HOLDER.
(hymjend op)
Foarstinne Thied ... myn frjeonen...
RADBOD.
Lit hjar yn!
Myn beppe wit it, Holder—lit hjar net
Omheukerje yn dy kâlde hal—s’ is faeks
Wirch fen de reis, en ’k ha sa’n langst nei hjar!
HOLDER.
(yn himsels)
Wé my ... myn boadskip ... Goaden, hoedzje my...
BERNLEF.
(nei him ta)
Ho komst sa mêd en hymjend, Holder? Hast
Sà jage en dreaun? Ho trillest sa? Hwet is ’t?
Ik seach dy nea sa wyld en frjemd oerstjûr!
HOLDER.
O Radbod, Radbod, hear my...
RADBOD.
’k Hear. Sprek op!
HOLDER.
Ik kom allinnich, Radbod...
RADBOD.
Hwêr is Rixt?
THIED.
De wierheit, feint; prins Radbod ferget dy.
HOLDER.
Hja is fier wei ... en s’ is for ús ... forlern...
RADBOD.
Del op de groun, dû slaef! dêr! foar myn fiet!
Eangest gjin straf for sok ûnskeamel praet?
Sjuchst net de dolk hjir glinstrjen yn myn hân?
HOLDER.
Ut dyn hân, Radbod, is de dea myn frjeon,
En wolst myn dea, ’k bin ré. Mar skildleas stjer ’k.
BERNLEF.
Radbod, wêz wiis! hy is dyn bêste frjeon!
THIED.
Myn prins, bidimje en harkje nei syn wird:
Wêz weardich ek yn smert. Kom Radbod, gean
Hjir nêst my stean—dû wist, dû bist my ljeaf—
Myn ljeafde striel’t ek as in drôvich flues
It skaed fen minder stjerren diek yn nacht—
Dû feint, riis op, en doch dyn hird forhael
En sparje ús neat, hwetst ek to neamen hast...
Radbod, myn bern, dizz’ moarntiid is ús wreed,
Mar dield leed is mar heal leed, seit it wird,
En beppe Thied lit mei hjar bernsbern mei...
RADBOD.
O Beppe, Beppe... In fjûrkolk is myn hert...
BERNLEF.
Kom, Holder, siz ’t! Sa’n twivel skoert ús hert
Dat lije wol yn Radbod’s machtich leed!
HOLDER.
Myn ûnksforhael is koart... ’k Wier ier yn ’t wâld
En bide op ’t oansein plak—it wâld wier stil,
In inkle drip foel pearljend út it leaf,
En d’ Easter dage-brân sloech lôgjend út;
Yn ’t beamte wier ’t ier libben fen de dei—
En ’k bleau allinne en nimmen kaem. De klûs
Fen ’t ôfgodsbyld oan ’t krús bleau ienlik stean,
Gjin non, gjin faem ... o ho’t ik wachte haw,
Fordildich hoopjend en sa bang fen hert,
En nimmen kaem en ’k doarst net gean. Yn ’t lêst
Do ried ik stadich ’t paed del nei de went
Fen Martena: miskien noch moete ik hjar—
En jimmer blider riisde it Maitiidsljocht
Dat op myn rêsting foel as bloed’ge damp,
En nimmen kaem... Ik twiivle en doarst hast net,
Mar ’k wist, it moast. Ik ried nei Martena
Syn hôf, dat blomke yn ’t iere Maitiidsljocht
Mei blossums read en wyt en poapren blomt’—
Ticht wier de poarte en d’ ophelbrêge omheech.
Ik rôp en rôp... En einlings kaem er sels
Nei foaren, Martena, en rôp my dit
Mei lûd, dêr’t frjemde jubel klear yn klonk:
„Myn dochter is Kristinne en hat it krús
Mear ljeaf as him dy’t Kristne godshûs barnt.
Siz Radbod dit: hja hat yn fromme bycht
D’ earweard’ge preester ’t godleas plan bitroud,
En hjoed oertinkt s’ as Kristus iiv’ge breid
Dit tsjoed bistean yn ’t feilich kleaster-hûs.”
PREESTER.
Wé, Odin, wé! De Nazarener woun!
Hast den dyn bern bijown? Hwêr toevestû?
RADBOD.
Yn ’t kleaster ... hja, myn dimm’ne Maitiidsblom
Hwaens kopke niigde, as sinne efkes wiek...
O Beppe, ’t kin net, ’t mei net—hja giet dea
Yn ’t flokte skaed en ik ... myn hert tobriek...
Mar frjeonen, nim jim hoars; wy fjouw’rje wei,
Birinne it kleaster, rôvje hjar—hjar plak
Is hjir nêst my, net yn dat ôfgodshûs...
BERNLEF.
Wy witte it plak net fen hjar dûnkre doem—
Hwa wytget ús it sté, hwet kleaster ’t is?
RADBOD.
Den barne wy de stins fen Mart’na del,
En twinge it folk to sizzen hwer’t hja is!
THIED.
Bitink, myn soan, ’t is opstân tsjin de wil
Fen him dy’t nou dit lân bistjûrt, dyn heit,
Dy’t frede wol yn Fryslân’s gea, en mei
De swierste straffen spjalt en skeel bitwong!
RADBOD.
Mar Beppe, is den gjin inkelde útkomst bleaun?
Moat wy bilies jaen sûnder striid? Bitink,
It is myn libben dat dy krús-slaef brekt!
THIED.
Brek dû den syn biwâld en nim dyn wrek.
RADBOD.
Ha wrek! Ik scil se slaen, dat flokte reau,
Dat my it hert yn domme dwyl tobriek,
Se weidwaen út dit lân, mei brân en doem
En kenings-straf forfolgje, yn iiv’ge grym,
Hjar bylden slaen oan splinters, ’k scil mei fjûr
Hjar ôfgodswente yn yeske sinken dwaen—
’k Scil suverje dit lân fen ’t ûngediert
Dat Fryslâns liif tofret—nin ien ûntkomt
Syn rjuchtlik lean yn Radbod’s ryks-biwâld!
De lytse lefferts, falsk yn ’t gammel boarst
En stitsen fen de Nazarener mich, dy’t yn
In krús syn troansit seach, ik scil se slaen,
Det ’t bloed hjar wiif en bern yn d’ eagen spat
En lûd de goaden laitsje op Walhal’s plein,
De houn scil slobb’rje fen hjar brein, de roek
Pikt noch by skande-liken d’ eagen út...
BERNLEF.
(smeekjend)
O Radbod!
RADBOD.
Swij! ik wit myn libbensplicht.
THIED.
Jim feinten, gean; to swier is Radbod’s smert,
Syn siele skriemt en hat fen treast forlet.
Dû preester, bliuw; hwent sikersonk, ús ryk
Nimt for ien donker skoftke flecht noch wyk.