RADBOD.
Det Walhal’s ginste rêste op beppe Thied!
THIED.
Dizz’ moarn, myn Radbod, ha’k syn seine field
By ’t blide harkjen nei dyn keningswinsk.
RADBOD.
’k Bitroude it sa, jy scoene my forstean.
Wol is ’t my drôf det ik mei slimmichheit
My winne moat hwet Walhal sels my jowt,
—’t Is my in skaed om ’t jonge, sillige lok—
Mar ’t moat sa Beppe, it mòàt. Hwent sûnder hjar
Is my de dei in nacht, myn libben dea:
Ho scoe hja oars my tastien wirde as breid?
THIED.
’k Seach hjar yn tiden net. Mar ’t is in faem
Dy weardich, Radbod; en it bliidste is dit:
Det hja om dy fen ’t krús hjar ôfjaen doar.
RADBOD.
O hiene jy hjar sjoen as ik, jins jeld,
Myn beppe, bloeide as Maitiids-jonkheit op,
Jins each waerd ljocht fen swietste fam’nenocht;
Hwent wier, hja is in wûnder as dit lân
Nin twadden wiist. Hjar lûd is as de sang
Dy’t út in krûd-oerdits’ne wjittring riist,
Hjar gean is as it nigen fen it reid,
Hjar laitsjen—o hjar laits! Mar, beppe Thied,
Sims haw ik soarch, hja laket fiersto min:
Hja hat sa lang yn skaed en leed forkeard,
En ik... hja hat my ljeaf, hja wit ho’t ik
Hjar noedzje scil mei al myn ljeafde en krêft...
Mar altyd bin hjar eagen wûnder-great,
As wier hja wend to eangjen for in ûnk,
Se is sa stil, sa skruten ... Beppe ’t is
In ljurkje lyk dat yn de moarntiid sjongt,
By wjerljocht bang, en swijsum yn de joun,
Mar ’k haw se ljeaf en noedzje scil ik hjar
Tsjin ûnk en striid, salang de krêft my bliuwt,
Dy krêft dy’t by hjar sjen tsienfâldich riist,
En dochs ... o beppe, ’t is sa nij, sa great...
THIED.
(stil)
Dyn herte sprekt—ho’t ik syn tael forstean!
RADBOD.
’k Wier faek in rouwe jonge, beppe Thied;
My wier de jacht, de striid, de macht it djûrst,
Al laei ’k simstiden mymrjend yn it wâld
By ’t wûnder rûzjen fen God Widar’s beamt—
’k Wier sterk, oermoedich en yn ’t hert in prins.
Regearje woe ’k en hearskje, strang fen moed,
En hwa’t my tsjinstean doarst, syn straf wier swier,
En sims wier ’k wreed en kâld en hird fen hert.
Hwent ’k wit, dêr wennet greate krêft yn my—
By sinneskyn, den is de risping great,
Mar moast s’ yn tsjuster waechse—Beppe, as nea
In great lok seingjend oer dy fjilden gyng,
’k Scoe wêze as stien: hird, ûnforsetlik, kâld.
En faek loek my it hert fen njoerens gear,
Koartkearich wier ’k, opleappen—mennichien
Hat hate yn my, om’t ik him fiele liet
Det Radbod’s wird èn wet èn wierheit is,
En om’t ik faek ’t lefhertich kristen-reau
Hjitfolge mei myn grym; in winterjoun
Do barnde ik mei myn maten—wûndre nacht!—
It ôfgodshûs fen Keimpe Martna del:
Ho sloech it fjûr om ’t Kristusbyld, ho kreake
It knappend hout ... nou is dat lang forlyn...
THIED.
En dochs, myn soan, ’t is goed, de kanker dy’t
Us lân tofret, mei stegens tsjin to gean
En—by dat lôgjend fjûr wier Walhal bliid!
RADBOD.
’t Mei wêze, beppe Thied, mar ’t is foarby.
Sûnt ik hjar seach, myn keine, freeds’me faem,
Is al hwet wreed is, sûnder macht yn my,
En ’t ienichst wyt fen hiel myn libben, ’t is
To libjen sà det ik hjar weardich bin.
Ja, wier myn hân ea smoarch en read fen bloed,
Nea doarst ik hjar wer yn hjar eagen sjen.
THIED.
Myn soan, myn soan, forjit dyn lân dochs net,
Bliuw prins yn krêft, bliuw prins yn wil en dwaen!
RADBOD.
’k Haw ljeaf, myn beppe ... nim ’t my net kwea-ôf
As ’k sims oerdriuw, mar ’t is sa great, sa nij,
En nou dizz’ dei ... de kroaning fen myn winsk...
Ho skruten scil hja wêze, skielk, as hja
Myn beppe en Bernlef yn myn selskip fynt...
By hjar oan hûs is alles kâld en keal...
THIED.
’t Is Kristenfolk. Mar dochs, hjar stân is goed,
En goed is ’t det hja ’t flokte krús forlit.
BERNLEF.
Mar Radbod, siz, ho komt se hjir? hwa bringt...
RADBOD.
’t Is wier: ’k forgeat it noch. ’t Wier slim en swier
Hjar oer to heljen ta myn plan: hja kin
Sa min hwet skûl hâlde yn hjar bernlik hert—
Ut ljeafde naem s’ yn ’t lêst myn útstel oan.
Ear’t yet hjar folk dizz’ moarn forriisde út sliep,
Scoe hja, forklaeid as non, hjar hoeden jaen
Nei ’t ôfgodshûs fen Martena yn ’t wâld;
Dêr bidet hjar—ljeafst wier iksels mar gien,
Mar maklik hie in Kristen niget sjoen—
Myn liifsfrjeon Holder mei in treftich hoars...
Ring is hja hjir, myn beppe, ’k tel de tiid...
BERNLEF.
Ik hear de hoefslach fen in hoars—ja hark,
Dêr komme gûnt de treppen op...
RADBOD.
Rixt! Rixt!
THIED.
Byn yn, myn prins. Oertink dyn weardichheit.
Bliuw nêst my stean en biidzje sa hjar komst.