Op hoe wonderbaarlijke wijze kunnen soms toch menschen door het
noodlot bij elkander gebracht worden! Hoe dikwijls gebeurt het,
dat de minste kleinigheid een zeer zwaar gewicht wordt in de schaal
der gebeurtenissen, een grooten invloed oefent op het lot van den
sterveling!
De lezer zal zich herinneren, dat ik vroeger in kennis kwam met een
reizend tooneelgezelschap en daaronder ook een meisje had ontmoet,
Eugenia genoemd, dat mij door haar fatsoenlijk voorkomen had
getroffen. Ik was toen zelf uit verveling en loszinnigheid eenigen
tijd lid van dit gezelschap geweest, tot ik tot mijne dienstplichten en
betamelijkheid teruggebracht werd door de toenmaals weinig gewaardeerde
tusschenkomst mijns vaders.
Thans te Bordeaux in den schouwburg zittende, werd ik reeds spoedig in
de eerste acte getroffen door de mij nog zeer bekende gelaatstrekken
van de actrice, met wie ik bij die vroegere gelegenheid voor korten
tijd had kennis gemaakt.
Was zij het? Hoe kwam zij daar? Dit waren vragen, die om oplossing bij
mij aandrongen. Reeds den volgenden morgen stelde ik een onderzoek
in en vernam, dat Eugenia, thans als Madame de Rosenberg bekend,
gehuwd was geweest met iemand, die eerst haar klein vermogen had
doorgebracht en toen was gestorven. De arme weduwe moest, om in
haar onderhoud te voorzien, wel tot haar oud beroep hare toevlucht
nemen en was, na tal van wederwaardigheden te hebben ondervonden,
thans in vrij bekrompen omstandigheden, zonder vrienden, in den
vreemde. Dit alles vernam ik uit haren mond, toen ik er in geslaagd
was hare tegenwoordige verblijfplaats te ontdekken en haar aldaar had
opgezocht. Juist dienzelfden morgen had zij echter een schrijven van
een rechtspersoon in Londen ontvangen, haar mededeelende, dat zij eene
kleine erfenis had gekregen van een verren bloedverwant en daarbij de
vrije beschikking over eene villa op een dorpje nabij de groote stad.
Het was nu haar voornemen om ten spoedigste haar tegenwoordig beroep
te laten varen en naar het vaderland terug te keeren. Het dorpje, waar
zij zich vestigen wilde, was mij niet onbekend. Ik was er bij mijne
bezoeken aan de familie Sommerville te ... Hall telkens doorgetrokken;
mijn eigen plan was zoodra mogelijk naar Engeland door te reizen; wat
lag dus meer voor de hand, dan dat ik aanbood haar geleider te zijn
tot aan de plaats harer bestemming? Eenmaal onderweg, nam ik ook op
mij, haar raadsman in geldaangelegenheden te worden, zonder daarbij
te denken, dat dit mij meermalen tot een bezoek aan haar zou noodzaken.
Van mijne reis door Frankrijk en over het Kanaal kan ik zwijgen; dit
onderwerp is bij herhaling behandeld en daardoor uitgeput. Ik stap
dit dus over, tot ik Eugenia in haar nieuwe verblijfplaats onder dak
had gebracht en weder aan de woning mijns vaders aankwam, waar mijne
komst het sein was voor groote verheuging.
Ik vond aldaar Clara geheel genezen van hare vooroordeelen tegen
de zeeofficieren, zoover gebracht door de aangename manieren van
mijnen vriend Talbot, met wien ik vernam, dat zij gedurende mijne
afwezigheid verloofd was. Dit was, gelijk ik Clara lachende opmerkte,
eene groote zegepraal voor de zeemacht; en daar ik Talbot de grootste
achting toedroeg, beschouwde ik de vooruitzichten mijner zuster
als zeer schitterend en oordeelde, dat zij eene keuze gedaan had,
die zeer in het voordeel van haar toekomstig geluk was.
