par chèl il so jodi a nol è straviàt

da altri ròbis, e par chèl bišugna no àn

di vej da recuardà un concèt lontanàt;

cussì che la jù, durmìnt a vuj vièrs, suns a si àn,

crodìnt di diši’l ver e a vòltis no crodìnt;

ma scj’ultins pì colpa e vergogna a àn.1709

Jù pal stes troj i no stèis vuàltris zìnt

filošofànt, che tant menà vi lasàis

dal ben figurà che sempri vi và’nsiminìnt!

E cun stu fà mancu displašej cà i lasàis,

oh tant mancu, che cuant ch’i fèis a pusta

a stuàrzi’l scrìt divìn o’i lu bandonàis.

A no si pensa a cuant sanc cal costa

il semenalu tal mont e cuant cal plàs

un che, ùmil, visìn di chèl s’impòsta.

Par pari bon si tègnin dùcjus ’mpegnàs

cu li so ’nvensiòns, e chès a sòn contàdis

daj predicjadòus, e’l Vanzèli si tàs.

Che la luna ’ndavòu a era zuda, un’l dìs,

durànt la pasiòn di Crist e’n miès si veva metùt

cussì che la lus dal soreli pì no t’jodèvis;

che just no’è che la lus si vès platàt dal dut

par dut; da la Spagna fin là da l’India,

com’a Gjudèa, sta eclìs a veva rispundùt.1710

Firense tancju Làpos e Bìndos1711 no’a

com’che fiàbis cussì da àn a àn

contàdis a vègnin da chì o da là;

cussì che li agnelùtis che puc a sàn

a tornin daj pràs pasùdis di vint,

e puc li juda il no jodi il dan.1712

Ai sòs no ghi’era Crist zùt prin dišìnt

‘Zèit, e predicjàighi al mont balòtis’;

no: a ghi veva dàt ’nvènsi’l just fondamìnt.1713

E chèl tant proclamàt a vèvin li so bòcis

che tal lotà par tegni ’mpiada la vòus

dal Vanzèli scudo a vèvin fàt e làncis.

E adès si sìntin scju predicjadòus

diši pajasàdis e, tant par fà ridi,

da stùpis a ti’n fàn di ducju i colòus.1714

Ma se’n tal capùcjo ’l vilàn a jodi

’l usièl al rivàs indà cal fà’l so nìt,

il fals perdòn ben al podarès jodi;

pal cual un zèj di schifènsis al vèn dìt

che, sensa prova di nisùn testimoni,

da tancju vilàns stùpis al vèn stracapìt.

Di chist s’ingràsa’l pursìt di Sant’Antòni,

e d’àltris pur che’ncjamò pì porcos a sòn

ca vàn moneda falsa a depòni.1715

Ma voltàn di nòuf, dop’di sta digresiòn,

i nustri vuj vièrs la stradela dreta

cussì che’l discòrs e’l timp a vèdin proporsiòn.1716

Sta natura’n nùmar, par dìšila scleta,

cussì tant a si alsa che ogni peràula

o concèt umàn sempri sot al resta;1717

e se tu ti vuàrdis sè cal rivèla

Danièl, t’jodaràs che i so miliàrdos1718

tal alt dal infinìt a vàn a finila.

La prin’lus, ca radièa dut sè1719 ch’i t’jòs,

ta tanti manièris a và mostrada

com’che tàncjus a sòn i splendòus daj Trònos.1720

Alòr al àt ca la tèn concepida

a ghi seguìs ’l afièt, e la dolcesa

dal amòu par chèl a è pì o mancu cjàlda.1721

T’jòs duncja’l pì alt e la grandesa

dal so eterno valòu ca si và spielànt

taj ’nfinìs cristaj ch’jodi a fàn la so bielesa,

e sempri un, coma prin ca fòsin, restànt.”1722

Cjànt Trentèšin

Forsi no pì di mil mìis da chì lontàn

a stà ardìnt la sest’ora1723, e stu mont

l’ombrena zà’l sbasa’n tal so lièt a plan,

cuant che’l miès dal cjèl, a me profònt,

a cambià’l scuminsa, che cualchi stela

il so jodi a stà pierdìnt da stu font;1724

e com’che avànt a vèn sta gran biela

serva1725 dal soreli, cussì si siera’l cjèl

lasànt sùbit fòu fin la pì biela stela.

