Philadelphia ontvoerd werd, eenige duizenden dollars in papieren geld
bij zich had. Dat was meer dan voldoende, om zich naar Amerika te
begeven. Nadat zij hunne aanbidders bedankt hadden, die zich in de
meest eerbiedvolle betuigingen uitputten, scheepten Uncle Prudent,
Phil Evans en Frycollin zich naar Auckland in.
Zij verhaalden aan niemand iets van hun wedervaren, en kwamen twee
dagen later in de hoofdstad van Nieuw-Zeeland aan.
Daar gingen zij als passagiers op een der paketbooten van de Groote
Stille Zuidzee over, en na een zeer voorspoedigen overtocht, kwamen
zij op den 20sten September te San Francisco aan, alwaar zij dadelijk
ontscheepten. Zij hadden aan niemand gezegd, wie zij waren en vanwaar
zij kwamen; maar daar zij een goeden prijs voor hun overtocht betaald
hadden, vroeg niemand en wel het allerminst de scheepsgezagvoerder,
die een echte Amerikaan was, hen iets. Te San Francisco namen Uncle
Prudent en zijn lotgenoot Phil Evans en de knecht Frycollin plaats
in den eersten trein van den grooten Pacific-Spoorweg, en den 27sten
September kwamen zij te Philadelphia aan.
Ziedaar het beknopte verhaal van het gebeurde sedert de ontsnapping
van de vluchtelingen uit het luchtschip en sedert hun vertrek van
het eiland Chatham.
En ziedaar, hoe het mogelijk was, dat de voorzitter Uncle Prudent en
zijn secretaris Phil Evans dienzelfden avond zitting konden nemen
in de vergadering van Weldon-Institute, die toen eene buitengewoon
talrijke opkomst harer clubleden telde.
Intusschen, nimmer was noch de een noch de ander zoo kalm geweest. Naar
hun uiterlijk te oordeelen, scheen het niet, dat er iets abnormaals
met hen gebeurd was sedert de gedenkwaardige zitting op den 12den
Juni. Drie en een halve maand, die wezenlijk in hun bestaan niet
schenen te rekenen!
Na de eerste hoera's ontvangen te hebben, zonder dat hun gelaat de
minste ontroering verried, zette Uncle Prudent als waardig voorzitter
den hoed op en nam het woord na een flinken tik met den gezagshamer
op de tafel gegeven te hebben.
"Eervolle burgers", zei hij, "ik open deze zitting!"
Stormachtige toejuichingen barstten los, en waarlijk, die waren
verdiend! Want, was er ook al niets bijzonders in, dat deze zitting
plaats had, zoo was het toch merkwaardig, dat zij geopend werd door
Uncle Prudent, die daarbij door Phil Evans bijgestaan werd.
De voorzitter, kalm en waardig, liet den storm van toejuichingen en
handgeklap voorbijgaan en wegsterven, zonder dat hij ook maar een
enkel gebaar maakte, om hem te bezweren of te matigen.
Daarna hernam hij:
"In onze laatste zitting, heeren, was de discussie buitengewoon
levendig (_hoor_, _hoor_!) tusschen den voorstander van de schroef
voor en van de schroef achter, voor onzen luchtballon de Go a head
(_teekenen van verbazing_). Thans meenen wij het middel gevonden te
hebben om de beide partijen, die van de voorschroef en die van de
achterschroef, met elkander in overeenstemming te brengen; (_hoor_,
_hoor_!) en dat middel is namelijk: om twee schroeven te bezigen,
eene voor en eene achter. (_Volkomen stilte van verbazing_)."
En dat was alles.
Ja, inderdaad alles!
Geen woord werd gerept over de ontvoering van den voorzitter en van
den secretaris van Weldon-Institute. Geen enkel woord over de Albatros,
of over den werktuigkundige Robur!
Geen enkel woord over de reis of over de wijze, waarop de gevangenen
hadden kunnen ontsnappen!
