RADBOD.
Foarstinne, foechsum wier ynbann’ger nocht,
Al riist ús ryk ek skielk fen nijs, myn hert
Is stoarn yn my en ’t deiljocht is my wreed...
THIED.
Wier, ik forstean dyn smert! Mar dû, forstean
Myn nocht, myn wûndre nocht... Myn bern, dû witst
Net hwet ik litte yn hwet nou stoar, net d’ eangst
Dy’t my ’t heech herte jeije en húvrje liet,
Al bliuw Forhoping’s twiivlich ljocht my by,
Nou dijd ta ien great mar fen glâns... ’k Ha woun
Sa great as ’k hast net tinke doarst—nou stiet
It komst’ge fêst, nou bloeit fen nijs dit gea,
O Radbod, ’t moeit my sa, mar ’k bin sa bliid...
RADBOD.
En ik bliuw ienlik yn myn leed. ’t Is goed;
’k Bin sterkernôch en ’k sjuch hwet Walhal mient
Dy’t wille oan jeld en rouwe oan jonkheit brocht,
Elts nei syn krêft; myn maitiid stoar, fordet
Myn froast de gift’ge krús-blom deadzje scoe—
’k Bin wirktúch yn de hân fen ’t lot. Woloan,
Net ik scil dûke yn krêftleasheit, myn macht
Scil ’k brûke neffens foarst’ne rjucht en wet,
It iennichst nocht dat d’ earme Radbod bliuwt...
(_Stoarm. Tongerslach_).
THIED.
(kjel)
By Odin, hear dat bolderjen! ’t Is in stoarm!
RADBOD.
Niis-krektsa stiek de wyn al op. Ik heard’
Im gûlen, brûzjen by jins wûndre tael,
De wijing fen myn ied. Ha, wolkom, stoarm!
Dû foegest nou it bêst my as myn maet,
Ho reagest ût de hôven ’t deade hout
Dat nije bloei bihindret! Driuwst de kloft
Mistreast’ge wolkens fen de loft net wei,
Lyk Thor eartiids it reuze-skaei bistried?
En den, dû bist sa lûd en fol fen leed...