Pròpit cussì il trionf1726 che ritornèl

sempri ghi fà al punt che svuarbàt mi veva1727

someànt platàt da chèl ch’atòr ghi feva spièl,1728

al me jodi puc a puc si distudava;

par chèl il tornà cuj vuj a Beatrìs

il jodi nuja e’l me amòu a mi pocava.

Se chèl che fin uchì di ic si dìs

in ta na làude e basta al fòs includùt,

nol bastarès nencja pa la so radìs.1729

La bielesa so, ch’a chel punt i vevi jodùt,

no dom’al di là di me, ma jò’i cròt

che doma’l so fatòu godila’l pòl’n dut.1730

D’adès in davànt, e da sè che jò’i jòt,

vinsùt mi sìnt pì che maj dal so tema

o cal sedi o comic o tragic1731, chist jò’i cròt;

pars’che coma’l soreli’n taj vuj d’un che pì’l trema,1732

cussì’l recuardàmi dal so dols ridi

il me ’ntelèt mi cjoj che pì nol è coma prima.1733

Dal prin dì che ic i me vuj podùt a vèvin d’jodi

in ta sta vita fin adès in ta sta vista,

di sfogami cul me cjànt i pòl encjamò godi;

m’adès a è miej che’n davòu i lasi stà

la so bielesa, com’che poetànt

fin in ùltin al fà ogni artista.

Pròpit com’che jò i la lasi a’un sùn pì grant

di chèl da la me cansòn, che ben a vòu

la so difìsil matèria zì terminànt,

cul fà e cun vòus d’un bravo condutòu

tacàt ’a veva di nòuf: “I sìn vegnùs fòu

dal Prin Motu e’n tal cjèl i sìn di pur lušòu;1734

lus inteletuàl, plena d’amòu;

amòu dal pì grant ben, di gjòldi plen;

gjòldi che tant miej al è dal pì dols savòu.

Chì l’una e l’altra milìsia t’jodaràs ben

dal paradìs, e un’a jodi ti zaràs

com’ca sarà cuant che’l grant judìsi’l vèn.”1735

Com’ch’a colp un lamp al fà dut un fracàs

cu li virtùs višìvis, e a’mpedì ghi và

d’jodi ogès che pì’ncjamo a sòn luminàs,

luši cussì tant mi veva fàt na lus viva

e cussì inglusàt mi veva'n ta stu vel

dal so splendòu che nuja pì’l me vuli’l jodeva.

“Pur sempri ’l amòu cal sodìsfa stu cjèl

al cjoj sù’n sè cun sta sorta di salùt,

par disponi cjandela al so flameà bièl.”

I vevi apena dentri di me sintùt

sti pucju peràulis, ch’i’vevi jò ben notàt

ch’elevàt mi’eri pì alt da la me virtùt;1736

e di na nova vista mi eri ’mpiàt

che nisuna lus a è tant clara

ch’adès i me vuj no varèsin sopuartàt.1737

E na lus jodùt i vevi, com’na roja vera

ca scoreva lušìnt tra li do rìghis

pituràdis cuj colòus di primavera.

Da stu scori s’jodèvin falìscjs vìvis

che dapardùt a colàvin jù’n taj flòus

coma rubìns’n ta corònis indoràdis.

E dopo, coma ’ncjocàdis daj odòus,

di nòuf a sprofondàvin in ta sta biela curìnt;

e àltris fòu si alsàvin da stu post sfarsòus.

“’L alt dešideri ch’avànt ti poca, volìnt,

dut savej di sè che’n ta stu post t’jòdis,

a mi plàs, e a mi plàs il to spirt ruvìnt;

ma di st’aga chì a è miej ch’i ti bèvis

prin che di sta sèit sasiàt ti vegnis dut”:

just cussì al era’l spirt da li so peràulis.

E di nòuf: “Il flun e ogni gjojelùt

ch’intòr ghi cola e scjampa, e il ridi da l’èrbis

com’ornamìnt d’indìsi al è lì metùt.1738

No che lòu no sèdin encjamò madùris

ma’l difièt al è dut da la to banda

ch’jodi’ncjamò no pòl cuant ca sòn vèris.”