Geen enkel woord eindelijk over hetgeen er van het luchtschip geworden
was, of het nog door de ruimte stevende, of dat men nieuwe weerwraak
jegens de clubleden te duchten had.
Het verlangen ontbrak waarlijk aan die ballonnisten niet, om den
voorzitter Uncle Prudent en Phil Evans te ondervragen; maar toen
men hen zoo ernstig, zoo gesloten daar zag zitten, begreep men dat
men hunne houding moest eerbiedigen. Men was toch overtuigd, dat
zij spreken zouden, wanneer zij den tijd daartoe gekomen achtten,
en dan zou men zich zeer vereerd gevoelen hen aan te hooren.
En, alles wel beschouwd, lag er in dat stilzwijgen wellicht een geheim
opgesloten, dat nog niet geopenbaard kon en mocht worden.
En toen hernam Uncle Prudent het woord, te midden van eene stilte,
die tot nu toe zoo ongewoon in de zittingen van Weldon-Institute
geweest was.
"Mijne heeren," zei hij, "er blijft ons niets anders over, dan den
luchtballon _Go a head_ af te werken...."
Uit aller boezem steeg een zucht van verlichting op.
"Ja, van den _Go a head_, die voorbeschikt is, om de verovering van
het luchtruim te volbrengen! Mijne heeren, de zitting is gesloten."
XVIII.
WAARIN DE WAARHEIDLIEVENDE GESCHIEDENIS DER ALBATROS AFGEBROKEN WORDT,
ZONDER HAAR TE EINDIGEN.
Den 29sten April van het volgende jaar, dus zeven maanden na den
onvoorzienen terugkeer van den voorzitter Uncle Prudent en den
secretaris Phil Evans, was geheel Philadelphia in rep en roer.
Er was toen hoegenaamd geene staatkunde in het spel. Er was geen
quaestie van meetings noch van verkiezingen.
Neen, er was iets anders, wat de menigte in beweging bracht. De
luchtballon _Go a head_ namelijk, die door de goede zorgen en
bemoeiingen van Weldon-Institute afgewerkt was, zou eindelijk bezit
nemen van de lucht, zijn natuurlijk element.
De beroemde Harry W. Tinden, wiens naam bij het begin van dit
verhaal vermeld werd, zou als welbekend luchtvaarder den luchtballon
besturen. Een helper zou hem evenwel terzijde staan.
De voorzitter en de secretaris van Weldon-Institute, onze
bekenden Uncle Prudent en Phil Evans, zouden als passagiers de
reis medemaken. Die eer verdienden zij ten volle. Aan hen was het,
om in persoon te komen protesteeren tegen ieder toestel, dat op het
grondbeginsel van "zwaarder dan de lucht" berustte. En zoo iets lieten
de beide mannen zich niet uit de handen nemen.
Intusschen, na die zeven maanden hadden zij nog niets van hunne
avonturen verhaald. Zelfs Frycollin had, hoeveel lust hij ook tot
praten gevoeld had, niets durven vertellen over Robur en zijne
bewonderenswaardige machine.
Zoolang niet bewezen was, dat de luchtballon, de _Go a head_, de
eerste plaats onder de toestellen tot luchtvaart innam, wilden onze
twee koppige Yankees niets aannemen of gelooven omtrent de uitvindingen
der voorstanders van de vliegkunst.
Zij geloofden nog en wilden nog steeds gelooven, dat de luchtballon
het ware dampkringsvervoermiddel was en dat hem alleen de toekomst
behoorde.
Daarenboven, hij, op wien zij zich zoo schrikkelijk gewroken
hadden--eene rechtvaardige wraak volgens hun oordeel,--bestond niet
meer. Niemand van hen, die hem vergezelden, had hem kunnen overleven.
Het geheim van het luchtschip de _Albatros_ was thans in de onmetelijke
diepte van de Groote Stille Zuidzee verzwolgen.
