YDWINE.
(bûten de doar tsjin de feinten)
Gean, twa fen jim, ’t paed nei de hofstins del,
Myn hynsder stroffle yn ’t fjouwrjen oer in beam,
Dêr delkeild fen de stoarm. It earme bist
Leit wrinzgjend yn syn need. Gean, help it gau.
BERNLEF.
Odin, stean by! As net Dyn noed hjar laet...
(_yn de doar_)
Ydwine, dû! Hwet driuwt dy hjir? Hwet woest...
YDWINE.
Ik bin sa bang. Ik tink noch fiel net mear.
Ik wachte omdôch op Arthur. ’t Wier syn tiid,
Mar iensum bleau ik yn de diizge hal.
De stoarm skoerde as in dier de loften troch,
’k Roun nei de greft. Twa feinten fjouwren oan,
Twa oaren hellen s’ yn, krekt foar de stins.
Ik hearde in rop: „Siz de prinsesse neat
Fen hwet der bard is ear’t hjar heit it gint!”
Ik frege en bea... De mûle bleau hjar stom.
’t Hert bounze my. Ik naem myn goed trou hoars
En stoarme it wâld yn. Amper wier iksels
Yn ’t ûnlok bleaun. De Hear hie noed for my.
BERNLEF.
Is ’t wier goed gien? Is neat dy pyngjen bleaun?
YDWINE.
Né, né, mar ’k bin sa wirch. Mei ’k efkes yn?
In skoftke lins. Hastu dyn tsjinders hjir?
Den siikje wy it wâld om Arthur ôf.
’t Is lyts en lef, mar ’t herte slacht my sa...
BERNLEF.
Ydwine, ’t siikjen hoecht net mear...
YDWINE.
Godtank!
Hwet? skriemst? hwet bistû bleek! God, Bernlef siz...
Hwet is der bard? hwet kearst my hjir? O Hear!
BERNLEF.
Hy dystû ljeafhast wennet fier hjirwei,
Moanje dyn hert ta krêft. Syn hill’ge’ Hear
Hie mear rjucht op him as in stjerlik minsk’.
(_lit hjar yn_).
YDWINE.
(komt yn)
Hwet, Beppe en Radbod hjir? Nou sjuch ik ûnk
En hate en bloed... Hwet moat... God, Arthur!... dea?
(_falt by it lyk. Holder ôf)_.
BERNLEF.
(tsjin de feinten)
Gean jim hjirwei. Stil, praet noch lústrje net,
Dit is to hillich leed for minsk’ne lûd.
En jim dy’t dit great ûnk mei eagen sjen,
Dy’t jubel strielje yn skynglâns fen fortriet,
My tocht, elts oar honk wier jim weard’ger skûl,
As dêr’t de rou hjar sloech. Myn wacht bliuwt hjir.
RADBOD.
Myn heit komt hjir. Ik biidzje hjir myn doem.
Gjin plak scil hy my mear sjen sa’t ik bin,
As by hwet dijde út myn ûnsillich dwaen.
Hjir bliuw ik oant er komt. Hjar rou en leed
Scil útdrippe op myn siel as wyld fenyn
Dat súvring jowt ef dea. Myn plak is hjir.
THIED.
Mar ien winsk bleau my mear, en dy forstjert.
Lit komme nou hwet wol. Ik bliuw by him,
De lêste ljeafde út myn to lang bistean.
YDWINE.
(by it lyk knibbeljend)
Hwet leist dêr bleek en stil! dû gien, dû dea?
En d’ earste gloede út dyn forklearjend each
Dat my it libben learde yn ljeafde en ljocht
Hie amper ’t langjen fen myn eagen met!
Dû gean? myn hear, myn hill’ge? Bliuwstû stom?
En amper song dyn wird myn earen yn,
En wekke it wûnders yn myn siikjend hert,
Dat jierren tide op ’t rizen fen syn dei?
Né, wier, ik dream. In grousme god dy’t nocht
Yn tsjoeddwaen hat, stiel út myn each it ljocht
En tsjoent my yn it ûnkshoal fen syn nacht
En stjûrt my djip de Dea syn gongen troch...
Mar as it, às ’t ris wier wier...! Myn each hat
Dei ’s libjend ljocht yet yn, dyn wang is kâld,
En út dyn hier dript bleek de hjerst’ge rein,
En oer dyn mantel leit yet deadlik leaf...
