BERNLEF.
Folk hjir? Gjin lûd. My tocht, ik hie hwet heard.
Fier iepen den dy doar. Lit twa fen jim
For wacht by d’ iep’ning stean. Kear tsjin as ’t wier
Det immen flecht oertocht. Draech jim it lyk
De klinte yn. Hwet is ’t? gjin ljocht? Hjir, tsjin
De sydkant moat in bank fen seadden stean,
By ’t moanljocht kinst it sjen. Liz dêr him del.
(_fjouwer feinten lizze mijen de prins for dea op ’e seaddebank del_).
Twa fen jim gean werom, en wytgje ’t ûnk
De kening sels. Lit hiel de wacht it wâld
Ofsiikje for de moardner. Dû slaen fjûr!
(_Wachtfeint slacht fjûr, sjucht by de fûnk in tel Radbod en Thied hjar
foarms, lit de fjûrstiennen falle_).
FEINT.
By ’t wird fen Tyr! Dat wier...
BERNLEF.
Hwet is ’t?
FEINT.
Ik miende ... ik seach...
BERNLEF.
Dû sûle! Spoeken? Bang? Jow my de stien.
RADBOD.
(him twingend)
Dû Bernlef? doch gjin war. Ik sels scil wol.
BERNLEF.
By Walhal, Radbod dû?
FEINTEN.
Prins Radbod is ’t!
RADBOD.
Foarstinne Thied en ik, ja. Wirdstû kjel?
Wy woene joun de tsjinst fen ’t krús ris sjen
Fen tichteby. Mar ’t waer hat ús hjir keard.
Hjir is de stien. My tocht, ik seach hjir niis
In skynfet stean. Bliuw stean hwerst bist. Mar ho
Falstû hjiryn? Hast faeks oan ’t fjuchtsjen west?
BERNLEF.
Ik hie de kenings-wacht. In slachteman
Roun hymjend by ús yn en rôp ús wach;
Hy hie in gjalp heard op ’e wei nei ’t krús.
Ik fjouw’re mei de feinten ’t wâldpaed yn
En foun him tsjin in beam. Rampsill’ge joun!
Hwet hat syn wird ús koart ta seine west,
Ho ring is ’t ljocht yn dy mylde eagen dwêst!
RADBOD.
(slacht nou earst fen nijs fjûr; it skynfet ljochtet op. Den)
Hwêr is de griisbird rekke? Is er dea?
BERNLEF.
Hwet mienst ... dû tinkst ... hast den net sjoen hwa ’t is...
Sjuch Radbod ... stil en glimkjend leit er dêr,
As hie men yn in dream fen lok him daet...
RADBOD.
De prins fen Inglân! Goaden, dat! is dat...
THIED.
(kâld)
Sa slacht de flok fen Thor de frjemden del,
Dy’t hjir ús folk forliede en knibbljen dwaen
For ’t skriemend wanbyld oan it skandlik krús.
BERNLEF.
Thor’s flok... Né, né, sa bin de goaden net,
Gjin iens’me moardzje hja yn ’t ljochtleas wâld,
Dy’t wirge doarmers bringe op ’t goede paed
En reiz’gers hoedzje tsjin it longrjend wyld!
Neat as in minske is ta sa’n died by steat,
Hwaens herte siedt fen ’t wyld fenyn fen haet!
RADBOD.
Ydwine wirdt syn breid dos wis net mear.
BERNLEF.
Goaden! Ydwine! As hja dit skrikliks heart!
As hja de boaden moete foar de stins!
Hja wachte joun op him! Forflokt det ik
Oan hjar great leed net tocht! Jim, feinten, gean,
Fjouwrje yet d’ oaren nei en wytgje hjar
Prinsesse Ydwine heart gjin wird hjiroer,
Ear’t net hjar heit it gint. O goaden, koe ’k...
RADBOD.
Lit my gean. Better det iksels soks bring.
It jowt gjin foech, det hja ’t fen frjemden heart
Wylst hjir hjar egen broer it wachtsjen docht.
BERNLEF.
By Walhal né, net dû! Better in slaef
Dy’t for hjar grousum leed earbied’nis hat
As dû, hwaens wird fen jubel trilje scil,
Hwaens eagen flûnkerje fen hún en nocht!
’t Is for dyn hate in reade kroan fen Hel
Eft dy it bloed oer hier en antlit dript!
THIED.
Unsill’ge, húnst dyn master? Lit him gean!
BERNLEF.
Hy bliuwt. Hy sieddet ûnk hwerdet er komt.
Arthur is dea. Hy hat myn noed net brek.
Mar hwa’t Ydwine wounje scil yn ’t hert,
Moat myn hert earst trochdolgje mei syn swird.
Wachtfeinten, yn de doar. By ’t Keningswird
Liz ik jim op to soargjen det er bliuwt.
Hwa’t lef is, boetet moarn de skande-dea.
RADBOD.
Forwoed’ne! is dat dyn frjeonskip? dat dyn trou?
Dochst my hjir hún oan mei myn egen folk,
My, Fryslân’s prins en nei myn heit it heechst?
Hwet sleepst my troch it slyk? Hwêr is dyn rjucht
Mei mei dyn wacht dit sot gewelt to dwaen?
Jim feinten, jow my romte, ef oars, by Thor...!
BERNLEF.
Prins Radbod scil net gean. Jim stean for him.
Hy is myn finzne oantdet de kening komt.
Hy briek de kenings-frede en die in moart.