HOLDER.
Bernlef dû lasterst. Nim ’t werom, dat wird.
Hy wit fen neat. De dieder stiet foar dy.
Hjir is it reau dat dea brocht oer syn wei.
(_smyt syn bôge Bernlef foar_).
BERNLEF.
Holder, ûnsill’ge dû? Dû raest! ho koest?
HOLDER.
Ik ha ’t út frjeonskip dien. Myn hert hat skriemd
To sjen ho’t Radbod lijde en eltse dei
Wer nije delslach dildzje moast fen ’t krús.
Hiel ’t herte dreau him oan ta striid for ’t heil
Dat Thor bitroud hie oan syn kenings-krêft,
Neat bide er as de dei det iens syn hân
Syn goaden warje koe tsjin ûnk en fal,
En pynge hat men him mei twongen rêst,
En as in finz’ne foltre en longrjen dien
Nei frijdom, wylst syn jonge hill’ge krêft
Forneat’ge waerd en yn it skaed fortreaun.
Syn hân wier boun. Mar ’k ha syn hert forstien.
Ik wist, al bleau syn mûle stom, syn boarst
Scoe slaen fen nocht, as men him wytge en sei,
De greate preester wier for ivich stom.
Syn slimste fijan wier ’t. Do haw iksels
De die bitocht en dien. Dû, lit him gean.
BERNLEF.
Dyn wirdt sels kleit him oan. Tinkst Wilfrid dea?
Ilind’ge, sjuch hwa’t hjir de dea-sliep sliept!
HOLDER.
By Thor, ’t is him! De greate prins fen ’t krús!
Brek, moardners-hert! Jim goaden, slaen my del,
Forstjit my yn de iivgens fen jim grym,
My flokbre, dy’t de Divel tsjinje doarst!
(_falt del foar Arthur_).
THIED.
Oerhears’me skalt! Wiist dit net groulik út,
Hwa’t hjir de moardner wier? Hwet, twiivlest yet?
Biswar him by de hill’gens fen dyn siel
Det Radbod dy dyn flokbre hún forjowt
En net dyn libben brekt as earmtlik reid!
RADBOD.
Foarstinne, swij! Ljeagen en bloed genôch!
Hy die, hwet ik him hiet, hwerta myn hert
Him brocht hat mei it lokjen fen myn ginst!
’t Ark is fen him, mar mines is de tins!
Mines de wil en ’t hiele flokbre doel!
Syn hert hat wraksle tsjin myn wylde driuw,
Mar ik haw longre en stookle en jage en dreaun
As Loki, do’t er Baldur deadlik sloech
Troch ’t glûpske stjûren fen god Hodur’s hân!
BERNLEF.
Radbod, ho koest! Is dit de wei nei rom?
Hwer fjuchtest for? Hwet wennet yn dyn hert?
Hat men ús soks leard oer ús goad’ne krêft?
Springt Thor’s sterk hert by ’t skôgjen fen in moard?
Sûnt holang drinkt forrie de romer út
Dy’t de Walkire yn ’t blinkend Walhal biedt?
Hwa hat sa djip dy staet? Hat den dyn each
Nea Asgard’s greate wûnders libjen sjoen,
Det it yn hel de kroane sjucht fen ’t ljocht?
RADBOD.
Ik siz dy, nea! Nea hat myn each soks sjoen!
Dyn goaden bin my frjemd. Ik ken se net!
Jim sjonge nommle sankjes yn de hal
Fen ljeafde en hillich ljocht, en goad’ne lean.
Mar sankjes bin ’t, hwet sêgen, âld en strûst!
Mar sankjes bin ’t, hwet sêgen, âld en deadsk
Nea joech in god my ljocht yn ’t twiivlich hert,
Nea sei my Frey in frjeonlik, lústrjend wird,
Nea is for my de libb’ne Baldur riisd—
Dea, dea haw ik him sjoen as stien sa dea!
BERNLEF.
Mar den, ik bid dy, hwet driuwt den dyn hert...
RADBOD.
Wist ik it sels! Ik tink, in wyld njoer lot,
Dat as in spoekbyld wacht hâldt oer myn gean!
Myn egen wrok, myn wrange haet, it tsjoed
Dat skandlik troanet yn myn sûndich hert!
De goaden ha my flokt! Jim feinten, sjuch!
Hjir stiet de prins fen Fryslân! Hjir de helt
Dy’t yn de slacht jim haed en foarbyld wier!
Mar sjuch syn klaed net, noch syn flûnkrjend each,
De skyn dy’t dea bislút! Mar sjuch syn hert!
En wit, de leechste út jim hat nomm’ler siel
As dit flokt kenings-bern, hwaens hân nei bloed,
Hwaens hier nei ’t walmjen fen de swevel stonkt!
FEINTEN.
Hy ropt de hel oer ús! De ûngod riist!
THIED.
Hear net nei him! Hy wit net hwet er seit!
It leed stjûrt dwylsin oer him! ’t Wird raest út,
Mar ’t hert is soun! It driuwt wol oer! By Thor,
Haw earbied for syn liif, al is er gek!
RADBOD.
Né, wrychtich net. Ik bin net gek. Ik sjuch,
Ik bin mysels. Ik flok myn tsjuster hert
Det faeks myn siel hjar súvrje kin, det dochs
Myn sonken hert syn sûnd’ge driuw oerwint.
Holder, oerein. Dû hast myn flok my wiisd;
Myn libben súvre yn ’t ljochtsjen fen dyn trou.
Dû hast my dead ûntskoerd. Troch dy ha ’k bleek
Myn grous’me skande yn ’t bliedend antlit sjoen;
Ik wol wer wirde as dost it earst my seachst.
Ik fergje dy op tsjinst. Gean nei de stins,
En siz myn heit it hiele flokbre doel,
Ik skild’ge, dû de feint. Siz him, syn doem
Mei droanje oer myn holle as mokerslach.
Ik bid om boete en oardiel. Frjeon, gean gau.
Bernlef, ik bin dyn finz’ne. Byn my mar.
HOLDER.
Tink om dyn wird. Dû scilst wer wirde as do.
Bliid, det ik dêr myn heil for offrje mocht,
Dû sjuchst my hjir net wer. Radbod, farwol.