Dat de ingenieur Robur eene schuilplaats, een toevluchtsoord, een
vluchthaven, een eiland, hetwelk hij kon aandoen, gevonden had, dat
was slechts eene gissing, eene veronderstelling. Wat dat betreft,
hadden de beide clubleden met elkander afgesproken, dat zij later
beraadslagen zouden over de noodzakelijkheid, om dienaangaande eenige
nasporingen in het werk te stellen.
Men zou dus de groote proefneming, welke Weldon-Institute sedert
zoolang en met zoo groote zorgen en nauwkeurigheid voorbereid had,
wagen. De _Go a head_ was het meest volmaakte type van al hetgeen
tot op dat tijdstip op luchtvaarkundig gebied uitgevonden was. Zoo
iets onovertrefbaars, als een _Inflexible_ of een _Formidable_ in
het scheepsbouwkundig vak.
De Go a head bezat al de goede hoedanigheden, welke een goeden
luchtballon eigen moeten zijn. Zijn omvang veroorloofde hem tot de
uiterste grens van hoogte op te stijgen, die door een ballon te
bereiken was. Zijne ondoordringbaarheid veroorloofde hem om zich
onberekenbaar lang in de bovenste luchtlagen te handhaven. Zijne
stevigheid kon weerstand bieden aan iedere gasuitzetting, alsook
aan de invloeden van regen en wind. Door zijn inhoud bezat hij
eene opstijgende kracht, belangrijk genoeg om, behalve de overige
benoodigdheden, nog een electrisch werktuig te kunnen medevoeren,
dat aan zijne voortstuwingsraderen eene beweegkracht kon verleenen,
oneindig grooter dan de meest machtige tot heden daartoe gebezigd.
De _Go a head_ had een langwerpigen vorm, die zijne horizontale
beweging of verplaatsing zeer moest vergemakkelijken. Zijn schuitje,
een soort langwerpig platform, niet ongelijk aan dat, door de
kapiteins Krebs en Renard bij hun bestuurbaren ballon gebezigd,
bevatte de noodige gereedschappen voor de luchtvaarders, zooals
waarnemingsinstrumenten, kabels, trossen, ankers, kompas, enz.,
daarenboven ook electrische batterijen, die de beweegkracht moesten
verschaffen. Dat schuitje was aan zijn voorsteven voorzien van eene
schroef en aan zijn achtersteven van eene tweede schroef, daarenboven
nog van een roer.
Maar of de werktuigen van den _Go a head_ zoo krachtig waren als die
van de _Albatros_, mag met eenigen grond betwijfeld worden.
De _Go a head_ was, nadat hij gevuld was, overgebracht geworden
naar het open plein in het Fairmont-Park, op dezelfde plek, waar het
luchtschip eenige uren gerust had.
Het zal wel onnoodig zijn mede te deelen, dat zijne opstijgende
kracht ontleend was aan het lichtste van alle gassoorten. Het gewone
lichtgas bezit slechts eene opstijgende kracht van zevenhonderd grammen
ongeveer per kubieken meter, hetgeen een onvoldoend verbreken van het
evenwicht van den gewonen dampkring oplevert. Maar het hydrogenium of
waterstofgas bezit eene opstijgingskracht, die op elfhonderd grammen
per kubieken meter berekend kan worden. De kolossaal groote ballon werd
met zuiver waterstofgas gevuld, hetwelk volgens de bereidingswijze
en in de toestellen van den beroemden scheikundige Henri Giffard
gewonnen was.
Daar dus de inhoud van den _Go a head_ veertigduizend kubieke meters
meette, was de opstijgende kracht van het waterstofgas, hetwelk den
ballon vulde, veertigduizend vermenigvuldigd met elfhonderd, derhalve
van vier-en-veertigduizend kilogrammen.
Alles was in den morgen van dien hoogst gedenkwaardigen dag van den
29sten April gereed.