Reeds den volgenden dag begaf ik mij naar den heer Sommerville op
weg en werd ook aldaar, zooals te verwachten was, met open armen
ontvangen; toen het gezelschap eenige dagen later vermeerderd werd
door de aankomst van mijn vader met Clara en Talbot, achtte ik mij den
gelukkigsten sterveling ter wereld. Mijne aanstaande noemde zes weken
als den korsten tijd, dien zij noodig had om opgetuigd te worden,
hare nieuwe zeilen opgebracht te zien en gereed te zijn voor het
ondernemen van de lange en dikwijls vervelende huwelijksreis. Ik
maakte bezwaren tegen dit hinderlijke uitstel.
»Hoe lang het u ook schijnt," zeide zij, »is het toch nog veel
korter dan de tijd, dien gij noodig gehad hebt om uw mooi fregat voor
Noord-Amerika uit te rusten."
»Dat fregat werd toen nog niet eens gereedgemaakt door eenigen drang
van mijne zijde," was mijn antwoord; »en als er ooit van mij nog
eens een eerste lord van de admiraliteit mocht groeien, dan zal ik
een waakzaam oog houden op de jonge luitenants en hunne liefjes te
Blackheath, vooral wanneer er eenig schip met spoed te Woolwich moet
gereedgemaakt worden."
Tot groot genoegen van alle partijen, hadden vele zulke kleine
schermutselingen plaats; intusschen waren de jonge dames bezig om
groote bestellingen in de modewinkels te doen, en hunne papa's om
de daaruit voortvloeiende rekeningen te voldoen. Mijn vader was ten
opzichte van Emilia bijzonder vrijgevig op het punt van tafelzilver
en juweelen, en de heer Sommerville even vriendelijk tegenover Clara.
Ik had het zoo druk en was zoo overgelukkig, dat ik drie weken liet
verloopen, vóór ik aan Eugenia dacht. Eindelijk droomde ik, dat zij
mij verwijten deed, dat ik haar naar Engeland had teruggebracht en
thans in allerlei beslommeringen alleen liet staan. Den volgenden dag,
zoodra het ontbijt over was, liet ik, onder den levendigen indruk van
dien droom, mijn paard zadelen, beval de beide jonge dames in de zorg
van Talbot aan en reed naar de haar toebehoorende villa. Zij ontving
mij vriendelijk, doch scheen in den tusschentijd veel hartzeer te
hebben ondervonden; hare gezondheid had daaronder blijkbaar geleden.
Mijne tegenwoordigheid, wat vroeger, zou vele zwarigheden, die zij
nu ondervond, uit den weg hebben kunnen ruimen. Ik weidde thans al
mijne zorg aan hare belangen, en vooral bewerkte ik, dat er uit de
naaste stad spoedig geneeskundige hulp werd ontboden, die ik zag dat
zij moeielijk langer kon ontberen.
Het was heerlijk zomerweder geworden, en ik meende, dat het de
arme verlatene goed zou doen eenigen tijd de frissche lucht in te
ademen. Ik bood haar daarom den arm en geleidde haar naar een priëel,
toen op ditzelfde oogenblik mijne oogen, naar den rijweg heenziende,
den blik ontmoetten van Emilia, die met haren vader te paard een
toer gemaakt had. Zij stonden bewegingloos op slechts weinige
passen van ons verwijderd. Het was mij alsof zij noch ademhaalden,
noch zich bewogen. Zelfs hunne paarden schenen van brons te zijn,
of misschien was het wel de ongelukkige toestand, waarin ik mijzelf
gevoelde te verkeeren, die mij dit denken deed. Zij waren even
onverwacht tegenover ons gekomen, als wij hen ontdekt hadden. De
zachte grond had de indrukken der paardenhoeven ontvangen, doch geen
geluid daarvan wedergegeven; en zoo zij al snoven, hadden wij daarop
geen acht geslagen in de drukte van ons gesprek.