Ninùt non d’è che dopo na durmida

che pì a lunc dal sòlit a à duràt

a si svej sensa voja di na tetada,

coma me che miej spièlis a colp i’ai provàt

di fà daj me vuj, bevìnt di che onda

divìna che d’un miej jodi ni tèn dotàt;

e cussì com’che bevùt’ a veva la gronda1739

da li me sèis, d’jodi mi veva parùt

che lungja pì a no fòs ma rotonda.1740

Alòr, coma un sot mascara zùt

che altri’l pàr che prin ca si svistìs

dal someà che platàt lu veva tegnùt,1741

cussì jodùt i vevi cambià’n fièstis pì bièlis

i flòus e li falìscjs, cussì ch’jò jodùt

i vevi li do lìstis1742 dal cjèl fasi manifèstis.

O splendòu di Diu, ca mi’a permetùt

d’jodi ’l alt trionf da la vera dominasiòn,

la virtùt dami di contà com’ch’i l’ai jodùt!

Un lustri al è la sù ch’jodi al fà benòn

il grant creatòu a che creatura

che doma’n luj a pòl jodi sè ca è di bon.

E rotonda a si slungja la so figura1743

cussì tant che la so circonferensa

al soreli ghi sarès comuda sintura.

Dut di ràis a’è fata la so aparènsa

che ’nsima dal prin motu’a vègnin mandàs

che da chej al cjoj chèl vita e potensa.

E com’un clif1744 in ta l’aga che’i so piè’a tèn bagnàs

si spièla, com’par jòdisi dut ornàt,

cuant che plen al à di vert e di flòus i so pràs,

cussì, atòr e’nsima di sta lus pojàt,

jodut i vevi spielasi’n ta miàrs di scjalìns

ognùn daj nùstris che la sù al è tornàt.

E se’n sè’l circonda’l pì bas daj scjalìns

na lus cussì granda oh cuant’ca è la largesa

di sta roša’n taj so òrlis pì lontàns!

La me vista’n tal larc e’n ta l’altesa

a pièrdisi’a no zeva, ma a’ncludeva

il tant e’l coma di che alegresa.

Chì’l visìn e’l lontàn, nè meti nè cjoj’l podeva;

che’ndà che Diu sensa mediatòu’l governa,

la lès naturàl nencja un puc no zova.

In tal zal da la roša sempiterna

ca si slargja e a si alsa e a dà fòu

odòu di benvolej pal còu che dut’l governa,

coma chèl cal tàs ma che diši al vòu,

Beatrìs tiràt mi veva e dìt: “Ben mira

cuanti stòlis blàncis1745 ca sòn in ta stu colòu!

Jòt cuant che la nustra sitàt1746 a zira:

jòt ben cuant che i nustri scjalìns a sòn plens,

che chì a no ocòr pì tanta zent vera.1747

In ta che gran sinta che tu i vuj fisàs ti tèns

pa la corona che’ntòr ghi’è zà metuda,

e prin’encjamò ch’a sti nòsis1748 ti vègnis,

zà l’ànima granda a sarà sintada

dal imperiàl Rico, ch’a’ndresà l’Italia

prin’l vegnarà ch’a chèl a sedi disponuda.1749

Cussì tant vi stupidìs la vustra voja

ch’amondi sìmil vi’a fàt dal picinìn

che di fan al mòu e la balìa’l manda via.

E a chel timp capo dal foro divìn

al sarà un tal che di dentri e di fòu

cun luj nol zarà pròpit pal stes cjamìn.1750

Ma par puc’l sarà lì, com’che Diu’l vòu,

tal ufìsi sant; ch’a finìla’l zarà, pì’n jù

di’ndà che’l Simon Magu1751 al è zùt, puc di còu,

e chel d’Alagna’l farà zì encja pì’n jù.

Cjànt Trentunèšin

Zà la forma generàl dal paradìs

vuli e amòu al puntava vièrs il stes sen.

vistìt coma l’altr’ànimis gloriòšis.

visìn i’eri, com’che di èsi a doveva,

vegnìnt jù, nulànt a mi fès rivà mista.

univèrs secònt il mèrit che chèl al tèn

un a nol pòl e tant mancu al tenta;

ùmil e alta pì di creatura,

uchì al à butàt fòu chistu bièl flòu.1811

tornànt dopo a l’eterna fontana.

