[p.71]
Waer 1) sou haer schoonheyt gaen? van soo een aerdigh wesen
470 En is, gelijck ick meyn, in geenen tijt gelesen."
Hier op soo treet hy toe en geeft hem by de maeght,
Die hy na syn gevolgh en na de jagers vraeght.
Sy, met een heus gelaet, seyt geensins iet te weten
Waer syn geselschap is; maer daer te zijn geseten,
475 Ten eynde sy een krans van groene kruyden vlocht,
Die haer dan op het feest tot ciersel dienen mocht.
Majombe die alreeds den Ridder had vernomen,
Begon van stonden aen voor hare nicht te schromen,
En maeckt haer 2) daer ontrent, op datse mocht verstaen
480 Wat haer de Ridder seyt, en hoe de saken gaen.
Constance was begaeft met soo een aerdigh wesen
Dat niemant haer gelaet genoegh en heeft gepresen;
Daer vloeyt uyt haren mont soo aengenamen lach
Dat sy de gunste won van die haer maer en sagh:
485 Haer zeden zijn beleeft, haer reden 3) wel gebonden 4),
Haer spraeck is enckel geest en niet als soete vonden;
In 't korte, watse doet en watse neemt ter hant,
Dat toont een goeden aert en ongemeen verstant.
De Ridder onder dies ontstelt door heete voncken,
490 Heeft op dien eygen stont het soet vergif gedroncken;
En daerom als hy wist wie dat Majombe was,
Soo is hy nevens haer gesegen in het gras:
Soo is hy met het wijf in veelderhande reden,
En met Constance selfs in langh gespreck getreden;
495 Ten lesten berst hy uyt: "Uw schoonheyt, geestigh dier,
Verweckt in mijn gemoet een wonder selsaem vier.
Ick wou, indien ick mocht, u trouwen dienaer wesen,
1) hoever 2) begeeft zich 3) taal
4) duidelijk en geregeld
[p.72]
En soo u dat beviel, soo waer ick haest genesen,
Soo waer ick metter daet een gansch geluckigh mensch,
500 En had door uwe gunst mijn vollen herten-wensch."
Het woort is nau geseyt, de soete Preciose
Die kreegh hier op een blos gelijck een versche rose;
Haer gramschap en met een haer schaemte zijn vermenght,
Als haer beroert 1) gemoet hem dus syn antwoort brenght:
505 "Heer Ridder, naer ick hoor, ghy zijt vol hoofsche treken,
En hebt, naer ick vermoe, meer vrijsters uyt-gestreken 2);
Ick weet, als ghy een maeght om hare schoonheyt vleyt
Ick weet'et, lieve vrient, al wat'er is geseyt.
Ick weet dat eens de vos bedroogh den slechten raven 3)
510 Als hy na spijse socht om hem te mogen laven;
De raef had lecker aes en droegh het in den beck,
Dit sagh de lose vos, en speeld' hem desen treck:
Hy seyt hem, aerdigh dier dat geestigh weet te singen,
En zijt van outs geleert in alle soete dingen,
515 Ey, schenckt ons nu een reys een deuntjen na de kunst.
Dat sal ons heden zijn een teycken uwer gunst.
De raef, eylaes! verlockt met dese troetel-reden,
Die voeght sich om te doen gelijck hy was gebeden
En mits dat hy den beck tot singen open stelt,
520 Soo viel het lecker aes te midden op het velt.
Dat greep de slimme vos, en sonder langh te beyden
Begaf hy metten roof sich midden op der heyden,
Daer at en loegh het dier, en al met vollen mont,
Terwijl de malle raef bedroeft en eensaem stont.