[p.83]
Ghy let, of ghy begeert met ons daer in te leven,
Dan of ons strengh gebruyck is tegen uwen aert;
Want siet het staetje vry te blijven dat je waert."
825 De grijse kop die sweegh. Andreas gaet beginnen:
"Spitsbroeders," seyt de man, "met al de gansche sinnen
Word' ick uw bont-genoot, en tot een vaste peyl 1),
Hier is een volle beurs die ick u mede deyl.
Siet, als ick uyt de stadt tot u ben af-gekomen.
830 Soo heb ick desen bucht 2) in voorraet met-genomen:
Ontfanght dit kleyn geschenck, en weest'er vrolick van,
En hout my voor u vrient en voor een rustigh man.
Een dingh wil ick alleen hier in bedencken brengen,
En bidden, wat ick magh, dat ghy het wilt gehengen:
835 Ick treed' in dit eerbont alleen om dese maeght,
Laet die voor my alleen indien het u behaeght.
Ick sal tot aller tijt, waer dat wy henen trecken,
Haer voor een trouwen vrient, en voor een hoeder strecken;
Ick sal haer leyder zijn en hier en over-al,
840 Soo dat haer teere jeught geen hinder lijden sal."
Een van den swarten hoop begon hier op te wrocken,
En seyde: "Lieve vrient, soo ghy begeert te jocken
In eere, sonder hoon 3) het wert u toe-gestaen;
Maer, wat ick bidden magh, en wilt niet hooger gaen.
845 Weest heus in u gebaer 4), en wilt'er in volherden;
Of anders, hout'et vast, het sal uw beurte werden;
Wy leyden onder ons by wijlen soet gelagh,
Maer ontucht nimmermeer, en geensins vuyl bejach.
Dies soo de jonge maeght van u wert uyt-gestreken 5),
850 Wy sullen u gewis den kop aen stucken breken;
1) kenteeken 2) beurs 3) bedrog 4) gedragingen
5) bedrogen.
[p.84]
Maer sooje trouwe meent, en niet als eerbaer zijt,
De maeght sal uwe zijn, en dat te rechter tijt."
Dit nam Andreas aen ten vollen na te komen,
En heeft op dit bespreck 1) de vrijster aen-genomen;
855 En yder riep: geluck! en maeckte groot gebaer 2),
En wederom: geluck, geluck, geluckigh paer!
Maer hy versoeckt terstont, dat haer de gansche bende
Vertreckt uyt dat gewest en elders henen wende,
Uit vreese soo hy bleef of woonde daer ontrent,
860 Dat hy van eenigh mensch eens mochte zijn bekent.
Daer gaet hy metten hoop in vreemde landen dwalen,
En hy en mist niet eens sijns vaders hooge zalen;
Hy acht geen ongemack, geen schande, geen verdriet,
Wanneer hy maer een reys sijn Preciose siet.
865 Hy voelt syn ingewant, hy voelt sijn herte springen,
Al sy maer uyt de borst een deuntjen plagh te singen,
Het bitter even-selfs dat is hem suycker soet.
Ey, siet eens wat de jeught, en wat de liefde doet!
Don Jan noch even-wel, oock in dit woeste leven,
870 En wil hem tot bedrogh of diefte niet begeven;
Maer wat dit selsaem volck of hier of elders haelt,
Dat wort al menighmael by hem alleen betaelt.
Hy wil geen vuylen jock in haren praet gehengen,
Maer pooghtse met beleyt op beter weg te brengen;
875 Soo dat hy metter tijt haer rouwe sinnen wint,
En sich by al den hoop in grooten aensien vint.
Maer t'wijl dit selsaem volck op hare wijse leefde,
En sonder vaste plaets in alle landen sweefde,
Een maeght van Murcia die sagh den Edelman,
880 En hoe hy al de jeught in schoonheyt overwan.
En hoe sijn heus gelaet en sijn beleefde zeden,