Het was elf uur in den ochtend, toen de kollossale ballon reeds op
een afstand van eenige voeten boven den grond zweefde en gereed was
om in de lucht op te stijgen.
Het weer was zeer fraai en als besteld voor die belangrijke
proefneming.
Alles wel beschouwd, ware het beter geweest, dat er een windje
geheerscht had, om de proefneming meer afdoende te doen zijn. Men
heeft toch nimmer in twijfel getrokken, dat een luchtballon bij
windstilte of bij zwakken wind bestuurbaar zou zijn. Maar te midden
van een dampkring, die in beweging is, verandert de quaestie geheel
en al. Dan is twijfel gerechtvaardigd, en om dien twijfel met vrucht
te bekampen, moeten de proefnemingen onder doelmatige omstandigheden,
dat wil zeggen bij flink doorstaanden wind, genomen worden.
Maar, er was geen wind en er bestond geen vooruitzicht, dat hij
doorkomen zou.
Inderdaad, dien dag weerhield Amerika zich, om een van die geduchte
stormen uit haren onuitputtelijken voorraad naar Europa over te zenden,
die zoo herhaaldelijk door de weerkundige waarnemers telegrafisch
aangekondigd worden.
Nimmer had een gunstiger dag kunnen gekozen worden,--niet om eene
afdoende proefneming te leveren, maar wel om op een welslagen van de
ondernomen luchtreis te kunnen pochen.
Behoeven wij te spreken over de onmetelijk dicht opeengepakte
menigte die Fairmont-Park, hoe uitgestrekt ook, vulde? Talrijke
treinen hadden een leger van nieuwsgierigen uit alle naburige Staten
in de hoofdplaats van Pensylvanië bijeengebracht. Iedere handels- of
nijverheids-beweging was als het ware verlamd en stond stil. Iedereen,
patroons, geëmploieerden, bedienden, werklieden, dienstmeisjes, mannen,
vrouwen, grijsaards, kinderen, Congresleden, vertegenwoordigers van
het leger, magistraten, reporters, redacteurs, drukkersgezellen,
blanke en witte inboorlingen wilden die opstijging bijwonen en waren
in dit uitgestrekte park met zijne groote opene grasvlakte opeengepakt.
Zullen wij de luidruchtige gemoedsbewegingen van die menigte moeten
beschrijven? Er hadden daar onverklaarbare stroomingen plaats,
plotseling opdringen en terugdringen, wat die massa zenuwachtig
trillend maakte en haar aan eene holstaande zee gelijk deed zijn.
Zullen wij eene opsomming leveren van al de hip! hip!! hoerahs!!! die
van alle kanten als knetterende ontploffingen bij een vuurwerk
losbarstten, toen de voorzitter Uncle Prudent en zijn secretaris
Phil Evans op het platform verschenen, vlak onder den luchtballon,
die luisterrijk met de vlag van de Vereenigde Staten van Noord-Amerika
prijkte?
Zullen wij moeten constateeren, dat het meerendeel van die
nieuwsgierigen niet samengestroomd was om den _Go a head_ te zien
opstijgen, maar om die beide merkwaardige mannen te zien, waaromtrent
het Oude Halfrond en Nieuwe Halfrond jaloersch was?
Waarom verschenen maar twee mannen op dat platform, en waarom geen
drie?
Waarom bevond zich Frycollin ook niet daar?
Dat is gauw genoeg verklaard.
Frycollin was van meening, dat de tocht met de _Albatros_ voldoende
was om zijn roem voor eeuwig te vestigen. Hij had het aanzoek om zijn
meester te vergezellen, zedig en bescheiden van de hand gewezen. Het
treurigste gevolg van die gedragslijn was, dat de waardige neger zijn
deel der doldriftige toejuichingen miste, die den voorzitter en den
secretaris van Weldon-Institute ten deel vielen.
