zoo oud bent als ik, zal je beter de onwaarde van zulk geschrijf leeren
beseffen. Weet je wat, ga jij nu naar huis. Ik zal me kleeden en ik zal
zelf onderzoeken, wat er van die beschuldiging waar is en wat niet.”
„Volstrekt niet, pa. U is een best mensch, en u bent altijd zeer, zeer
goed voor me geweest. In dit geval is het anders en ik zie duidelijk,
waar u heen wilt.”
„Wieslief....”
„Niets er van, pa. Wàt in dien brief staat is de zuivere waarheid. Geen
letter gaat er af.”
„Je zult je huisgezin ongelukkig maken. Luister naar mijn raad: ga naar
huis en verscheur dien brief.”
„Wat u mijn huisgezin noemt, bestaat niet. Ik heb alleen een kind, en
dat zal niet ongelukkig worden, daarvoor sta ik u borg. Wat Van Velton
betreft,—de man is mij zoo volmaakt onverschillig...”
„Waarom ga je dan op den laten avond uit om hem te bespieden?”
Het was een moeielijk te beantwoorden vraag, vond ze. Toch aarzelde ze
slechts eenige seconden, en zei toen langzaam:
„Bespieden is het woord niet. Ik wilde zekerheid, en die heb ik. Die
brief is mij geld waard; hij is ten allen tijde een krachtig wapen, en,
wie weet, of ik hem niet te eeniger tijd kan noodig hebben.”
„Noodig hebben! Waarvoor zou jij zoo’n gemeen vod noodig kunnen
hebben?”
„Och, men kan ’t niet weten; misschien.... tot mijn rechtvaardiging.”
„Zoo.... tot je rechtvaardiging. Ik begrijp dat niet best.”
„’t Is toch duidelijk dunkt me.”
„Dat vind ik niet, ten minste niet als ik het jou hoor zeggen.”
Zij lachte en dat maakte den dokter woedend.
„Ik verzoek je om zulke dingen niet te lachen, asjeblieft. Er is, voor
zoo ver ik zie, niets belachelijke aan. ’t Tegendeel is waar.”
„Eigenlijk hebt ge gelijk. Het is niet belachelijk, maar ’t is
ellendig. Iedereen doet wat hij wil; iedereen leeft er maar op los. Ik
alleen moet niets doen, wat niet goed is, mag er niet aan denken, niet
over spreken, er zelfs niet om lachen. Ik moet als ’t ware de vlag
wezen, die de lading dekt. ’t Is fraai.”
Papa Van der Linden voelde, dat nu ook voor hem ’t gevaar in aantocht
was. Hij had een strengen toon aangeslagen daareven, en zijn vaderlijk
standpunt was daar niet zuiver genoeg voor, althans niet tegenover een
dochter als Louise.
Hij zweeg, en zoo zaten zij vijf minuten zeer onbehaaglijk tegenover
elkaar, totdat zij driftig opstond, en met een kort „wel te rusten!”
even snel ’t huis uitliep, als ze er in was gekomen.
In den coupé huilde ze. Had ze toch maar een moeder, bij wie ze haar
hart kon lucht geven, of een wezenlijke zuster of een goede hartelijke
vriendin als Lucie.
Maar niets! Haar vader, och, hij was immers ook een man, zooals de
rest!
Toen Van Velton dien avond in zijn rijtuig stapte om naar huis te
rijden, had zijn koetsier hem iets te zeggen. Heel geheimzinnig deelde
de man hem mee, dat hij den coupé had zien voorbijrijden. Van Velton
schrikte er van en meende, dat de koetsier zich had vergist; ’t zou ’t
rijtuig zijn geweest van iemand anders. Maar de koetsier hield vol. Het
was hun rijtuig, dat wist hij zeker, en zijn collega, die altijd
mevrouw reed, had hem van den bok toegeroepen, dat de njonjah zelf in
den coupé zat.
Een hoogst onaangenaam geval! Thuis informeerde Van Velton nog eens.
Welzeker! Mevrouw had eerst een brief gekregen en kort daarop laten
inspannen.
Kon hij haar maar te spreken krijgen! Als de bom toch moest barsten,
dan hoe eer hoe liever. Hij liep zacht langs de ramen van haar kamers
en gluurde door de stores naar binnen. Niets te zien! In den gekleurden
ballon brandde ’t nachtlichtje; alles stil. Ze sliep, dat was
duidelijk, en aan haar kamer kloppen en haar wakker maken, durfde hij
niet.