Ik liep haastig toe, kreeg een hooge kleur, stamelde en was op het
punt om te spreken. Misschien ware het beter van niet; trouwens
er was ook geene gelegenheid om iets te zeggen. Als verschijningen
waren zij gekomen, als verschijningen verdwenen zij. Door de laan,
waarlangs zij zoo stil tot ons genaderd waren, trokken zij weder af
en zij waren weg, vóór Eugenia hunne tegenwoordigheid bemerkt had.
Ik was door deze rampzalige ontmoeting zoo diep en smartelijk
getroffen, dat ik bewusteloos op den grond viel; en het duurde
lang voor de zorgen van Eugenia mij weer konden bijbrengen. Zoodra
mogelijk begaf ik mij naar de herberg, waar mijn paard gestald was,
en reed naar ..... Hall terug.
De heer Sommerville en zijne dochter waren pas thuis gekomen, en men
was verplicht geweest Emilia van het paard te lichten en naar hare
kamer dragen.
Clara en Talbot kwamen naar mij toe, om te vragen wat er gebeurd
was. Ik kon dit niet mededeelen, doch gaf dringend mijn verlangen te
kennen om Emilia te zien. Er kwam antwoord terug, dat miss Sommerville
mij niet kon ontvangen. In de loop van dien dag, die wat zielesmart
aanbetrof, de treurigste van mijn gansche leven was, legde ik alle
omstandigheden uit tegenover mijn vader en den heer Sommerville.
Mijne uitlegging was niet voldoende om het verbreken van mijn
engagement en de teruggave van alle geschenken, die Emilia van mijn
vader en mij had ontvangen, te beletten. Daar mijn fout in groote
onvoorzichtigheid en laakbare achterhoudendheid, maar geenszins in
slechtheid bestaan had, deden mijn vader zoowel als de heer S. al wat
zij konden om de goede verstandhouding te herstellen. Ook Clara en
Talbot trachtten bemiddelaars te zijn, doch met even weinig succes. De
jonkvrouwelijke trots van de niet aan 't wankelen te brengen Emilia
was verontrust door eene, zoo zij meende, schoone mededingster,
die in het nabijgelegen dorp woonde. Die indruk eens teweeggebracht,
kon niet worden weggewischt. Ik was valsch, wispelturig en trouweloos,
en miss Sommerville liet weten, dat, zoolang ik daar als gast in huis
was, zij zich verplicht gevoelde hare kamer te houden.
Onder deze omstandigheden was het voor den vrede van alle partijen
maar beter dat wij uiteengingen.
Mijn vader bestelde tegen den volgenden morgen zijne paarden, en ik
werd, meer dood dan levend, naar Londen teruggebracht. Aldaar kreeg
ik een zware koorts en was drie weken lang ijlende; weer tot mijne
zinnen gekomen, zag ik des te treuriger mijn lot in en was allesbehalve
dankbaar voor mijn herstel.
Zoolang ik zorgen noodig had, was ik door Clara nooit alleen
gelaten. Zij had mij eigenhandig alle geneesmiddelen toegediend. Ik
vroeg haar naar alles wat er gebeurd was. Zij vertelde mij dat Talbot
was afgereisd; dat mijn vader den heer Sommerville had weder gezien,
die hem mededeelde, dat Emilia een langen brief van Eugenia had
ontvangen, waarin de laatste alles naar waarheid had voorgesteld,
waaruit mijne onschuld duidelijk moest blijken en voor zoover er kwaads
kon zijn in onze ontmoeting, daarvan geheel de schuld op zich had
genomen. Emilia had over dien brief tranen gestort, doch haar eens
genomen besluit was niet gewijzigd. »En ik vrees, beste broeder,"
zeide Clara, »dat haar besluit niet licht veranderen zal. Ik heb er
mijn uiterste best toe gedaan, maar zij heeft zich nu eenmaal in het
hoofd gezet, dat zij door u is misleid geworden. Hadt gij ook maar
dadelijk van die weduwe Rosenberg gesproken! Maar dat komt van die
achterhoudendheid. Gij vergist u wanneer ge denkt, dat wij zulks licht
tellen. En in Emilia's oogen althans is het een onvergefelijke fout
geweest. Ik geloof u een dienst te bewijzen, Frank, met u te zeggen,
dat gij geene hoop meer hebt. Hoeveel gij ook moogt geleden hebben
en zult lijden, haar lijden is nog veel grooter; en ofschoon zij u
nooit weder zal aannemen, uwe plaats zal niet door een ander worden
ingenomen--zij zal met een gebroken hart in het graf nederdalen.
