JÛLE.
Prins Radbod, Mem...
THIED.
Hwet bringt myn dochter ús,
In wird fen leed, in útring fen geniet?
JÛLE.
’k Bin twiivlich, Mem ... noch jeit it bloed my fel
As ’k tink oan hwet myn stjerlik each niis seach...
Ik wit it net ... mar ’k leau, ’t is ûnk, ’t is striid...
RADBOD.
Ha! hokker?
JÛLE.
’k Wit it net ... fen skaed tsjin ljocht,
Fen âld tsjin jong, fen ’t nije tsjin hwet sonk...
Ik wit it net ... ien wûnder wier de loft...
THIED.
Siz hwetstû seachst! Rin sa oerstjûr net roun,
In skip dat stjûrleas driuwt nei waer en wyn!
JÛLE.
O ’t skip, dat skip! As ’t sonken wier... Mar stil,
’k Scil ’t sizze ... al scoe ek waerljocht slaen myn each...
Mem wit, do’t Bernlef kaem, joech ik my ôf,
’k Moast gean, al wist ik net hwerom. Myn siel
Wier tiisd yn ûnrêst, fol fen dûnkre aen,
Dy’t my bineare as wier der ûnk op til—
For rêst roun ik de hôven yn, dêr’t sêft
De moarnswyn, stil de krune omhúvrjend, song;
Ik socht de terp, mei line en iik bigroeid
Dy’t útsjucht op de sé, det myld myn moed
Hjar rêst wer woun by ’t amjen fen de wyn
En ’t blauwe glânzgjen fen de iivge sé.
Stil wier it dêr; gjin blêd forweechde, stil
Det ik noch eangstiger, net amje doarst—
Yn blanke fierte sylde in steatlik skip,
Sêft driuwkljend mei it opjaend wiet, en ’t wier
As boun ’t yn frjemde tsjoen myn eagen fêst;
Wyt-strieljend blonk it seil, mar—wûnder wird—
Dêryn dêr flûnkre en blonk in great blau krús...
THIED.
Alwer! de pleach fen ’t Noard!
RADBOD.
En sonk it skip?
JÛLE.
Myn each seach mear oan jinsne wester-kym;
De loft oer roun in goud’ne glâns, det hiel
Dy kym stie yn in tsjoenend ljocht; fen ’t east
Kaem dûnker op, dat ring de sinne oerdiek.
Neat as dat blank ljocht yn it west; en dêr
Forskynden my, wylst sêft en fier geklang
Fen harpen, floiten, taweve op myn ear,
Rjue ljochte wêzens, sweevjend yn de sé
Fen ’t bleke ljocht—Walkyren lyk, mar dôch
Yn blanker trêft, mear myld en kein fen foarm;
Mank hjarren gyng—ik húvrje nou’t ik ’t siz—
In wirch mêd man, bloed klibjend op syn klean,
In bloed’ge kroane op ’t haed: hy droech in krús...
RADBOD.
Biroun de loft alhiel?
THIED.
’t Is dwylsin-praet.
JÛLE.
’t Is dwylsin, mar ik _seach_ it, ’k seach it dochs—
It bleau mar koart. It dûnker strûsde rêd
Oan út it East en diek de loft alhiel
Safier dy bôge oer d’ ierde, leadich blau;
Swart laei de sé, goar, tsjuster as in hel,
Syn amjen hold er yn. Oer ’t wetter roun
In njoere griene glâns; de weaze en ’t wier
Dy driuwklen op en swommen op it wiet;
It skip mei ’t krús hime oer de wrede sé
En swaeide roun...
RADBOD.
Mar sonk it? Siz it dochs!
JÛLE.
’k Bin bang fen al ... ik mien, ik tink fen al
Mar ’k wit it net. It rommle rou yn ’t Súd,
De wearljocht knett’re flits nei flits; de sé
Stiek skûmm’ge koppen op, de rein sloech del.
Ik flechte troch it hôf wer nei de stins,
Yn lijte fen it kroanjend wâld; ik roun
Sa rêd ik koe, it poarte-hôfpaed lâns—
In gleone ruter stou my wyld foarby
Det my de weaze yn ’t antlit sloech; hy rôp
My yet hwet ta, ’k forstie it net—mar ’k seach
Yet krekt hwa’t wier: ’t wier Keimpe Martena.
RADBOD.
Thor, Thor! Hwet skrikbre hún! De dwaze slaef
Trún’t my yn d’ egen stins ta deaslach oan!
JÛLE.
Hy fjouw’re wei. ’k Roun nei de hal; dêr stie
Bleek, rjucht, yn d’ eagen greate en swiere grym,
Yn dûnkre finsternis de kening sels—
Hy wonk my foart to gean. Do flechte ik hjir.
RADBOD.
Myn Beppe, hoop riist yn myn hert. Myn Heit
Scil heard ha ho’t men mei misdie: syn moed
Is riisd yn grym do’t er dy hún fornaem—
De kening scil my stypje mei syn krêft
Tsjin Martena; grif hat er dy fordreaun,
Grif scil er my myn breid, myn Rixt wer jaen...
JÛLE.
(yn hjarsels)
Ho’n wreede klearens oer dit riedling riist!
THIED.
Myn soan, byn yn. Forwachtsje nea de dei
Eardet de moarn al gloede oer d’ ierde laei.
Lûd gûlt de stoarm; der riist to wyld in tiid
For leffe frede sûnder bloed’ge striid:
Nin hope op ljocht, nin dûrjend lok, as net
Us hân net it stiel staet yn dat ûngods-hert!
BOADE.
Kening Aldgillis kindget jim syn komst.
THIED.
Hy is ús wolkom. Lit him yn, en gean.