Het is buiten kijf, dat geen enkele van al de leden der luisterrijke
club ontbrak op de gereserveerde plaatsen, die door middel van touwen
en piketpalen, te midden van de groote grasvlakte, eene afgezonderde
cirkelvormige ruimte gevormd werden. Daar waren Truk Milnor,
Bat. T. Fyn, William T. Forbes en zoovele anderen aanwezig. De
laatstgenoemde had zijne beide dochters, miss Doll en miss Mat,
aan den arm of beter aan de armen.
En die allen waren daar aanwezig, om door hunne tegenwoordigheid
te betuigen, dat zij ijverige aanhangers van het grondbeginsel
"lichter dan de lucht" waren, en dat hen niets daar in zoude kunnen
doen wankelen!
Tegen kwartier na elven, kondigde een kanonschot aan, dat alle
voorbereidingsmaatregelen getroffen waren.
De _Go a head_ wachtte slechts op het sein om te vertrekken.
Tien minuten later donderde een tweede kanonschot.
De _Go a head_, door de touwen van zijn netwerk in bedwang gehouden,
steeg een twintig meter boven de grasvlakte op. Toen beheerschte het
platform de zoo diepbewogen menigte.
Uncle Prudent en Phil Evans stonden op de voorplecht naast
elkander. Zij legden toen de vlak uitgestrekte linkerhand op hun hart,
hetgeen waarschijnlijk moest beteekenen, dat zij aan hunne landslieden
innig verknocht waren.
Daarna strekten zij de rechterhand hemelwaarts, naar het zenith,
ten teeken dat de grootste der bekende luchtballons eindelijk bezit
ging nemen van het bovenaardsche luchtruim.
Honderdduizend linkerhanden volgden het gegeven voorbeeld en
strekten zich op honderdduizend Yankee-harten uit, en honderdduizend
rechterhanden verhieven zich plechtig en wezen hemelwaarts.
Het was een aandoenlijk schouwspel, inderdaad wel geschikt om zelfs
den hardvochtigste een traan te ontlokken.
Toen het half twaalf was, donderde eindelijk het derde kanonschot.
"Alles los!" riep Uncle Prudent met donderende stem. "Alles los!"
Dat was het tooverwoord!
De _Go a head_ steeg statig omhoog;
Waarlijk, dat was een prachtig schouwspel! Het geleek als 't ware
een schip hetwelk op de scheepstimmerwerf van stapel liep.
En inderdaad, was het geen schip, hetwelk den luchtoceaan instevende?
De _Go a head_ steeg zuiver loodrecht omhoog, hetgeen een bewijs was,
dat er volkomen windstilte in den dampkring heerschte, en staakte
zijne opstijgende beweging op eene hoogte van tweeduizend vijf honderd
meters, alwaar hij zwevende bleef.
Daar begonnen de bewegingen van de werktuigen, die de horizontale
verplaatsing moesten veroorzaken.
De _Go a head_, voortgestuwd door zijne twee schroeven, ging met eene
vaart van ongeveer tien meters in de seconde de zon tegemoet. Dat is de
snelheid van den walvisch te midden van de wateren van den oceaan. Het
zal wel niet ongepast zijn, hopen wij, dien luchtballon met dien reus
der noordelijke en zuidelijke ijszeeën te vergelijken, vooral niet,
omdat hij nagenoeg de dikte en den vorm van die vischsoort had.
Eene machtige en oorverdoovende toejuiching steeg van de aarde naar
de wakkere luchtreizigers op.
Toen volvoerde de _Go a head_ met behulp van zijn roer, dat door
de hand van een behendigen stuurman beheerd werd, eene reeks van
evolutiën, om zijne volkomene bestuurbaarheid te bewijzen. Hij wendde
langs een cirkelomtrek van zeer beperkten straal; hij stevende voor-
en achteruit; hij week rechts en links uit. In één woord, hij voldeed
nu bij alle richtingen en wendingen; en het meest weerspannige gemoed
moest wel ten opzichte van zijn bestuurbaarheid--namelijk wanneer
dat gemoed er geweest was--tot de bekentenis van zijne dwaling komen.
