THIED.
De tiid is komd det ’k sprekke moat, myn prins,
En harkje goed hwet beppe Thied dy seit;
Biwarje it yn dyn hert, hwent yn dizz’ stoun
Wirdt berne it komstich lot oer Fryslân’s groun.—
De krús-slaef naem dyn breid. Wol fier is ’t komd
Det Fryslân’s kenings-soan syn breid forliest,
Bistellen fen misdied’ge dwylsin-lear,
En nearne in wei fynt for syn kenings-rjucht!
Wol fier is ’t komd! Ik seach s’ yn lang net, Rixt,
Hjar heit, forbline, in earme gek, hat hjar
Fier hâlden fen ús hôf, aloan—ik seach
Se ’t lêst, do’t se op in Maitiids-feest hjar blomt
Mids Fryslân’s eale fammens-bern my brocht—
Mar hja wier sêft en myld, en foege dy
Fen stân en bloed. Graech hie ’k hjar nêst dy sjoen
Op Fryslân’s troane, in weardich, foarstlik pear:
Dû, great fen krêft, strang-hearskjend, sterk fen wil,
Kastijend d’ ien en leanjend d’ oar, sa’t moast,
Hjar, great yn hwet elts wiif to priizgjen stiet,
Yn trou en ljeafde, en ljeafde’s ried en treast.
Dy dream is dea, forneat’gë; yn dyn hert
Bliedt yet de deads-woun, stjelpich, gjalp nei gjalp,
En faeks groeit nea dy dûnkre woune ticht—
En nou, oertink hwet dy sa strymjend slacht.
Hwet twong dy, heimge wei to gean? hwet krêft
Twong hjar ta sels-forried? hwet twong hjar del
Yn ’t kleasterhûs? hwa as de slaef oan ’t krús?
De himel ropt ús, Radbod; Walhal hat
Dit ûnk yn ivich oerliz dy biskern,
Detst witte scoest, hwa’t de de deadsfijne is.
De krús-slaef naem noch mear—sjuch roun, myn prins!
Hwêr is de goad’ne soarch? hja stúnje yn grym
Om’t Fryslân’s folk hjar goeddiels al forliet;
Rjue eal-ljue joegen jacht en striid-nocht oer,
En bûge, siik fen hert, foar ’t krús. Krektsa
Wykt út hjar frouljue piid en kriich; hja gean
Foardel nei ’t ôfgodshûs en moarmlje dof.
’t Fenyn krûpt alles troch—de hear, de slaef,
De bidd’ler en ... miskien de kening sels:
’k Bin twiivlich oer myn egen soan. ’t Fenyn
Fret alles oan: in kankrjend fjûr dat yn
De woartels fen it beamte al krêft’ger wirdt,
Al is it leaf noch grien, de krune swiid...
O Walhal, hwet is ’t folk dat dy forlit?
Ho scil ’t bistean? Scil Thor net mei syn fjûr
It dylgje fen de wrâld? Scil Hela net
Lûd geije fen útlitt’ne nocht, as skielk
Hiel ’t erflik lân deltomm’let yn hjar tût?
Ik neamde niis de kening. ’t Is myn soan,
Mar ho ûntfoel er d’ âlde kriich! Stil, sêft
En mijen giet er ’t deistich earleas paed,
Bistriidt de striid as Frede’s ljeave frjeon;
In earsum húsman lyk, sa noedet er
Syn folk, ûnkeninklik yn died en skien;
Hy skikt en oardnet, telt en tinkt en weacht,
Is fij fen ’t swird, arbeidet nacht en dei,
En ’t folk, ’t is tankber, mar it freest him net.
De leffe Frank mei swiete flaikers-bek,
De Friez’ne slimste fijne, neamt er frjeon
En hâldt er trou en earlik as him sels;
En ’t alderslimste—ik húvrje as ’k bitink
Hofier dizz’ soan syn heit en my ûntrint—
De dwylsin fen it flokhout lit er gean,
En stadich trochkankrje yn ús erflik lân.
Ien ding is my ta treast—noch is it hert
Fen Fryslân soun. Dat hert bistû, myn prins,
Nou prins, mar ienkear kening oer dit gea,
Dû Radbod, yn hwaens liif iksels wer riis:
Yn dyn each sjuch ’k myn egen each; dyn hert
Brûz’t wyld, lyk mines eartiids die, dyn moed
Forflokt de krúsge slaef, as mines docht.
Op dy bitrou ’k. My neamt men faeks al âld,
Myn paed bûgt del en ’k trêdzje nei it grêf,
Al is it liif my soun, it each my klear—
Mar dû bist jong en ienris draechst de kroan.
By dy rêst Fryslân’s lot—bist sleau en têd,
’t Scil sinke yn tiid’ne djip forjit; bist sterk
En dochst dyn kenings-plicht, ’t scil foartbistean.