Nadat Clara in hare zusterlijke genegenheid mij aldus de waarheid
gezegd had, roerde zij verder dit onderwerp niet meer aan, doch
luisterde met ernst naar mijne verklaringen. Zij gaf toe, dat onze
ontmoeting te Bordeaux even toevallig als ongelukkig was geweest;
zij veroordeelde echter ten strengste mijne achterhoudendheid, die
oorzaak van al het tegenwoordige misverstand was.
Met een diepen zucht erkende ik het onvruchtbare van Clara's sympathie
en betuigde mijn eigen bewustzijn, dat op deze wereld voor mij geen
geluk meer bestaan kon.
Zoodra ik in staat was mijne kamer te verlaten, had ik een ernstig
gesprek met mijn vader, die, hoeveel belang ook stellende in
mijn geluk, verklaren moest, dat hij duidelijk inzag, dat alle
pogingen tot verzoening vruchteloos zouden zijn. Hij deed mij een
tweeledig voorstel, dat de strekking had de gevolgen van al te
hevige droefheid te matigen. Het eerste was: om bij zijne vrienden
aan het admiraliteitshof voor mij het commando over eene korvet
aan te vragen; het tweede was: dat ik voor minstens een jaar op het
vaste land zou gaan reizen, om bij terugkeer in Engeland te zien, of
tijd en afwezigheid niet eenige voor mij gunstige verandering hadden
teweeggebracht. Hij ging van de meening uit, dat Emilia in mijn afzijn
de slechte kanten van mijn karakter zou leeren over het hoofd zien
en in het einde alleen de goede zijden zou herdenken, en dat het de
moeite waard was de proef te nemen, als de eenige kans van slagen.
Ik stemde hierin toe. »Doch," zeide ik, »daar de oorlog met Frankrijk
over is en die met Amerika onmogelijk lang meer kan duren, verlang
ik geenszins u op kosten te jagen en mijzelf moeielijk te maken
met het uitrusten van eene korvet in vredestijd. Dit zou eigenlijk
slechts een pleizierjacht voor groote heeren en dames worden, waar
ik aan boord niets meer of minder dan de hofmeester zou wezen. Als
ik ons beider geld verteerd en mij in beleefdheden uitgeput had,
zou ik daarvoor zelfs geen dank inoogsten en wellicht alleen van
ter zijde vernemen, dat ik in de hoogere kringen beschouwd werd
als »nog al een dragelijke zeebeer". Om die reden," vervolgde ik,
»wil ik liever geen schip hebben, en geef ik er de voorkeur aan wat
verstrooiing op het vaste land te gaan zoeken."
Toen dit overeengekomen was, sprak ik er Clara over. De arme meid
was er zeer bedroefd om. »Mijn beste broeder," weeklaagde zij, »ik
zal u verliezen en dan alleen op de wereld staan. Uw onstuimige en
voor indrukken zoo licht ontvlambaar gemoed, zal zoo misplaatst zijn
in de omgeving der vroolijke en lichtzinnige Franschen!"
Ik stelde haar, zooveel in mijn vermogen was, gerust, en toen
alle toebereidselen voor mijn vertrek naar den vreemde gemaakt
waren, besloot ik nog éénmaal een blik te slaan op ... Hall, vóór
ik Engeland verliet. Ik vertrok derwaarts, zonder het aan iemand
mijner huisgenooten te hebben medegedeeld, en maakte, dat ik tegen de
schemering nabij het park was. Over het hek klimmende, wist ik langs
zijwegen het huis nabij te komen. De gewone huiskamer was gelijkvloers,
en voorzichtig naderde ik daarvan het raam. Ik zag Emilia en haren
vader in het vertrek. Hij las hardop; zij zat met een boek voor zich,
doch blijkbaar waren hare gedachten elders; met hare hand ondersteunde
zij het voorhoofd; toen zich over de tafel voorover buigende, rustte
zij op de ellebogen en scheen in diep, treurig gepeins verzonken.