In zijn eigen vertrekken teruggekeerd, deed hij moeite om te slapen,
maar ’t gelukte hem niet. Allerlei sombere, nare gedachten hielden hem
bezig en plaagden en vervolgden hem. Dat had men nu van die vervloekte
zijwegjes. En als het nu nog een wezenlijke penchant was, maar zelfs
dat niet. Het was pure gewoonte geworden, zijn gaan naar Lientje
Donker, anders niets. Hij ging er heen, zooals men aan tafel gaat:
minder omdat men honger heeft, dan wel omdat het nu eenmaal een
aangenomen gebruik is te acht uren te dineeren.
Wat zou dat den volgenden ochtend een genoeglijke ontmoeting wezen! Het
zweet parelde op zijn voorhoofd, als hij er aan dacht. Niettemin nam
hij zich vast voor den kogel zonder verwijl door de kerk te schieten.
Zaken waren nu eenmaal zaken, en moesten coulant worden afgedaan. Daar
hield hij van, en hij was het zijn leven lang gewoon geweest.
Tegen den ochtend sluimerde hij in van vermoeidheid en toen zijn
bediende hem tegen acht uren riep, sprong hij verschrikt uit het bed.
Daar zal je de poppen aan het dansen hebben, dacht hij met een zucht.
De tafel in de achtergalerij stond voor het ontbijt gedekt. Louise was
er niet. Wèl de baboe met het kind; hij nam het van de meid over en
beproefde nog eens of hij den diapason van zijn stemgeluid op
kinderooren streelenden klank kon brengen. Het ging minder goed dan
ooit.
Daar kwam ze aan!
„Goeden morgen,” zei hij op zijn meest gewonen toon. Ze antwoordde op
dezelfde wijze. Van ter zijde begluurde hij haar. Zij zag er precies
uit als altijd. Niets bijzonders.
„Ben je gisteravond nog uit geweest?”
„Ja.”
„Ik geloof dat we elkaar gepasseerd zijn.”
Zij haalde de schouders op, met een onverschillig gezicht, dat zich
geheel niet om zijn geloof scheen te bekommeren.
„’t Is wel mogelijk.”
„Ik meen het zeker te weten. ’t Was in gang....”
„Och kom! Daar behoefde ik anders volstrekt niet te wezen.”
„Niet?”
„Wel neen. Om naar papa te gaan is het niet noodig dien omweg te
maken.”
„Ben je bij den ouden heer geweest?”
„Ja. Ik heb hem eens opgezocht.”
„Hoe drommel komt die koetsier dan zoo om te rijden?”
„Misschien dacht hij, dat ik het aangenaam vond, of misschien vond hij
’t zelf pleizierig. Ik heb er niet op gelet.”
„Zoo-o!”
Een scène viel er niet voor, dat was waar, maar Van Velton voelde zich
minder op zijn gemak dan ooit. Hij was zoo’n oude rat, dat hij om zoo
te zeggen de val rook, waarin ze hem naar het scheen wilde laten
loopen.
Er stak iets achter, dat was zeker, en hij moest en hij zou weten, wat
dat was. Met verder vragen kon hij niet doorgaan, en naar dien brief
informeeren was ook niet raadzaam. Ten slotte ging hij naar de stad met
de overtuiging, dat hij aan de eerst zoo gevreesde scène de voorkeur
had gegeven boven deze geheimzinnigheid. Wie weet of hij, schuld
bekennend, onder aanvoering van verzachtende omstandigheden en met
belofte van beterschap, niet.... een kansje had gehad!
Hortense Van Velton reisde onder de hoede van een predikants-familie
met een der booten van de maatschappij Nederland. Zijzelve was liever
met een Fransche boot gegaan, maar de familie in Holland had dat niet
wenschelijk geacht.
Iedereen had de reis erg aangenaam gevonden.
Men had muziek gemaakt, tooneel gespeeld, gedanst en zich het leven zoo
aangenaam mogelijk gemaakt. Doch Hortense had zich teruggetrokken. Zij
vond het ordinair.