Tiràt ti mi’as tu fòu da serf1766 a libertàt

ti tèn, chì’un punt ghi metìn, com’bon sartòu

Ti sòs par nu splendòu di lus meridiana1812

ti jòdis Lùsia, ca veva Beatrìs movùt

te pa la gràsia’l suplichèa la virtùt

tanta cuant’ch’an d’è’n ànzul o’n ànima,

tant’amirasiòn i no vevi maj vùt

tant com’pal so jodi, dut’l me preà

tant che d’jòdighi’l pì pusìbul i’ai podùt!

tal vuardalu, da na sol’aparènsa

Tal ters òrdin di scjalìns e sùbit sot

tal sostègnilu, e’l so sguàrt a si veva dut

Tal so profònt jodùt i vevi ca s’interna

tal sleàsi dal cuàrp, godi pur1767 ti pòdis.”

tal scuadrà’l sìrcul, e no ghi la fàn,

tal post di Beatrìs jodùt i vevi un ansiàn

Taj vuj e’n dut al splendeva d’un lušòu san

Ta sta banda chì, indà che il flòu al è madùr1783

ta li grand’ òperis di Roma a rivàvin,

Ta la profonda e clara sostansa

ta l’altra banda, ’ndà ca si jòdin ’ntajàs

svuàla pur in alt cuj vuj par stu gjardìn

sufrìt’l veva, e ’l infièr pur, prin di vignìghi fòu;1787

Stu chì, adès, che da la pì scura tana

sti fèminis gloriòšis, e sot di lòu

st’ànimis ’nocèntis la jù’a sòn restàdis.

sostànsis e acidèns1820 e il so costùn,

sintàt ghi’è visìn1802, e lunc ’l altri’l ripoša1803

sielzùs Checo, Benedèt e Agustìn

Sensa rispundi, i vuj alsàt i vevi dal bàs

sensa il batièšin perfèt di Crist,

se tu atènt i ti vuàrdis e scòltis.

se i vuj ti tèns sempri ca jù’n ta stu font;

Se i bàrbars, vegnìnt ta li contràdis

se di tegnighi i vuj’ntòr i no fòs stàt bon.

Sara e Rebeca, Gjudit e chì—ta stu cjèl—

risèif, che altri di fà a no mi’è dàt,

rifletùt’l pareva, e’l pareva ’nfogàt

Pur godìnt il so plašej, chèl, contemplànt,

punt fìs dal consej eterno e divìn,1808

Protèšilu tu daj muvimìns umàns:

pròpit cussì mi era zuda scomparìnt

pròpit com’un scjàp di às a s’inflòra

prin di vej otegnùt veri elesiòns.1790

prin cal murìs, da la biela nuvisa

plovi, partada in ta li mins sàntis

pì’n sù dal pensej mortàl, cuant ch’i vorès

pì’n alt, fin lasù, là da l’ùltima salùt.

pì ghi somèa, che la so claresa

pì e pì a ghi entrava in tal raj

pì ben si savarès da la to vitòria.

pì a lus di chè ca ghi’è pi lontana1772,

Pì a fà la bontàt to che socori

parsè ch’jò i soj’l so bon e fedèl Bernàrt.”1768

pars’che, secònt la višiòn che vùt a vèvin

pars’che tu di dut sè ca lu’nnulèa

pars’che par lès eterna dut se ca ešìst

pars’che la lus divina a penetra ’l grant

par via che’l ben, che dal volej al è ogèt,

par un puchitìn e 'n altri al torna

par spirs che di luj a parèvin imàginis.

Par sigùr chistu godi tant ’nsiminìt

par èsi cussì visìns da l’Augusta,1799

Oh siora, cussì tant granda ti sòs e vàls,

Oh generoša gràsia che permetùt

ogni muša doventànt tant pì serena.

o’n sù o’n jù, atorotòr dut vuardànt.

O trìn lušòu che’n ta’un unic punt ’nstelàt

O sfavilà di lus che tant ti ti àlsis

nuja uchì doma par cašu a ešìst

no si si sinta par propri mèrit e sclet,1789

No pars’ch’i lu vès di aspièt divièrs jodùt

Nè’l zì’n sù e’n jù tra ’l insima e’l flòu

nè par dut chistu di memoria no’n d’ai asaj.

nè jodi malinconìa o fan o sèit ti podaràs;

N’ocoreva altri taj secuj recèns,1796

mi’a di’entrà cul vuli’n ta la lus eterna

mi veva che ’nbacuchìt i’eri e mut.

mi si mostrava la milisia santa1752

maravèis si fèvin cuant che’n Lateràn

Mancu adès i dišaraj, cjàr letòu,

ma zà al zirava’l volej me, e’i dešidèris,

ma vuarda ben i sèrclis fin al pì remòt,

ma tal pensej a dìs, fin ca si mostra:

ma pur a sèrcjn pal rapuàrt ca no cjàtin,

Ma par’che’l timp’l pasa che’mbacuchìt dut

ma par chel d’àltris, cun certi condisiòns;

ma pa la miej virtùt d’jodi ch’i vevi

ma no’era nuja che la so figura

ma nè chì nè lì a si’era puntàt fis.