Hear, Hear, hast my forlitten? is myn siel,
De lytse, ûnweard’ge, wer binomd fen ’t ljocht,
Moat ik wer gean yn skaed en twivel-tins,
As ear’t Dyn tsjinder my Dyn wytging brocht?
Hast him nou wernomd yn Dyn heech biwâld?
Oerginst’ge, ik, ik hie syn ljocht meast brek!
Forstjitst my út Dyn hûs, noudetst myn heil
Myn libbensljocht wer oan myn langst ûntseist?
Hwa bistû den, sels-suchtge? Is dit Dyn rjucht?
Slachst elts den fêst oan ’t foltrjen fen it krús,
Hast nocht as ’t bloed Dyn bern hjar hert ûntstreamt?
Sa hate yn Walral nimmen, astû slachst
Yn ’t gysljen fen dyn ljeafde. Is dit dyn rjucht?
My hearde er ta, my wier syn hillichst wijd,
Yn my oanskôge er Dy, en Dû bist grym
En deist Dyn frjeon en brekst it byld midstwa?
O hert, lyts hert, hwet slachst! Hwet is ’t dy bang!
Wêz great, hâld út! bliuw yn dyn ûnksdei sterk!
Myn frjeon, ik hie dy ljeaf ... ik kin net mear...
Ik fiel dy nou sa fier... Mids rein en stoarm
En ’t kâlde laitsjen fen ’t wyt moanne-spoek,
Bliuwt neat as d’ oantins oan dyn ljocht by my,
En divels gâlje my yn ’t ear ta hún
For hwet ik mines tocht yn heechste trou—
En iensum bin ’k, dû bist as God sa fier
En neat bringt my dyn libb’ne foarm mear by,
Dy’t lake en song en God’s genede droech...
Neat? en dat bloed? dat bloedplak oan dyn sliep?
Né, dat swijt net, dat sprekt. Dat klaget oan.
Dat ropt in rop, sa strang, sa fûl, sa wyld
As dyn hert nea net koe, fen boete en rou
Tsjin hwa’t dy dreaun hat út ús ljeafde-ryk,
De moard’ner, dy’t dy sloech. Dat bloed forflokt.
(_stiltme; den hjar stadich nei Radbod kearend, fierôf en heech_).
Radbod kom hjir. Dû bist my ’t neist, as broer.
RADBOD.
Ik haw as broer nea yn dyn ljeafde dield;
’t Wier ljeagen, knibb’le ik nou dêr nêst dy del
En lústre ik dy in dimmen wird fen leed.
YDWINE.
Fynfielend is dyn hert, dat wist ik lang.
Net dêrfor rôp ik dy. Kom hjir, detstû
De skande sjuchst fen dyn forflokte striid
Tsjin ’t ljocht dat riist, en yn dizz’ moard’ners-die
De grousme wytging fen syn sûnd’gens sjuchst.
RADBOD.
Ik kin it net. Myn kommen brekt syn rêst.
Lit him yn frede slomje en twing him net
To tsjûgjen tsjin d’ ûnsill’ge dy’t him sloech.
YDWINE.
Ilind’ge! ik wist it! woedzjend scoe it bloed
De woune útwâlje en oer dyn foetten gean,
Astû dû moard’ner, knibb’lest nêst syn sté
En mei in skyn-from antlit súvring sochst!
O, fierde ik nou it swird, joech krigers-krêft
My lôge yn ’t hert, myn hân naem bloed for bloed,
En bliedend ûnder ’t byljen fen myn flok,
Scoest suchtsjend gean it paed nei Hel hjar ryk!
Forflokte! Mei in God dy slaen ta dea,
En pyngje oan ’t ein, en foltrje it tsjuster hert,
Oant it fen rou en skamte en eangstme brekt!
THIED.
My tinkt, ik hear it frede-wird fen ’t krús,
En ’t minlik lûd is wis myn hert wol hiem.
As ’t krús forjowt en Walhal’s rjuchter flokt,
Droanet ienselde grym ús earen yn.
YDWINE.
Swij oer it krús! Ik sjuch it nou net mear.
Hwet oars hat macht oer my, myn bea is wrek.
Ik easkje for de moard’ner, moard’ners rjucht.
BERNLEF.
Hâld yn! ’k Hear hynders drafkjen oer de wei,
Faeks is it him, hwaens wird...
FEINTEN.
(bûten)
De kening heil!
BERNLEF.
Drôf sté for ’t ljochtsjen fen syn fredeglâns,
Tiisd yn de nacht fen d’ egen bern hjar rou!