Mooi was ze niet, en toch ook niet leelijk, al had ze iets ziekelijks
over zich. Ze was wat lang en wat hoekig voor een jong meisje, maar
zeer blank en erg voornaam. In haar uiterlijk had zij veel van haar
vader. Als hij langs de kali-besar liep, dan had een vreemdeling
allicht kunnen denken, dat alles wat daar stond, gebouwd en ongebouwd,
zijn eigendom was. Welnu, als Hortense op het dek van den stoomer
wandelde, en hij „rolde” niet al te erg, dan stapte zij zoo voornaam en
majestueus van ’t eene eind der kampanje naar ’t andere, dat de
jongelui elkaar aanstieten en haar „mevrouw de commandant” noemden, wat
ze eigenlijk niet zóó zeiden maar op een andere, meer onder heeren
gebruikelijke wijze.
Onder de passagiers was zij niet bemind. Zelfs de predikant en diens
vrouw mochten haar niet, zoo stijf en afgemeten was zij altijd, en
ofschoon haar zee-ouders dat welwillend toeschreven aan de ziekelijke
omstandigheden waarin het meisje verkeerde,—aangenaam vonden de goede,
hartelijke menschen het niet.
Hortense Van Velton haatte haar stiefmoeder, die ze nog nooit had
gezien.
Zij noemde haar vader openlijk een dwaas, en had zich vast voorgenomen
hem dat onder vier oogen te vertellen. Hoe ze „dat mensch” behandelen
moest in haars vaders huis, begreep zij niet. „Mama” zeggen, dat zou
misschien nog het hatelijkste wezen tegenover dat jonge vrouwtje.
De geheele reis had ze aan niets anders gedacht, dan aan haar
stiefmoeder. Zou ze haar aan boord komen afhalen?
Ze kwam niet.
Toen het schip op de reede van Batavia lag, kwam Van Velton met een
sloep langs zij en klom de trap op. Het was een tamelijk koele
ontvangst. Zij vond, dat papa er veel minder goed uitzag, dan toen hij
een jaar of vijf geleden eens in Europa was geweest; hij vond dat
Hortense leelijk en spichtig was geworden, en dat het heel wat moeite
zou kosten haar aan den man te brengen.
„Hoe heb je het gehad aan boord?” vroeg hij.
„Zoo.... tamelijk.”
„Nu, je kunt thuis je schade inhalen.”
„Thuis bij.... mama?”
„Ja.... noem haar maar zoo.... Als ’t haar niet aanstaat zal ze ’t je
wel zeggen.”
Het gezicht van Hortense klaarde op. Komaan, dat begon uitstekend! De
verhouding was voor haar bijzonder gunstig. Uit de manier, waarop hij
sprak, bleek duidelijk, dat het niet couleur de rose was tusschen hem
en de tweede vrouw. ’t Kon waarlijk niet beter. Als papa nu nog niet
wist of zij er vrede mee nam, dat de kinderen haar „mama” noemden....
nu dat scheen in orde te zullen komen.
„Natuurlijk zou ik haar mama genoemd hebben; zij is uw vrouw en dus de
„vrouw des huizes.”
„Lieve Hortense,” zei Van Velton op zijn voornaamsten patriarch-toon,
„mevrouw Van Velton-Van der Linden is een zeer eigenaardige dame. Ik
hoop, dat je het goed met haar zult kunnen vinden; maar als je er
misschien op hebt gerekend een.... moeder....”
„Dank u; mijn moeder is dood.”
„Of.... een vriendin ....”
„Evenmin.”
„Nu, des te beter dan. Want mijn vrouw zal waarschijnlijk noch het een,
noch het ander voor je zijn. Begin echter met haar te geven, wat haar
wettig toekomt, en noem haar mama.”
Hortense ademde vrijer. Goddank! Geen intimiteit. Op een afstand en
zonder vertrouwelijkheid. Dat was de eenig draaglijke manier.
Nieuwsgierig om te zien hoe „mama” er uitzag, keek ze de binnengalerij
rond nog voor ze uitstapte. Dus kwam „mama” haar niet te gemoet!
Ze gingen het huis binnen en vonden de vrouw des huizes in de
achtergalerij. Langzaam en met haar commandanten-houding trad Hortense
op het mooie, kleine vrouwtje toe, wier schoonen sierlijken
lichaamsbouw ze met stille woede opmerkte.
„Louise,” zei Van Velton, „dat is mijn dochter Hortense.”