Ma mentri ch’jò’i parli seguìsimi adès

ma li me àlis a chistu no bastàvin:

ma l’altra1753 che svualànt a jòt e cjanta

ma jò’l grop i ti dìsfi, com’ch’i t’jodaràs,

ma encja da li so vòus zovinùtis,

Ma dopo che vegnùt ’l era’l timp da li gràsis,

ma'l podej di nòuf jodilu, po, pì no ti pòs,

luši un bièl puc di pì da l’altra front.1774

li vìtis spirituàls una a una,

Li mùšis dùtis a vèvin di flama viva

la vista a impedìva o’l splendòu;

la to gràsia i cognòs ben, e la virtùt.

la sù ’ndà che’l so amòu1755 al eterna.

la rasa umana tant amàr a gusta;

la me višiòn, encja se alc pur i ritèn

la gràsia da l’alta lus si conferìs

la Gloria di chèl ca la 'nnamora

La forma universal di stu’nsièmit

la caritàt di chèl che’n ta chistu mont

la banda pì oriental dal orišònt

L’alta fantašìa no veva chì nuja podùt;

jù’a zeva’n ta chel grant flòu ca si’adorna

jù ghi’a partàt cuant che’l fì di Diu stes

jòt là Beatrìs cun ducju chej beàs

Jòt ben adès’n ta la muša che a Crist

jodùt i vevi na bielesa ch’un ridi beàt

jodùt i vevi ca’èrin cuaši unìs insièmit

jodùt i vevi ànzui e ànzui che fièstis

jodi ti pòs che da scjalìn a scjalìn,

jodi i volevi com’ca si unìvin

Jò’i cròt che, pa la granda ’luminasiòn

jò che’n ta stu post divìn da chel umàn,

intra sè, in ta stu post alt, pì o mancu ben.1792

Insìma di ic jodùt i vevi tanta ’legresa

indà che a sè’l volej eterno ti tèn atòr,

in te’a pareva coma lušòu rifletùt,

In te mišericordia, in te pietàt,

in te magnificensa, in te a si fà una

in tal trono che’i so mèris ghi conferìsin.”1763

in tal so colòu stes, mi pàr di vej jodùt,

in tal miès a splendeva e dut atòr

in tal eterno dal timp i’eri vegnùt

in taj vuj’l vuarda da la nustra regina,

In ta stu post indà ch’jodìn dùcjus scju beàs

in ta chej zìmuj da la Santa Scritura

In me la to granda virtùt custodìs,

in luj a s’jòt, e cussì sia,” a mi veva dìt,

in luj ’jodevi un pari1762 bon e cristiàn.

in ic dut si concentra, che al difòu

In forma duncja di càndida roša

in conformitàt cu li so primi gràsis.

imàgin e sìrcul e pars’che tacàs a stàn;

il so dešideri svualà’l vòu sens’ àl’s.

Il re che’n ta stu regnu ni conferìs pauša

il pì bièl di sè ca’è mortàl a jodèvin;1760

il pari al è che par gran gološitàt

il mortàl vuli pì di tant a nol dista

il me jodi dut al veva comprendùt

il flòu1781 dal so fueàn dut cuant separànt;

il duca che vivi’l veva di mana

il amòu che’l soreli al mòuf e l’altri stèlis.

i’àltris1785 na gran separasiòn a fàn,

I vuj da Diu dilès e veneràs,

i vuj a ic cul stes gust ’l veva puntàt luj stes,1777

i so sintimìns, dopo duti li so pròvis.

i pojavi jò’i me vuj in taj scjalìns

i màscjus li so inocenti plùmis

i jodevi, dal so ridi ornàs e ràis1761,

gràsia che concèditi a pòl chè la sù;1807

ghi fèvin cun plùmis coloràdis ’ntòr.

ghi deva ai vuj di duti li sant’ànimis.

