SLACHTEMAN.
Hei, hwet de stoarm de beammen kreakjen docht!
Hy ploft deryn, hy boldret, raemt en geit,
En ’t beamte kroanet fen syn woede en grym,
En wringt yn eangst for d’ ûre fen syn fal.
De Dizen jachtsje it wâljend loftrom troch;
Niis do’t ik ’t fé foerre en de baergen joech
En effen bûten by de rûchskern stie,
Seach ik in great swart hynsder stiigrjend gean
Troch ’t strûzend swirk, en wyld dêrop in wiif
Mei hier dat sling’re oer hiel de stoarmge loft,
Wylst út hjar eagen fjûr fen wjerljocht skeat!
WIIF.
Sa hoedzje ús Thor! Neat as syn hammer kin
De stoarm bitwinge en ’t ûnksbrod flechtsjen dwaen!
Hastû de jountiidsjefte al off’re en wijd?
SLACHTEMAN.
Ik haw in hin slachte en it bloed him bean
En oer de drompel fen de féstâl struid.
Mear kin ’t net lije en ’t hoecht ek net. Thor wit
It leeg’re folk giet for syn wil troch ’t fjûr,
Hy rekk’net mear mei ’t herte as pronkrich gûd.
Gol soarget er for ús, mei krêft’ge earms,
En hâldt de stoarm tsjin yn syn grous’me feart,
Det oer ús dak syn grym gjin beamte keilt!
WIIF.
Hwet bin de goaden sterk! Ik fetsje it net.
Hja ride op fjûr’ge weinen troch de loft,
En brekke d’ iken eft it reiden wiern,
En swypkje sims de sé oer greide en gea,
Det sels de terpen ûnderdûke yn ’t wiet,
En ’t séwiif baeit dêr’t oars it koubist roun.
Ja, hwa’t hjir tsjin hat—Hwent de minske is túch,
Sels bear en ûroks binne ús krêft to sterk,
En fijnen ha wy ’t meast fen alle djier.
SLACHTEMAN.
Ja selsum is ’t. Mar oars, wol noedzje hja
Hwa’t wach en trou him oan hjar tsjinst forbynt.
Grif wennet yn hjar boarst mear ljeafde as haet.
Witst noch fen do’t ik, feint yet, om dy roun?
Ast den my bidest yn jim iensme went,
En neat wier nêst ús as de sil’vren nacht,
Den fielde ik klear, al seach it each ’t ek net,
Frou Frigga sloep de klinte teansjend troch
En stoarte glâns yn ’t each en krêft yn ’t hert,
En letter ast yn ’t glânzgjen fen de dei
It lynwaed wevest op ús drompelstien,
Den seach ik sims dy triedden mymrjend gean,
En ’k wist, soks koe net ien mei minsk’ne hân,
As Frigga sels net kind’gens joech en krêft.
WIIF.
Dat hie ús mem ús leard. Mar grif is ’t wier,
De goaden moatte seine en woltier jaen.
Ho skoert it, hark! Hja bin wol swier yn grym,
Mar ek, ho húnt men net hjar heech biwâld!
Men seit, de kening niigt him faek for ’t krús,
Ien dead stik hout, wylst Thor wol beam nei beam
Yn byljend woedzjen tsjin de wrâldgroun stjit!
’t Is ’t hill’ge in hún. En den dat ûngodshûs
Hjir yn it wâld, dêr’t joun dy tsjoendersman
Wer oangean scil tsjin goad’ne wâld en trêft!
Men moast it drinzgje yn bloed, dat skamtleas folk,
Dat oer ús dak de goad’ne flokwird bringt!
SLACHTEMAN.
Mar ’t hâldt gjin stân! Us kening seit it goed,
Mar Radbod sjucht skerp ta. By Thor, in helt!
Al ienris keilde er ’t fjûr yn ’t ûngodshûs,
En ’t krús hat hún en dead fen him yn ’t foar.
Dat is de hoop fen ’t folk. Is ’t hof ek siik
Hy scil it bûgen dwaen yn hill’ge tsjinst
For ’t heech biwâld fen ’t machtich goadendom.
Bid Frey for him, as’t skielk de jounsbea dochst!
(_klopjen oan de doar_).
WIIF
Hwet, is der folk? Yn sok in deadlik waer?