Gelukkig bestond zoo'n weerspannige niet.
Gelukkig, zeggen wij; want de volksmenigte had hem in flarden
gescheurd.
Maar waarom ontbrak de wind bij die zoo fraaie proefneming? Ja,
dat was voorzeker betreurenswaardig!
Ongetwijfeld zou men dan den _Go a head_ zonder aarzeling hebben zien
manoeuvreeren, nu eens om, evenals een schip dat scherp bij den wind
zeilen moet, te laveeren, dan weer om, evenals een stoomvaartuig,
vlak tegen de strooming van den wind in te stevenen.
Plotseling steeg de luchtballon nog eenige honderd meters.
Iedereen begreep die beweging. Uncle Prudent en zijne makkers poogden
in de hoogere luchtlagen een windstroom op te zoeken, om dan hunne
proefnemingen te kunnen voltooien.
Dat stijgen ging gemakkelijk. Een stelsel van kleine ballons in het
innerlijke van den _Go a head_, die den dienst moesten verrichten van
de zwemblaas bij de visschen, en waarin men door middel van pompen
lucht kon brengen, veroorloofde het reuzengevaarte zich gemakkelijk
langs de loodlijn te bewegen.
Daartoe behoefde geen ballast uitgeworpen, om te stijgen, of gas
verloren te worden om te dalen. Hij was in staat onafhankelijk daarvan,
om omhoog of omlaag te gaan, zooals de stuurman wilde.
Hij was evenwel aan zijn bovenste halfrond van een veiligheidsklep of
beter van een uitstroomingsbuis voorzien, voor het geval, dat hij tot
eene bliksemsnelle daling genoodzaakt zoude zijn. Dat was trouwens de
toepassing van de bekende stelsels, maar die tot den hoogsten graad
van volmaking opgevoerd waren.
De _Go a head_ steeg dus volgens eene loodlijn omhoog.
Zijn kolossale omvang verminderde langzamerhand voor het oog, als
door een optische werking. Dat was niet het minst merkwaardige voor
de toeschouwers, die zich bij dat kijken naar de lucht de nekspieren
verwrongen.
De kolossale walvisch werd langzamerhand een potvisch, en verminderde
al meer en meer, totdat hij niet meer dan een nietige grondeling
vertoonde.
Daar de _Go a head_ bij zijne stijging volhardde, bereikte hij eene
hoogte van ruim vierduizend meter. Maar in die zuivere wolkenlooze
lucht, waarin geen zweem van damp te bespeuren was, bleef de
luchtballon steeds zichtbaar.
Hij bleef evenwel vlak boven de grasvlakte zweven, alsof hij daarboven
door uiteenloopende draden vastgehecht was. Wanneer hij onder eene
onmetelijke klok had gevangen gezeten, had hij niet onbewegelijker
kunnen stilstaan. Geen zuchtje wind deed zich daar in die hooge
luchtlagen noch elders gevoelen.
De luchtballon draaide om zijn as zonder evenwel eenigen weerstand in
de lucht te ontmoeten. Hij scheen door de groote verwijdering zeer
verkleind, alsof men hem door het kleine einde van een verrekijker
zoude bekeken hebben.
Daarboven evenwel zaten de beide clubgenooten hunne zegepraal te
genieten. Toch was dat heerlijke gevoel niet geheel onvermengd. In hun
binnenste zeide eene stem, dat, wat bestuurbaarheid en vlugheid van
bewegingen betrof, de _Go a head_ niet in de schaduw der _Albatros_
kon staan. Die gedachte pijnigde, en Uncle Prudent verzette er zich
met alle macht tegen. Toen dan ook zijn secretaris Phil Evans eene
lichte toespeling dienaangaande waagde, belette hij hem om voort te
gaan en bulderde als het ware:
"Weg met het 'zwaarder dan de lucht!' Aan den _Go a head_ behoort
de toekomst!"