fisàs ta sta font di gràsia e atèns,

fis’a vuardava, imòbil e atenta,

fìs sul oratòu, dimostrasiòn a èrin

fin ca è pusìbul in tal so splendòu.

fin a chèl, Ebrèis a si suseguìsin,

figurasi cuant marveàt ch’i’eri jò’n dut!

fàt chel pòpul ’ngràt e sensa costansa.

fà e jodi, ch’i ti ghi consèrvis sans

Èco a ghi vèvin fàt a la divin’cjantilèna

e’n tal miès sti dos beàdis divišions,

e’n ta li bàndis al è’l lustri mancu’nfogàt,1775

E’n ta chel post, cun l’àlis vièrtis, alòr

E’l vecju sant: “Par che dut ben completàt

e’l spera na dì contènt di tornà contànt,

e’l mirà me si veva cussi fàt encjamò pì’ntèns.

Cjànt Trentaduèšin

e’i ti prej pur, regina, che dut ti pòdis

E’i mi recuardi che alora miej mi eri fàt

E tacàt al veva sta santa orasiòn:

e se’i to vuj al ters zir zì a’ntìvin

e scuminsiàt al veva cun stu discòrs sant:

E s’jò i vès’n tal diši tanta capacitàt

e pur cul cjantà di chista me cansòn

e pì’n jù, di ziru’n ziru, pur altri grant sant.

e perfèt’l sedi,” mi veva dìt, “il to cjamìn,

e par segnà sta divišiòn a sòn stàs pì avànt

e luj: “Par partà’l to dešideri a la fin

E la regina dal cjèl, che par ic jò’i àrt

e la bontàt che ’legresa ghi veva dàt, e tanta,

e la Beatrìs, com’ch’ognùn di nu’l jòt.

E jòt ben che dal post’n jù cal taja net

e joduda i l'avevi coma na corona

E jò che, pal me1813, maj no’ai dešideràt

E jò ch’al fin di dut’l me dešideràt

E i vorès pròpit che tu i ti zèdis

e fìsa ’la vuarda pur cjantànt ošana;

e di front dal pì grant capofamèa

e davòu ti mi vegnaràs cun afesiòn,

E dal siètin scjalìn’n jù, com’pì ’ndavànt

e da Firense’n ta pòpul just e san,

e d’oru li àlis, e il rest tant blanc

e cul còu al me preà ti scoltaràs sù.”

E coma che uchì cu la madona dal cjèl a stàn

E chistu dut clar e ben a si nota

E chì com’tal post dal timòn che mal guidàt

E chèl1801 ch’jodùt rivà ’l à ogni timp brut,

E chel amòu1798 che par prin al era lì vegnùt

e ch’al me parlà tant pì virtùt ti ghi dès

E Bernàrt, suridìnt, sèns a mi feva

e basta ti dispòn di jodi Crist.”

E alora luj: “Maestàt di spìrit,

E “Indulà ca è?” i vei alòr ’a colp dìt.

e ’ndresarìn i vuj vièrs il prin amòu,

e ’l un dal altri coma iris da ir’s1823

duti li mins tal just e beàt aspièt

dut ta’un colp la me mins a veva na scosa sintùt

dut sè ca è'n creatura bontàt.

dut di amòu, a mi darà la gràsia,

Duncja, sensa’l mèrit da li so ušànsis,

ducju’ chìscjus sintilànt ti contèntis,

ducju i sans e beàs ca ghi èrin atòr,

Dopo che stu prin timp pasàt al era a àn dovùt

dongja da l’inocensa, par vej la salùt,

Dom’un punt a mi era di pì grant letargu

disdegnàt nol à di fasi so fatura.1810

Dirimpèt di Pieri sintada t’jòs Ana

di zì fin tal infièr1765—pa la me cura!—

di zent nova e antica popolàt,

di vej par podej’l so jodi tegni alsàt

di vej jodùt i cròt, pars’che cun un cargu

di un che’n mar pì’n jù sì bandòna,

di tre colòus e di una grandesa;

di tanti fuèis, e da lì a tornava

di speransa i ti sòs na gran fontana.

di sè si gh’jodeva calà la flama.

di sè che sempri al era stàt e godùt;

di poscj’ vuejs1784 i semisìrcuj, a stàn

di lasàighi a la futura zent i podès;

di lasà’l me post mi’a Beatrìs sugerìt;

di ic tant inamoràt da pari fòuc?”