„Dag mama.”
De stiefmoeder begon te lachen.
„Je moet ’t me niet kwalijk nemen, Hortense, maar ’t klinkt zóó gek om
u tegen mij „mama” te hooren zeggen. Noem mij maar mevrouw hoor.”
„Heel goed; dat doe ik ook veel liever.”
„Natuurlijk; ’t was onnoodig het te zeggen. Je kamers zijn klaar. Je
papa zal wel zoo goed zijn om ze je aan te wijzen. Tot ziens.”
Mevrouw Van Velton-Van der Linden keerde zich om en ging heen. Hortense
was er eenigszins van verbluft. Dat overtrof nu alles wat ze zich bij
mogelijkheid had durven voorstellen.
’t Scheen haar hier een huisgezin toe vol storm en onweer.
„Gaat het hier altijd zoo?” vroeg ze haar vader.
„Wat bedoel je?”
„Wel dien vriendelijken toon en die prettige, huiselijke manier van
doen?”
„Mijn vrouw is zeer eigenaardig.”
„O, is het anders niet?”
„Anders niet? Wat zou het dan?”
„Ik dacht dat het misschien.... een ongelukkig huwelijk was.”
„Hoe kom je op dat idée?”
„Och.... zoo maar.”
„’t Gaat hier altijd stil en bedaard toe. Je weet, ik ben een vijand
van rumoer.”
„En altijd op de manier van daareven?”
Wat zou hij zeggen? Waarom het voor haar te verzwijgen? Zij zou het
immers toch spoedig genoeg gewaarworden.
„Ja, zoo ongeveer.”
„Dan heb ik immers gelijk gehad; dan is uw huwelijk ongelukkig, pa. Hoe
bent u ook zoo dom kunnen wezen? Kijk, als dat mensch nu niet hier in
huis was, wat zouden we dan een aangenaam en rustig leven kunnen
hebben. Nu staat zij er tusschen als een hinderpaal; zij met dat vieze
kind.”
„Het is geen vies kind,” zei Van Velton eenigszins verontwaardigd.
„Och, dat zijn die kleine kinderen allemaal. Aan boord...... bah!”
Van Velton lachte.
„Kom, laat ons er maar over zwijgen. Ik hoop dat de kamers je zullen
bevallen. De meid zal je helpen aan ’t ontpakken van je goed. Adieu!”
Hij kwam nog even terug.
„Ik ga naar de stad. Straks zal men je wel waarschuwen voor de
rijsttafel.”
De kamers waren keurig ingericht, en al had Hortense het land aan haar
stiefmoeder, ze was verplicht haar in stilte dankbaar te zijn voor de
zorgen, die ze aan het arrangeeren dezer kamers had besteed. Toch was
het geen groote dankbaarheid, die bij het lange, bleeke jonge meisje
opwelde. „Ze heeft smaak,” dacht ze bij zichzelve; „dat hebben die
nona’s meer.”
Verder kwam ze niet. Ze wachtte ook niet, tot ze werd geroepen voor de
rijsttafel. Waarom zou ze wachten? Was het niet evengoed haar huis?
Daarom ging ze naar de binnengalerij en bekeek er de bibelots en de
schilderijen, die ze zich van vroeger niet herinnerde.
Een uurtje later kwam een bediende haar zeggen, dat de „makanan soedah”
klaar was; ze ging naar achter en vond haar stiefmoeder reeds aan
tafel.
Louise was eenigszins in haar humeur. ’t Had haar aangenaam getroffen,
dat Hortense zooveel minder mooi was, dan zijzelve, en dat stemde haar
tot toegeeflijkheid. „Was je ziek in Holland?” vroeg ze.
„Ja. Ik kon niet tegen de kou.”
„Hoe is het mogelijk? Ik vond het er heerlijk lekker.”
„Bent u ook in Europa geweest?”
„Natuurlijk,” zei Louise verontwaardigd. „Mijn papa was wel geen
koopman; hij is slechts geneesheer; maar dat belette hem niet mij een
Europeesche opvoeding te doen geven.”
