Op it foartoaniel tsjin de eftergroun, amper to sjen yn hjar blinkende
wite klean, seis elfen, dy’t de koaren sjonge. By de ein fen de strofen
fordwine hja wer en komme, mear nei foaren, seis Fryske ealfamkes op,
dy’t de tsjinkoaren sjonge. Allinne yn de slútstofe rane de lûden fen
elfen en famkes gear.
KOAR.
Idoene swiete Idoene,
Hwêr is dyn keinens gien?
Tomiddei en tojoune
Ha wy to biidzjen stien;
Nou rize wite ljochten
En yette bliuwst ús fier,
Ho’t wy dyn keinens sochten,
Blomt kiezend for dyn hier.
Idoene, swiete Idoene,
Dyn wjitt’ring rûzet myld,
Fen wite glâns oerroune
Ut Himel’s freedsum byld;
Dyn wite roazen sleaten
Hja dimm’ne tsjelk al ta—
Hja dreamden en forgeaten,
O ho ûntdriuwst ús sa?
TSJINKOAR.
Yn Fryslân giet Ydwine
Hjar heite stinzen roun;
Lit ús hjar roazen wine,
Yn wite rigen boun.
’t Hôf rûzet fen hjar dreamen
As dêr de jountiid giet,
En oer de ljochte seamen
Dêr giet in wûnder liet.
En wei yn sêfte tinzen
Giet hja de paden lâns,
En wit hjar siele finzen
Fen nije, iivger glâns.
En wûndre dreamen tine
Mank d’ ûnrêst fen hjar hert,
En dreamend giet Ydwine
En ken hjarselme net.
KOAR.
Idoene, swiete Idoene,
Prins Baldur bidet dy.
Hy núndret dizze stoune
Syn lieten sêft en blij—
Gean mei him as de sinne
In goud’ne strieling spraet
Hy biedt dy swiete minne
Dy’t nimmen talein waerd.
Idoene, swiete Idoene,
Ho blau is Baldur’s each!
For him bûgt as oerwoune
Hwa’t yn hjar noeging seach.
Der is gjin dei noch dûnker,
Hwent Baldur hat dy ljeaf—
Sjuch ho’t in wyt geflûnker
Stil dounset oer it leaf.
TSJINKOAR.
Uneinichheit fen weagen
Giet griis en skomjend roun;
Lûd gûlt de wyn; foar d’ eagen
Bin kym en wiet toroun.
Dêr dûkt mei skiere strânnen
Biskomme in eilân op;
De sé ropt oer dy lânnen
Yet fier syn frjemde rop.
O wûndre greate widens!
Ydwine sjucht dy gean,
En wit, hjar jonge blidens
Moat earnst en striid forstean;
En dôch, hjar eagen blinke
As yn in great geniet,
Eft mei in godlik winken
In wûnder lok hjar liedt.
SLUTKOAR.
Yn ’t oanbigjin laei d’ ierde
Yn wylde streamen wei;
Men koe gjin geaën skiede;
Der wier gjin nacht, gjin dei;
Do briek in strieljend wûnder
De skiere oerskomme romt,
En twong de grizens ûnder:
Do wier de Ljeafde komd.
(_Ofgong. Foar it foartoaniel sakket it gerdyn_).