[p.54]
De vrijster stont en keeck, sy wist niet watse sagh,
En oft' haer eygen oogh geloove geven magh.
205 Sy vraeght den Jongelingh, hoe dit soo konde wesen,
En waer hy was gereyst, en wie hem had genesen,
En wat hy had gedaen? Hy segt: "Door groote pijn
Soo zijt ghy, waerde Maeght, ten langen lesten mijn."
Daer gaet hy met bescheyt de vrijster openbaren:
210 En waer hy is geweest, èn hoe hy is gevaren;
En wat hy voor verdriet te Gisp had uyt-gestaen,
En wat de rauwe gast hem pijn heeft aen-gedaen;
En hoe hy menighmael in flaeute had gelegen;
En hoe hy wederom den adem had gekregen;
215 Niet door een vreemde salf of dingen van de kunst,
Maer door een soet gepeis van haer gewenschte gunst.
En t'wijl hij dit verhaelt, soo geeft hij ondertussen,
Soo geeft hy aen de Maeght niet weinigh soete kussen;
En schoon sy dat verbiet en weert hem dickmael af,
220 Haer woort is niet te fel, haer wesen niet te straf.
En hier uyt heeft de vrient ten vollen ondervonden,
Dat even 1) by de Maeght sijn dingen beter stonden.
Hy past dan op het stuck, en dringht de sake voort,
En kreegh dien eygen dagh van haer het gunstigh woort.
13. SELSAEM TROUGEVAL TUSSCHEN EEN SPAENS
EDELMAN EN EEN HEYDINNE;
SOO ALS DE SELVE EDELMAN EN AL DE WERELT DOEN
GELOOFDE.
Daer is een selsaem volck genegen om te dwalen,
Gedurigh om-gevoert in alle vreemde palen 2),