Hortense voelde het hatelijke, dat in het slechts stak, maar wist niet
goed wat te zeggen. Zij had ook verstand genoeg om in te zien, dat ze
tegen dit kleine, donkere vrouwtje in een woordenwisseling niet
opgewassen zou zijn, en dat de statigheid en de ernst, die zij van haar
vader had geërfd, het tegen de manieren en de zegswijze van mevrouw Van
Velton-Van der Linden zouden afleggen. En die overtuiging drong haar
nog een andere op. Haar stiefmoeder was de meesteres in huis en papa
had weinig of niets te zeggen. Dàt idée hinderde haar ’t meest. Zij gaf
geen repliek op ’t hatelijke „slechts” en at stil door. Zij zou met
haar vader spreken. Samen zouden zij sterker zijn.
Zoo liep het diner kalmpjes af. Hortense gaf haar oogen en ooren meer
en beter den kost dan haar mond, terwijl Louise de rijsttafel groote
eer aandeed.
Van Velton zocht, toen hij van ’t kantoor thuis kwam, dadelijk zijn
dochter op.
„Wel, hoe heb je het gehad vandaag?”
„Hartelijk nu juist niet. Aan tafel heeft zij ’n hatelijkheid
gedebiteerd op uw positie.”
„Wat dan?”
Zij vertelde het hem, en hij lachte. Was het anders niet? Hij had
direct gedacht aan zijn positie als echtgenoot.
„Zij schijnt een zeer pertinent en heerschzuchtig schepseltje te zijn,
dat hier geducht den baas speelt.”
„Een vrouw moet meesteres in huis zijn, Stanse. Ik heb je mama ook ’t
huishouden laten bestieren, zooals zij dat goed vond.”
„Maar onder de pantoffel zat u niet; dat weet ik wel zeker.”
„Ei?” vroeg hij met saamgetrokken wenkbrauwen. „En wie zegt je, dat ik
er nu onder zit?”
„Dat zeg ik, pa. Aan alles kan ik het merken. Zij, uw tweede vrouw,
bestuurt niet, maar regeert, en feitelijk hebt ge niets te zeggen. Dat
kan zoo niet blijven, en daarom....”
„En dáárom,” viel haar vader haar in de rede, „dáárom verzoek ik je om
je volstrekt niet te bemoeien met de verhouding tusschen mij en je
stiefmoeder. Ik moet je dat zeer ernstig verzoeken, Hortense! Het is
mijn uitdrukkelijke wil. Je kunt in alles doen wat je goed vindt:
uitgaan, bezoek ontvangen, over geld beschikken voor je toilet,—maar
eens en vooral: houd je dáár buiten. Dat zijn zaken, waarmee kinderen
niets te maken hebben.”
Hij ging terug naar zijn kamer, terwijl Hortense met tranen in de oogen
bleef zitten.
Wat kon haar ’t uitgaan schelen, of bezoek ontvangen? Wat gaf zij om
nog meer toiletten, dan ze reeds had?
Dansen en laat uitblijven veroorloofden haar delicate gezondheid niet,
en trotsch was ze wel, maar die gewone meisjes-ijdelheid en coquetterie
waren haar volkomen vreemd.
’t Zou het ideaal van Hortense geweest zijn, om een stil, rustig leven
te leiden in het mooie huis op ’t Koningsplein, en om daar alles te
regelen en te doen uitvoeren naar haar zin. Het middel om daartoe te
komen, nu eenmaal haar vader zoo onhebbelijk was geweest om te
hertrouwen, bestond in een scheiding tusschen hem en die vrouw. Ze
meende dat het gemakkelijk zou gaan, bij zulk een slechte
verstandhouding en als de oude heer er krachtig toe wilde meewerken.
Maar dat wilde hij niet. Hij was ook al zoo indolent. ’t Was om er den
moed bij te laten zakken!
Louise wist er thans alles van.
Zij had den dag na de ontvangst van den anoniemen brief, het volgende
geschreven aan de weduwe Donker:
„Mevrouw!
U zult mij zeer verplichten met hedenochtend bij mij te komen. Ik
wenschte u in uw eigen belang gaarne te spreken.
Uw Dw.
L. Van Velton-V. d. Linden.”
Christien Donker moest er om lachen.
Zoo’n nest! zei ze bij zichzelve. „In mijn eigen belang!” O liefje, ik
heb je vast en ik zal je nog wel beter vast krijgen. Maar jij zult bij
mij komen, trotsch diertje, en ik niet bij jou.
