlima arbaro, kiu kovris la chirkauajhon de lia kastelo.
Ech dimanche, tago al ripozo kaj pregho dedichota, li ne povis lasi
sian pasion, kaj malgrau la avertoj de lia kapelano[5] li rajdadis
kaj galopadis kiel dum la semajno.
Ian dimanchon, kiam li ree foriris frumatene, li estis promesinta al
sia kapelano, ke li cheestos la meson; sed aliparte li estis
postulinta de la abato, ke li ne komencu ghin antau lia reveno. Tiu
reciproka promeso, kvietiginte lian konsciencon, li freneze
trakuradis la nudajn kampojn kaj la vastajn arbarojn.
Li ebriighis pro movo kaj bruo; kaj horoj post horoj forflugis
rapide. Jam audighas en la malproksimo la sonorado de dek-unu batoj
sur la kastela sonorilego, kiu rememorigas al li lian promeson. Li
ekvolas hejmen reiri, char lau eklezia regulo la meso estas
komencota antau la dek-dua horo; sed je tiu momento jen saltas tra
arbetaro unu kaj du kaj tri leporoj. Rapide la barono trafos ilin kaj
poste hejmen iros. Sed rapidegaj estas la leporoj; ju pli rapidas
la barono, des pli vigle ili saltas, jen malaperante, jen
remontrighante. Nun ili shajnas lacaj, senmove sidantaj sed, kiam
antauenvenas la chasisto, ree ili ekkuras... kaj kuras: dume pasas
la tempo. Ju pli nekapteblaj ili estas des pli obstina farighas
la chasisto...
Sed subite--chu li bone audas?--en la malproksimo, batoj de
sonorilego unu la alian malrapide sinsekvas. Dum momento surprizite
haltas la barono. Nun lauvice sidas la leporoj starigantaj la
longajn orelojn kaj kvazau aplaudantaj per la antaupiedoj kaj
vocho mistera audighas:
"Saluton, Barona Moshto, dank' al via pasio vi forgesis la meson!
Altsalutas vin Satano! Nun rapidu kaj kuru... sed vane!..."
Kolerego tremigas la baronon, li incitas per spronoj sian chevalon
kaj galope alrajdas hejmen, malbenante la diablon, kiu malice pekigis
lin. Tamen, li estis ordoninta al la abato ke li atendu, kaj chi tiu
obea devas, obei malgrau chiuj leghoj....
Li trapasas la leveblan ponton kaj la blazonornamitan pordegon. Chio
silentas, lia koro forte batas pro eksciteco, li tremas, char neniu
shajnas atendi lin. Li desaltas de sia chevalo; armilojn portante li
trapashas la korton, eniras en la kapelon. Tie genufleksas chiuj liaj
servistoj, kaj che l' altaro staras preghante la abato. Sanga nubo
preterflugas liajn okulojn, li strechas la brakon kaj... pafo bruega
skuas la audantojn. Sur la altaron falas la malfelicha ofero de la
venghema kaj peka barono....
De tiu tempo dum noktoj chirkau la Mez-Augusto fantomaj chevaloj
trakuras la kampojn sonorigante armilojn, nigraj hundoj
chirkausaltas, sangmakulita charo, en kiu audighas plendaj ghemoj,
brue rulighadas sur la shtonvojo. La tuta bando rajdadas, galopas
trifoje de la kastelo de Rhode ghis la loko, kie staris iam la
kastelo de Kratenberg, kie loghis la potenca chaskunulo de la barono
de Rhode.
Oni certigas, ke nur la terura vido de tiu infera rondo sufichas por
mortigi la plej maltimemajn kaj, ke chiu, kiu malfeliche trovighas
sur la vojo, estas kuntrenata ghis la kastela pordego.... La
maljunulo silentis kaj siavice la kuracisto ekparolis al mi:
--Se plachas al vi, amiko, ni kune vizitos morgau la kastelon,
ghiajn vastajn salonojn kun ornamitaj plafonoj kaj altaj skulptitaj
kamenoj, ghian kvinetaghan gardoturon, ghiajn misterajn kelojn kaj
malliberejojn; kaj la farmisto montros al ni la gotikan kapeleton,
kie kushas ankorau sur la altaro la chifita mesornamo de la kapelano
apud la sangmakulita meslibro, kiu restis tie de la tago, kiam okazis
la sanga dramo. La kruela barono de Rhode mortis baldau sen
heredontoj kaj de tiam neniu, krom strigoj kaj vespertoj, volis
ekloghi en la fantomvizitata kastelo.
Tiel parolinte la kuracisto levighis kaj senbrue direktighis al la
chambro de la malsanulino.
--Shi pace dormas,--li diris.--Mi opinias, ke nun ni povas hejmen
reiri.
Ni eltrinkis nian tason, premis la manon de la gemaljunuloj, la
kuracisto promesis reveni la morgauan tagon kaj ni foriris.
La chielo estis denove sennuba, la jam subiranta luno ankorau hele
brilis: nia lanterno ne utilis plu.
Kvankam noktmezo jam pasis de preskau du horoj, ni tamen ne deziris
reiri lau la plej mallonga vojo, kaj tiufoje ni enpashis la
shtonvojon.
Trairinte la vilaghon de Rhode, kamparana veturilo, venanta el flanka
vojo, preterpasis nin. La veturigisto salutis la doktoron per
amika:--Bonan nokton! Sinjor' Doktoro.
--Bonan nokton, Petro!
--Chu vi iras hejmen? Kunveturu! Restas du lokoj en mia veturilo.
--Dankon, mastro Petro, mi akceptas,--diris la kuracisto,--char ni
jam sufiche marshadis tiunokte.
La veturilo haltis, ni supreniris kaj prenis lokon inter la korboj
plenaj je fruktoj kaj legomoj.
--Jen,--diris al mi sherceme la kuracisto kiam reekrulighis la
veturilo,--nun vi veturas per la sangcharo, char mastro Petro estas
"la farmisto de la kastelo de Rhode".
Je tiuj vortoj mi nevole ektremis, sed la kuracisto shajnis ne
rimarki tion; kaj sin turnante al la veturigisto li demandis:
--Kien vi iras tiel frumatene jam venanta de la kastelo?