Emilia zag haar boek weder in, zoodra haar vader had opgehouden luid
te lezen; zij wischte zich een traan van de wangen.
Getroffen door dit huiselijk tafereel en nog onder den indruk van mijne
laatste, ernstige ongesteldheid, die niet geheel over was, gevoelde
ik eene flauwte opkomen; hopende, dat deze slechts van voorbijgaanden
aard was, zette ik mij onder het raam neder. Doch het baatte niet
meer; ik viel op den grond in een staat van volkomen bewusteloosheid,
die wel een half uur geduurd moet hebben. Later vernam ik van Clara,
dat Emilia het venster geopend had en naar buiten was gekomen, om
zich een weinig te herstellen, en mij toen bij het heldere maanlicht
had zien liggen. Hare eerste gedachte was geweest, dat ik zelfmoord
had begaan; en onder dien indruk was zij de kamer ingesneld, had het
venster dichtgetrokken en was in onmacht gevallen. Niemand had begrepen
wat er gaande was, daar zij, naar hare slaapkamer gedragen, eerst den
volgenden morgen in staat was geweest, eenige verklaring af te leggen.
Ikzelf kwam door de nachtkoelte langzaam weder bij en strompelde met
moeite naar mijn rijtuig terug, waarvan de voerman mij mededeelde, dat
ik ongeveer een uur afwezig was geweest, en reed naar de stad terug,
niet denkende, dat ik door iemand en allerminst dat ik door Emilia was
opgemerkt geworden. Toen deze haren vader mededeelde wat zij gezien
had, wilde hij het niet gelooven, of nam daarvan althans den schijn
aan, het uitleggende als een bewijs, dat zij in een overprikkelden
gemoedstoestand had verkeerd, wat zij later zelf begon te gelooven.
Weinige dagen daarna ging ik naar het vaste land op reis. Talbot
bood mijn vader aan mij te vergezellen. Door het gebeurde was zijn
huwelijk met Clara een tijdlang uitgesteld, daar zij verklaarde niet
gelukkig te willen worden, zoolang ik in rouwe was.
Wij kwamen te Parijs aan; doch ik bleef zoo verstrooid en mij zoo
ellendig gevoelen, dat ik zag, noch hoorde en alle pogingen, die mijn
reisgenoot in het werk stelde om mij af te leiden, vruchteloos waren.
Verscheidene dagen achtereen was mijn geest in een toestand van
verstomping, die Talbot het ergste voor mij deed vreezen en hem
aanleiding gaf een hoogst gevaarlijk middel tot mijne opwekking aan
te wenden. Wij ontmoetten eens op eene kalme wandeling eenigen zijner
vrienden; op hun aandrang begaven wij ons naar de zalen van het Palais
Royal. Bijna was dit bezoek op mijn geheelen ondergang uitgeloopen;
alleen door een groot wonder ontsnapte ik daaraan. In den tijd,
waarvan ik spreek, was het Palais Royal een groot speelhol. In
mijne gemoedsstemming, uitgesloten uit het gezelschap van al wat ik
liefhad, kan ik meer tot mijne verontschuldiging aanvoeren, dat ik
mij door het spel liet medeslepen, dan zoo menig andere ongelukkige,
die langs dien weg zijne huisgenooten en daardoor zichzelf in het
verderf heeft gestort.
Voor het eerst sedert mijne ziekte gevoelde ik belangstelling in mij
ontwaken, en ik legde geld neder op die vervloekte speeltafels. De
kansen waren afwisselend voor en tegen mij; doch ik gevoelde mij
herleven door dien prikkel en verlangde dagelijks met onstuimig
verlangen naar het tijdstip dat het spel weder zou aanvangen. Ik begon
nu te winnen, hoe langer hoe meer; elken nacht bracht ik aan de tafel
door,--want geldzucht is niet te verzadigen; na eenige dagen liet
mijn geluk mij weer in den steek; toen werd ik telkens weer daarheen
gedreven door de hoop, terug te winnen wat ik verloren had.