In het gevoel harer macht niet verder nadenkend, schreef ze in dorso
van ’t briefje van Louise:
„Als mevrouw Van Velton de weduwe Donker wenscht te spreken, dan zal
zij van het Koningsplein naar gang.... dienen te komen.”
Eerst toen de bediende van Louise, die nog wel van een karretje gebruik
maakte, geruimen tijd was vertrokken, bedacht Christien Donker, dat zij
in haar drift een groote domheid had begaan.
Doch wat kon het haar ten slotte schelen! Zij had nu, meende ze, toch
alle troefkaarten in handen, en ze zou die met het grootste genot
openlijk uitspelen.
Natuurlijk trof Louise onmiddellijk de overeenkomst van het schrift.
Zij haalde den anoniemen brief voor den dag en lei die naast het
antwoord.
Er was geen twijfel mogelijk.
’t Waren dezelfde leelijke, onregelmatige, scheeve letters, met de
ongeoefende hand gezet van iemand, die nooit ’t schrijven goed heeft
geleerd.
Tevergeefs trachtte zij het raadsel op te lossen. Geen omstandigheden,
van welken aard ook, waren in staat geweest haar tot een bezoek aan die
vrouw te bewegen, maar dàt intrigeerde haar zoo ontzaglijk!
Dat mensch gaf zelf als het ware publiciteit aan de schande harer
dochter, lokte zelf een ontdekking uit, die alleen onaangename gevolgen
voor haar kon hebben. Het ging boven het begrip van Louise.
Dadelijk liet ze inspannen.
Met de smalle lippen stijf opeen en de wenkbrauwen samengetrokken, zag
Christien Donker het rijtuig haar erf oprijden.
Ze had zich in de voorgalerij eenigszins verdekt opgesteld, zóó, dat,
als Louise binnenkwam, zij als het ware onverwacht voor haar stond. Ze
gevoelde dat ze zenuwachtig was geworden en dat bestreed ze. Zij was in
moeilijke omstandigheden altijd haar zenuwen den baas gebleven, en zou
ze het nu dan niet tegenover „dat nest”?
Maar ze wist hoe „dat nest” wezen kon; ze wist hoe diep minachtend „dat
nest” kon kijken, en welk een hoogen, ijskouden toon, die zelfs
Christien Donker deconcerteerde, datzelfde „nest” kon aanslaan.
Daarom had ze op het effect gerekend.
Toen Louise de paar treden opstapte, die naar de voorgalerij voerden,
zag zij rond of er niemand was. Er was niemand, blijkbaar,—maar zie,
nauwelijks had ze een voet gezet in de voorgalerij of ze stond
tegenover een vrouw van zekeren leeftijd, die met bijzondere snelheid
van achter een pilaar scheen te komen en haar nu strak aanzag.
Louise nam haar kalmpjes op van ’t hoofd tot de voeten. Wat beteekende
dat? Was het mensch gek?
„Bent u de weduwe Donker?” vroeg ze zeer bedaard.
’t Was voor Christien om uit haar vel te springen. Al het effect van
den coup de théâtre was weg. Zij had er op gerekend dat Louise haar zou
herkennen, en dat ze, haar herkennend, den geheelen omvang van de
verhouding zou begrijpen.
Christien Donker kon niet gelooven, dat Louise zich harer zelfs niet
meer herinnerde; zij stelde zich altijd op haar eigen standpunt en
nooit op dat van een ander.
„A zoo! Wou mevrouw soms den schijn aannemen, alsof ze me niet kende?”
zei ze op tergend beleefden toon.
En wederom monsterde Louise haar koel en bedaard met haar groote,
zwarte oogen.
„Ik zou niet weten, mensch, waarom ik een schijn zou aannemen. Ik
herinner me niet u ooit gezien te hebben.”
„Och kom? Wil je dat niet te binnen schieten? Zal ik uw memorie dan
eens ’n handje helpen?”
„Wacht even,” zei Louise. „’t Gezicht was ik geheel vergeten, maar nu
herinner ik me die dwaze stem.”
Die dwaze stem! Zij verbeeldde zich, dat ze van allerlei in den klank
harer stem lag, dat zoo’n jong schepsel moest doen rillen en beven,
maar dit „nest” ging alles langs de koude kleeren. Ze voelde, dat ze
terrein kwijt was.
Maar Louise was zeer ernstig geworden.