Nou freegje ik dy ien ding, myn moed’ge prins;
En troch myn mûle klinkt ek Walhals winsk,
Sprekt Fryslân sels, klinkt deade helt’ne wil,
Ja, sprekt de faem dy’t men dy stiel, dyn Rixt:
Swar my in hill’ge ied by Odin’s haed
Fen iivge striid tsjin ’t flokte krús, tsjin ’t skaed
Dat út it Súd ús lannen dekt yn rou;
Unthjit my hill’ge, iivge kriich, salang
De krêft dy bliuwt, tsjin ’t kankrjend krús-fenyn,
Net rêstend ear’t dit lân wer jeuchlik bloeit
Yn fromme goade-tsjinst en Walhal ear’t.
Dit iene freegje ik dy; myn prins bist ré?
Bitink hwet men dy stiel, bitink hwet ûnk
Al spielend oer ús fruchtbre ikkers streamt...
RADBOD.
Genôch, foarstinne: ik bin ta d’ ied biret.
Jy wiisden my myn keningsplicht: iksels
Hie ’t al as boi sa sjoen. Jins wird wier wiis
En tsjûget suver ynsjuch, ljeafde, en krêft.
It krús ef Odin! Odin is myn God
En ’k scil it krús tobrekke yn earmtlik pún
Mei Walhal’s help, al bliuwt net ien my trou
As hja dy’t gean’ yn Asgard’s wûndertún.
Men briek myn hert dat minsklik wier; mar ik
Scil brekke it hert fen dy ûnkrêft’ge God
Dy’t stoar oan ’t krús en my myn breid ûntstiel.
O Rixt, o Rixt! hwet wier dyn each my ljeaf,
Ho weage yn goudne glinsters ’t hier dy dol,
En nou bist finzen, skielk bist dea, en ik,
Ik libje troch en longrje nei myn wrek—
Dû preester, nim my d’ ied; hwent ik bin ré.
PREESTER.
Swar den by Odin’s haed, dy’t kening is
En wâld hat èn oer goad’ne èn minskewrâld,
Hwaens glânzgjend each net oersjucht, en hwaens ear
Elts lûd op ierde, yn loft en sé fornimt,
Dy’t alle tins forstiet fen stjerlik hert,
Swar dû den by syn haed him trou, det hy
Aloan yn dy in treftich tsjinstfeint fynt.
En ast him hâldst, dizze ied, den wêz dyn diel
In kenings-libben, ryk oan rom, in dead
As fen in helt, in plak yn Walhal’s stins,
Den neamt de neiteam dy yn djip ûntsach
Wylst barden dy bisjonge yn iiv’ge tael
En bliid dyn geast mids hege kenings toevet;
Mar hâldst him net en brekst dizze ied, den bist
Forflokt yn al dyn dwaen, yn eltse stoun,
En stoattljend scilst mids minsk’ne klibers gean,
Forstaet fen minske en god yn ivichheit;
De wriggen scil dy nytgje yn dyn dead,
Yn Hela sinkt dyn siel ta iivge straf,
En d’ egen bern scil spije dêrste stoarst,
Omdetst forrieder bist by minske en god.
Prins, Odin heart—doch dû dyn hill’ge ied.
RADBOD.
By ’t haed fen Odin, hearskjende oer de wrâld,
Oer loft en ierde en sé, oer minske en god,
Swar ik in hillige, trijfâld’ge ied:
To tsjinjen Him en Walhal’s goade-boun
Salang de krêft myn hert’ trochstrielt, it bloed
My waerm en libjend is, as feint en frjeon;
To dylgjen hwet syn alkrêft tsjinstean doar
Mei flokbre tael ef yn godleaze died,
’t Sij jong fen krêft ef griizjend yn de jeld;
En ’t measte dit: de krús-god del to slaen
Mei elts dy’t him skewielt, to rêsten nea
Eardet syn wirdt forspein wirdt yn dit lân
As leffe dwylsin-tael, allyk as ’t is—
By ’t haed fen Odin swar ik dit: ik bin
Yn ivichheit syn fjuchtersmaet en frjeon,
En stride scil ’k, det hiel dit lân ien went
Wirdt fen syn hearlikheit en iivge trêft,
Ien timpel fen syn hearlikheit, de rom
Fen Odin’s boarst, de nocht fen Frigga’ each.
THIED.
(yn jubel)
Jim goaden, hear! Fen nijs forriist jim hûs!
Ho bin jim mûrren blank, jim hôven prûs!
Nou giet oer Walhal laitsjend Maitiidsljocht,
De roaze bloeit, de harpe sjongt fen nocht.
Meast wûndre moarn! Dyn ein is as ’t bigjin,
Unthjit op heechtiid, tael fen keningsmin;
Mar iivger as it wird oan ierdske breid
Sei Radbod jim. Nou stiet jim ivichheit
In rots lyk yn forwoed’ne sé, nou giet
Oer Walhal’s plein in júblend elfe-liet,
Hwent Walhal, Odin’s wizens, Fryslân woun,
Ring sinkt it flokte krús yn spjalte groun—
Gean, preester, gean, en bring ús goaden tank
Mei ’t bloed fen offer-djier en harpe-klank.