[p.97]
Zijn doodelick vergif die ons de ziele prangen.
Hier is dan nu de tijt dat ick mijn schult beken,
Vermits ick op den wegh van beter leven ben.
Mijn Heer, siet dit juweel, en dese gouden keten,
1230 Ghy sult van stonden aen den ganschen handel weten:
Of wijst dit niet genoegh den gront van dit geval,
Soo leest eens desen brief dien ick u geven sal."
Soo haest als sy het schrift den Lant-vooght had gegeven,
Hy siet van stonden aen al dat'er is geschreven;
1235 Hy las'et overluyt en met een open mont,
En dit was in der daet dat hy daer in bevont:
_Het jonge dochterken dat by my is, en dat ick den
naem van Preciose gegeven hebbe, hiet eygentlick Constance,
en is een eenigh kint van Don Ferdinando_
1240 _d'Assevedo Ridder van Calatrava, ende van vrouw
Giomara di Menesez. Ick stal het selve kint in de
stad van Madrid op Hemelvaerts-dagh, ten elf uren,
in 't jaer duysent vijf hondert vijf en tnegentigh. Het
kint hadde doen ter tijt aen dese juweeltjens die in_
1245 _dit kofferken leggen. Ick hebbe korts daer na dit
alsoo vernomen, en goet gevonden, 't selve by memorie
te stellen 1), misschien of het schier 2) of morgen te
passe mochte komen._
Met dat vrou Giomaer haer man dit hoorde lesen,
1250 Soo is in haer gemoet een nieu gewoel geresen.
Sy kent het klein cieraet, sy kust'et menighmael.
En sijght uyt enckel vreught in onmacht op de zael.
De Lant-vooght recht haer op, verbaest van dese saken,
En staet een lange wijl, onseker wat te maken.