De fortuin bleef mij ongunstig, en ik verloor belangrijke
geldsommen. Ik werd wanhopig en trok groote wissels op mijn vader. Hij
verzocht mij in zijne brieven om mij te matigen, daar tweemaal zijn
inkomen niet in staat zou zijn dergelijke verteringen het hoofd te
bieden. Ook schreef hij aan Talbot, en toen deze hem had medegedeeld
welken weg al dat geld opging en dat hij geen kans meer zag mijne
speelwoede te temperen, verklaarde hij voortaan mijne wissels te
zullen weigeren.
Nog slechts een zeer kleine som restte mij. Was ook deze verloren, dan
moest ik wel eindigen, want voor het maken van schulden bestond geene
gelegenheid. Tegen Talbot gevoelde ik eenigen wrok; onrechtvaardig
genoeg gaf ik hem in stilte de schuld, dat mij de middelen om door te
blijven spelen ontbraken, want na zooveel tegenspoed was de fortuin
immers verplicht te keeren?! Ik zou nog één avond de kans wagen en
dan niet meer. Talbot vergezelde mij en hield een wakend oog op mijne
handelingen, daar hij zich van schuld bewust gevoelde, mij aan den
speelduivel te hebben overgeleverd.
Men speelde »rouge et noir." Ik zette alles op rood en won, liet den
inzet staan, verdubbelde, won weder. De hoop goud nam reusachtige
afmetingen aan. Weder, nogmaals, andermaal verdubbelde hij. Zeven
malen achtereen was de roode kaart gekeerd, zeven malen was mijn
inzet verdubbeld. Talbot, die achter mij stond, bad en smeekte mij
om nu te eindigen.
»Bedenk toch wat de gevolgen zijn van het ééns keeren van de andere
kaart," zeide hij; »waag nu niet langer, wees tevreden met hetgeen
gij hebt."
»Dat," mompelde ik, »Talbot, kan mij niet helpen; ik wil meer hebben."
Wederom werd rood gekeerd, tot verbazing der omstanders; en tot
hun nog grooter verbazing bleef mijn goud nog steeds op de tafel
liggen. Weer trachtte Talbot mij te overtuigen, dat langer doorgaan
krankzinnigenwerk was.
»Als een krankzinnige ben ik reeds lang aan het werk," was mijn
antwoord; »nu nog éénmaal en dan voor het laatst."
De bankiers, wetende hoe gering de kans is, dat na acht malen rood
gekeerd te hebben, andermaal die kleur boven komt, en voor hen dus de
meeste waarschijnlijkheid bestond hun geld terug te krijgen, gaven
vergunning voor den 9den zet. Talbot beefde als een blad. De kaart
werd gekeerd: het was rood, de bank was gesprongen.
Voor dien nacht was het spel ten einde. De verliezers gaven natuurlijk
aan hun gevoel lucht in de hevigste verwenschingen, terwijl ik
bedaard al mijne winst bijeenstreek en per rijtuig huiswaarts keerde
met Talbot, die de voorzorg had genomen, om het geleide van twee
gendarmes te vragen. Beiden ontvingen een Napoleon tot belooning.
»Nu, Talbot," zeide ik, »ik zweer plechtig om, zoo waar als ik in
den hemel hoop te komen, nooit weder te spelen." En deze belofte
heb ik eerlijk gehouden. Mijn goed geluk was één op de tienduizend,
die in dat huis geruïneerd zijn geworden. Den volgenden morgen reeds
zond ik alles aan mijn vader terug wat ik van hem ontvangen had,
en hield zelf nog eene belangrijke som over.
Vast besloten om dezen kring van losbandigheid en verleiding, waar mijn
voornemen elk uur op de proef werd gesteld, te verlaten, kwamen wij
overeen om naar Brest te reizen en aldaar de arsenalen te gaan zien.