di ic difièt al à sè che lì al è perfèt.

di godi il diši mi veva ’nvigorìt.

di duti li so fuèis, a sòn impostàs

di dut’chista sgaravana svualànt

di cussì tanti ròbis ch’jò i’ai jodùt,

di cussì tant amòu e altri tant dilèt

di cuant gradìt ghi’era’l preà daj beàs;1815

di chista, èco là ca sòn la Rachèl

Di chist ti ti rìndis ben cont da li mùšis

di chèl che da Maria al era’mbielìt

di chèl ch’i mi recuardi, che un ninùt

di che alta lus che in sè a è vera.1817

di caritàt, e la jù, pa li zens mortàls,

di benevula ’ligrìa, che, sturnìt,

Dentri di te a si’a impiàt chel amòu

dentri di sè, o letòu, la nustr’ imàgin;

davànt d’ic al veva l’àlis sos vierzùt.

dal univèrs al à fin uchì jodùt

dal to grant podej e da la to bontàt

dal so voto a ghi vèn di pensà tant,

dal pì alt scjalìn, tu ti la jodaràs

dal mièl che dàt ghi veva indulsimìnt.

dal alt raj, scumbusulàt i sarès stàt

daj me vuj tant e a lunc oservada,

da la roša ’ndà che cuj vuj zìnt i stìn.

da la Glišia Santa che da Crist risevùt

da l’alta lus alòr jodùt i vevi tre zìrs

da duti che stràdis e che manièris,

Da chì’n sù il me jodi al era stàt pì che maj

Da che regiòn che pì in sù a tona,

D’ic i dìs, ma sintùt i vevi altri peràulis:

cussì’l grant Zuan1786, al opòst di lòu,

cussì, cuaši coma zì da val a mont

Cussì tornàt i eri a la dutrina

cussì tant nobilitàt ti às, che’l so fatòu

cussì sù pa la viva lus cjaminànt

Cussì preàt i vevi; e chè, par lontana

cussì jò’i jodevi e’i scoltavi benòn

cussì jò a che granda višiòn; ma invàn

cussì e culà; e chì cal basti ’l efièt.1794

Cussì dal soreli la nèif disgjelada a vèn;

cussì che, vuardànt vièrs di luj, ti penetraràs

cussì che nuja gh’intriga pì di chel tant.1756

cussì che l’ànima me, ch’ì ti’as fàt sana,

cussì che cul tornà ta la me memoria

cussì che biela e buna oriflàma1776

cussì ch’al pì alt jodi alsà’l posi la sèa,

Cussì alòr la me mins, sensa pauša,

cussì al vint cu li fuèis lišerùtis

cun gràsia che, preànt, otegni ti pòdis;

cun dignitàt a ogni creatura.

cun amòu ’nsièmit tegnùt’n ta’un volùn

cul zì sempri pì’n sù cul bièl raj divìn.

cul valòu infinìt imedešimàt.

cul to prea a liberalu ti zèdis

cul mutami il so mutà i godevi.1822

cuj vuj tos, e nota li nobil’ ànimis

cuj vuj jodùt i vevi part da l’estremitàt1773

cuj al eše, dìšmi, ’l ànzul che cun cussì tant zòuc

cuant che pal disperà ti vèvis jù la sèa.1805

Cuant ch’jù’a vegnèvin tal flòu, di banc’n banc,

cu la so fede’n Crist, chìstis a sòn’l mur1782

creànt, a so gust di gràsia al dota

creàdis par svualà’n ta chist’altesa,

contenta duta di vuardà so fia,1804

contemplant’l godeva dut sè ca’era bon.1770

contà cuant biela ca’era’n realtàt.

Coma un pelegrìn che’n tal templi entrànt

coma roda che ben a zira’n dut e par dut,

coma me di scoltà ti dègnis, lasànt chel bièl lòuc

coma fuèis i vaj un’a una’ nominànt

Coma cuant che durànt un sun clar i ti jòs

Coma chèl che forsi da la Croàsia

com’di un lamp cun ràis che dut a sclarìvin.

com’dal soreli la stela matutina.

com’che lì da Beatrìs la me vista;1764

com’ch’i’ai tal imparà, i no ausarès

Com chej studiòus ch’a plen si concèntrin

cjantànt ‘Ave, Maria, gràsia plena,’