* Prima occurrit Praefatio, nullo, nec in textu arabico, nec hac
in versione, numero notata. Enarrandis operis occasione,
difficultatibus, fine, benevolentiam captat, postquam summi
numinis auxilium imploravit, more in omnibus, etiam ultimae
notae, Arabum scriptis observato.
* Sequitur Consessus Zananensis, sive Sananensis, I, quo Haret
Hammamides, vel Hammamita, narrat, quemadmodum in illa Arabiae
Felicis urbe Abu Seidum, oratorem ad pietatem compellentem, sed
non satis abstemium, cognoverit.
* Holvaniensi, II, Haret narrat, se cum eodem Abu Seido, Holvani
versante, intimam amicitiam coluisse, postea vero, cum fata
separassent, eum improviso in urbe patria reperiisse, in
concilio doctorum pulchritudinis humanae comparationes
proponentem, venustiores a laudatissimo Bochtario propinatis.
* Kailano, arabice etiam Dinarija dicto, III, mendicus claudus, a
gente Kaila se oriundum dicendo, Hareto cum dilectissimis viris
conversanti supervenit, jussusque aureum laudare, tum
vituperare, utroque optime fungitur. Quo facto Haret agnoscit
Abu Seidum et simulatam clauditatem excusare compellit.
* Dimjatensi, IV, Haret, proficiscens Damiatam, in statione
aliqua nocturno tempore audit duos viros disputantes de recta
erga inimicos se gerendi ratione. Hoc sermone allectus dum
nocturnos confabulatores quaerit, videt Abu Seidum et filium
ejus, qui maximis exinde ab ipso et sociis ejus beneficiis
cumulati, corporis in pago vicino lavandi praetextu aufugiunt.
* Cufico, V, Abu Seidus Haretum, Cufae, nocte quadam cum amicis
confabulantem, in admirationem rapit et expilat historiolâ, de
inopinato cum filio suo Seido concursu, quem, se inscio, Barra,
mulier Mavâni ducta, sed a se relicta, pepererit. Quamvis
deinde, cum Hareto solus, se filium habere negare vult. Sed in
multis consessibus filius ei tribuitur, etiam in antecedente.
Unde Cuficum, in quo nondum satis certe apparet, utrum Abu
Seido filius sit, nec ne, ante Dimjatensem ponendum esse
injicitur cogitatio, quippe quo id supra omnem dubitationis
aleam elatum est.
* Mararhiensis, sive Maragiensis, VI, arabice etiam Cheifa
dictus, quod nomen, tales indicans, quorum oculus alter
caesius, alter niger est, ob argumentum indiderunt, monstrat
Abu Seidum, uti in scribarum Mararhiensium concilio difficile
solvit problema; orationem nempe scribit, qua primi cujuscunque
verbi litterae omnes sunt punctatae, alterius cujuscunque omnes
hoc ornatu carent. Oblatum ei, cognita arte, munus non accipit,
quod pauper esse malit et liber, quam munere occupari non
semper grato, nec satis perspecto.
* Barcaïdensis, VII, narrat, quomodo Abu Seidus, coecitatem
simulans et vetulâ ductus, schedulis inscripta petitione in
sacrario mendicatus sit et, ab Hareto detectus, evaserit.
* Maärrensis, VIII, monstrat Abu Seidum et filium ejus coram
judice disceptantes de serva et servo, quorum personis
allegorice designantur acus et specillum oculare.
* Alexandrinus, IX, sistit Abu Seidum, a conjuge accusatum, quod
falso praetendens, se margaritas nectendi artem exercere,
supellectilem illius dilapidaverit, eoque se excusantem, quod
margaritis intenderit elegantia verba.
* Rachbensis, X, ostendit, quomodo Abu Seidus judicem quendam
deceperit filii, quem, tanquam peregrinum, nati sui
interfectorem detulisset, forma captum.
* Savensi, XI, Abu Seidus orationem habet funebrem; tum, modo
Muhammedanis illicito, genio litat.
* Damasceno, XII, idem ille, proficiscentium catervam amuleto,
cujus verba per somnum menti ejus inspirata essent, tuitus,
bachantium tabernis vitae lautae laudes canit.
* Bagdadensi, Tel Barhdadensi, XIII, ille sub persona vetulae,
pueris peregrinis, quasi suis, circumdatus, orationem habet,
qua omnium corporis partium nomina metaphorico adbibentur
sensu.
* Mekkensi, XIV, ipse pulchris versibus a peregrinatoribus petit
jumentum, filius cibum.
* Haereditario, arabice Fardhija, XV, respondet Abu Seidus ad
quaestionem, ad jus haeriditarium pertinentem, et in *choleram*
fere ruit deglutiendis, quae allegorice descripserat, cibis.
* Mauro, XVI, dicta idem ille prosaica et versa pronunciat, quae
non sunt absurda, si invertuntur.
* Cancrinus, scilicet consessus, in libris arabicis XVII, ita
dictus est, quod ducentis verbis seriem proverbiorum continet
ordine recto itidemque verso legendam.
* Singarensis, XVIII, comparationem vasis vitrei et delatoris
nectit cum narratione de vicino malo.
* Nisibens, XIX, conspicimus Abu Seidum reconvalescentem,
visitantes amicos hospitaliter excipientem, metonymiisque
ludentem Tofeiliticis, i. e comessatoribus usitatis.
* Miafarekiensi, arabico Farikija, XX, saepe dictus mendicatur
involucrum sepulcrale mortuo, qui olim dives et luxuriosus
fuerit.
