"Daer vingh het geestigh dier de vrijster aen te cussen."--
_Spreken c. acc._ = ons: aanspreken, spreken met, tot iemand. Vgl.:
"Sy roept 'et door het bosch, sy klaeght 'et alle man
Sy spreeckt de wachters zelfs, maer niemant weet 'er van".--
Maer waer toe langh ghekermt, ick ga de bueren spreken,
En zie noch yet te doen, om dit gheweldt te wreken.
en ons: iemand gaan spreken.
Een schijn van onjuiste constructie in deze zin ontstaat doordat
"aen" naar ons begrip bij spreken wordt gevoegd, en het "aen" bij
vangen dan ontbreken zou.
Doch ook in plaats van 2 maal hetzelfde woord werd dit ook wel eenmaal
gezet. Vgl.: Tijdsch. Ned. Lett. VI, 69; N. & Z. XII, 526; Stoett,
Syntax., § 159.