Helaas, de val van den reusachtigen luchtballon was nabij.
Eensklaps toch steeg een doordringende kreet uit de menigte op,
een kreet, die onmiddellijk door honderdduizend anderen gevolgd
werd. Aller armen strekten zich naar één punt van den gezichteinder
uit. En dat punt lag in de richting van het noordwesten.
Daar was in het donkere azuur een bewegelijk lichaam verschenen,
dat merkbaar naderde en grooter werd.
Was het een vogel, die met forschen wiekslag de bovenlagen der ruimte
doorkliefde?
Of was het een bolied, wiens schuine baan den dampkring der aarde
doorsneed?
Zooveel was zeker, dat dit lichaam met eene groote snelheid bedeeld
was. Het kon niet lang meer duren, of het zou over de hoofden der
menigte voorbijstevenen.
Eene plotselinge gedachte, een argwaan, die zich als het ware met
electrische snelheid aan alle breinen mededeelde, vloog over de
geheele grasvlakte.
Maar het scheen, dat de _Go a head_ dat vreemde en zonderlinge
voorwerp ook gezien had. De luchtballon gevoelde voorzeker dat een
gevaar hem dreigde; want hij vermeerderde zijne snelheid en trachtte
in oostelijke richting te vluchten.
Ja! de menigte had het goed begrepen!
Een naam, door een der leden van Weldon-Institute uitgesproken,
werd door die honderdduizend monden herhaald:
"De _Albatros_!..."
"De _Albatros_!..."
Ja, het was inderdaad de _Albatros_!
Het was Robur, die weer te midden van de ruimten der hemelen
verscheen! Hij was het, die, aan een reusachtigen roofvogel gelijk,
zich op den _Go a head_ ging storten!
En toch, was dan niet negen maanden geleden het luchtschip door de
ontploffing ontredderd? Waren zijne schroeven niet gebroken, zijn
dek niet in tweeën gescheurd; was in één woord het geheele gevaarte
niet vernietigd?
Ja, zonder de buitengewone tegenwoordigheid van geest van den
ingenieur, die in een ondeelbaar oogenblik de omwentelingsrichting van
de voortstuwingsschroef van het voorschip wijzigde en haar daardoor
in eene opstuwingsschroef veranderde, zou het geheele personeel van de
_Albatros_ voorwaar door de snelheid zelve van den val verstikt zijn.
Maar al waren zij ook aan dien verschrikkelijken dood door verstikking
ontsnapt, hoe had het kunnen gebeuren, dat Robur en de zijnen niet
in de wateren van de Groote Stille Zuidzee verdronken waren?
Zie hier de verklaring van dat wonder.
De brokstukken van het dek, de wieken van de voortstuwingsschroeven,
de omwandingen van de roeven, in één woord, alles wat van de _Albatros_
overbleef, vormde een vrij belangrijk wrak. Maar, al was de gekwetste
vogel ook al in de golven gevallen, dan werd hij toch nog door zijne
vleugels op de deining drijvende gehouden.
Robur en zijne manschappen bleven gedurende de eerste uren op dat
wrak. Daarna zochten zij eene toevlucht in de sloep van caoutchouk,
die zij op den oceaan drijvende weervonden.
De Voorzienigheid, volgens hen die aan eene tusschenkomst der Godheid
in de menschelijke zaken gelooven, het toeval, volgens hen, die de
zwakheid van geest betoonen van niet aan de Voorzienigheid te hechten,
kwam de schipbreukelingen te hulp.
Een vaartuig bespeurde hen, eenige uren na zonsopgang. Dat vaartuig
zette eene sloep uit en nam niet alleen Robur en zijne makkers op,
maar ook de drijvende overblijfselen van het luchtschip.
De ingenieur wist er middel op, de verklaring voor goede munt te
doen opnemen, dat zijn schip bij eene aanvaring omgekomen was. Hoe
het ook zij, zijn geheim werd geëerbiedigd.