„Zeker, nu herinner ik me. Je bent die vrouw, die in vroeger jaren
onderhouden werd door papa.”
Het werd zeer eenvoudig gezegd. Zóó eenvoudig en zonder terughouding,
dat Christien Donker ’t gevoel had, als kreeg ze een klinkenden klap in
het gezicht.
„Zoo,” vervolgde mevrouw Van Velton spottend. „En nu vervult uw dochter
dezelfde rol tegenover mijn man! Komaan!”
Daar lag het plan in duigen! Zooveel koele onverschilligheid kon niet
gehuicheld wezen. Dat was onmogeljjk. Er stak iets achter. Zou Louise
misschien van de gelegenheid gebruik willen maken?.... Had ze wellicht
zelf iets op haar geweten, en vond ze nu een geschikte gelegenheid
om.... Christien Donker dacht niet verder na. Welzeker, dat moest het
wezen.
„Waarom komt u hier?” vroeg ze.
„De eerste vraag is, geloof ik, aan mij. Waarom hebt u me dien brief
geschreven?”
„Daar laat ik me niet over uit.”
Waarom zou ze het zeggen, nu het toch mislukt was?
„Goed, het kan mij ook niet schelen.”
„Nu, wat is uw antwoord? Als het u zoo onverschillig is; als niets u
iets kan schelen, wat doet u dan hier in mijn huis....”
„Bij manier van spreken.”
„Wat bedoelt u daarmee?”
„Och niets,” zei Louise. Ze keek eens rond en meenend dat Van Velton de
huishuur en ’t meubilair betaalde, was haar dat „bij manier van
spreken” ontsnapt. Ze voelde overigens weinig lust om met zoo’n wijf in
noodeloozen woordentwist te treden.
„Ik heb u een verzoek te doen.”
„Een verzoek?”
„Zeker. Dat u me geschreven hebt, kunt u niet ontkennen, ’t Bewijs ligt
in uw briefje van hedenochtend, ’t Is dus heel natuurlijk dat ik van uw
vriendelijke waarschuwing gebruik maak.”
„Beschouw ’t maar als een vergissing.”
„Toch niet. Ik wenschte dat u nog een stap verder ging en mij in de
gelegenheid stelde TE ZIEN.”
„Zoo! Heb je betere bewijzen noodig? Hm! Ik geloof dat ik het begrijp.”
„Dat geloof ik niet.”
„Zal ik het u maar ronduit zeggen?”
„’t Is onnoodig. Ik zie aan uw gezicht wat u bedoelt. Het schijnt dat
ge u dikwijls vergist in de menschen.—Niets is minder waar dan dàt, en
niets zal ooit minder waar kunnen zijn.”
Al de beleedigde trots der fatsoenlijke vrouw sprak uit haar stem, haar
trekken. Het was zóó onmiskenbaar, dat zelfs Christien Donker er door
in verwarring raakte.
Het was voor deze laatste een zeer gek geval. Weigeren was minder
gemakkelijk dan het scheen, en van toestemmen zag zij het nut niet in.
Wie weet of zij er niet meer uit zou krijgen, als ze zich bereid
verklaarde om aan het verzoek te voldoen.
„Nu,” zei ze, „het is onnoodig zoo’n hooge borst te zetten. U zoudt de
eerste niet zijn en de laatste evenmin.”
Louise verwaardigde zich niet er op te antwoorden.
„Als u zoo gaarne ’t genoegen wilt smaken van zelf te zien, hoeveel
meneer Van Velton van u houdt, dan wil ik u wel in de gelegenheid
stellen. Kom a. s. Zaterdag.”
„Dan gaat meneer Van Velton zijn partijtje maken.”
„Jawel, dat weten we! Nu maar, kom Zaterdag gerust hier, dan kunt ge
hem zien.”
„Hoe laat?”
„Tegen tien uren.”
„Ik dank u.”
„U behoeft me niet te danken. Ik ben nu eenmaal zoo gek geweest om u te
schrijven, en nu ik in het schuitje zit, dien ik wel mee te varen.”
„Ik wensch u goeden avond.”
„Dag!” zei Christien Donker kortaf.
En ze was gekomen, en ze had gezien wat haar nominale echtgenoot
bedoelde, als hij Zaterdagsavonds met eenige vrienden een partijtje
ging maken.