* Rajensi, XXI, gravi primo oratione populum monet; altera deinde
principem excitat, qui injuriis praefecti indulsisset.
* Euphratico, XXII, Abu Seidus exponit discrimen calculatoris et
scribae, reprehenditque praepropere et e vestitu de hominibus
judicium ferentes.
* Pomoerio, arabice Harimija, XXIII, filium accusat, quod tertiam
singulorum carminis cujusdam versuum sit furatus partem; tum
cum illo certat, socio assumto in pangendis versibus,
paronomasiis distinctis.
* Feudali, arabice Kathii’ja, XXIV, etiam Grammatico dicto,
quaestiones ab illo proponuntur grammaticae.
* Caragensis, XXV, monstrat Abu Seidum nudum, vestes mendicantem,
enumerantemque septem necessitates hiemis.
* Ahvasensi, arabice etiam Racta, XXVI, praefectus Tusensis
epistola laudatur *pantherina*.
* Nomadicus, arabice Batavija, XXVII, describit vitam moresque
Beduinorum, sive Nomadum, dum narratur, uti Hareto, quaerenti
amissam camelam, Abu Seidus furatus sit equum.
* Samarcandensi, XXVIII, Abu Seidus habet orationem sacram,
sponsam, sic dictam, sine macula.
* Vasithensi, XXIX, ille, oratione habita nuptiali, auditores
narcotico sopitos exspoliat.
* Tyrio, XXX, Abu Seidus oratione nuptiali in xenodochio pauperum
habita jungit mendicum et mendicam.
* Ramlensi, quem I nota insignivi, in libris arabicis XXXI, Abu
Seidus loquitur de recto peregrinationes sacras instituendi
modo.
* Harbensi, XXXII, Abu Seidus, jurisconsulti vicem sustinens,
centum quaaestiones e jure Mohammedanorum canonico, verborum
amphiboliis intricatas, solvit.
* Teflisensis, XXXIII, pingit Abu Seidum distortum ore,
mutataeque in deterius fortunae adversitates.
* Sebidensis, XXXIV, exponens, ut Abu Seidus Hareto ingenuum pro
servo vendiderit, alludensque ad Josephi Jacobitae historiam,
commentatur sententias, omne nimis vile esse carum, frustraque
moneri cupiditate coecos.
* Schirasensis, XXXV, est allegorica. Abu Seidus loquitur de
occisis, intendens vini utres et de filia virgine elocanda,
intendens vinum.
* Malatiensis, XXXVI. specimina logogriphorum, sive aenigmatum
verbalium, exhibet, quibus proponuntur dua verba permutanda cum
aliis duobus respondentibus, quae conjuncta unum efficiunt
vocabulum significans.
* Zaädensis, XXXVII, Abu Seidum ostendit accusantem filium suum
inobedientiae, sive quomodo concilianda sint praecepta honoris
cum paupertatis protervia.
* Marvensi, XXXVIII, prosa et versibus commendat liberalitatem.
* Omanensi, XXXIX, Omanum ille profectus, scribit amuletum, quo
allevatur et ad exoptatum finem perducitur mulieris
parturientis labor.
* Taurisensi, XXXX, Abu Seidus et conjux ejus, coram tribunali
disceptantes, convitiis se invicem adspergunt, facundiam et
eruditionem redolentibus, judicemque emungunt.
* Taniticus, XLI, tradit orationem de emendanda vita, nec non
invitationem ad bibendum vinum, ab Abu Seido profectas, qui
concionatoris partes sustinuerit, misericordiamque inculcaverit
dum ipsius filius ageret mendicum.
* Nagradensi, XXXXII, aenigmata ille nectit significantia varias
res, plerasque Arabibus aliisque Orientalibus peculiares.
* Virgo et mulier, XXXXIII, arabice etiam Baduija, complectitur
allegoricam calcei descriptionem; virginum et mulierum jam
subactarum, tum laudem, tum vituperium; nec non contemtus, quo
eruditio jacere soleat, ambiguis quaestionibus institutam
expositionem.
* Hiemali, XXXXIV, Abu Seidus carmen dicit refertum logogriphis,
itidem e vocum ambiguitate explicandis.
* Ramlensi, quem dixi II, libr. arab. XXXXV, versutus ille, a
conjuge accusatus ob neglecta amoris conjugalis officia, se
defendit judicemque circumvenit.
* Halebensi, XXXXVI, facundus mendicus sub persona ludimagistri,
decem pueros examinantis, postulat multifaria proferri linguae
arabicae artificia et praecepta.
* Hagrensi, XXXXVII, agens ille chirurgum, et cum filio
altercans, tanquam peregrino, larga lucratur dona.
* Haramitico, XXXXVIII, narrat, se vidisse virum quaerentem, quo
modo Deus sibi reconciliari possit, ideoque cum consilium ei
dedisset, filiam suam e captivitate Graecorum redimendi, non
sine munere abiisse.
* Sasanico, IXL, ultima, quae morti propinquus Abu Seidus filio
dederit, continet praecepta, Sasanidarum quasi testamentum.
* Bazrensi, L, Haretus Hammamita, postquam laudes urbis Bazrae
celebravit, refert, quomodo Abu Seidus, miraculo convertus,
vitam Suphicam complexus, factusque Sarugi antistes, pictatis
fama inclaruerit, ac decantato, quo ad poenitentiam hortaretur,
carmine, ipsi valedixerit.