Midden in den strengen winter voor een poos naar een gehucht te
verhuizen,--ik zag er eigenlijk niet veel in. Ik was kouwelijk, en er
was niet veel comfort. Tante moest een poosje wat rustiger leven hebben.
Ze was afgemat. Ze kon haar zeven verwende deugnieten niet meer aan. Ik
gaf dus toch maar aan haar smeekbede gehoor om een week of zes haar
moederlijke zorgen over te nemen.
--De tijd, dien ik in het gezin heb doorgebracht heugt mij als een der
heerlijkste vacanties, die ik beleefd heb.
Het was een leven vol belangstelling, vol huiselijkheid, vol blijheid,
vrede en geluk, in 't kort, vol waarde.--
Ik mocht de kinderen nu niet verwennen.
Eerlijk moet ik bekennen, het was een heele toer. De kinderen waren zoo
goedhartig, zoo pienter, zoo guitig, zoo vroolijk. Van het oudste van
veertien tot het jongste van anderhalf, waren ze alle even bekoorlijk.
Helaas, daardoor juist niet goed opgevoed, door de moeder, die een
zwakkelinge was.
De vijfjarige Frits, een rekeltje, was nimmer tevreden met hetgeen hij
kreeg.
In het gezin kwam er wekelijks een taart of pudding op tafel, die voor
Vrijdag- en Zaterdagmiddag moest dienen, als nagerecht.
Den eersten Vrijdagavond hoorde ik reeds van Frits: "wat klein" nog eer
hij zijn portie voor zich had.
"Die ontevreden opmerking maakt hij nu al elken Vrijdagavond van dat
hij spreken kan," vertelde de moeder. "Zou het daar nog maar bij
blijven? Meestal drenst hij zoo lang, totdat ik er nog wat bij doe."
"Maar =waar=om," wendde Frits zich tot mij, "waar=om= moeten we dan
altijd twee dagen haast niets hebben? Groote menschen krijgen veel meer,
zooveel ze lusten. Laat Moeder ons dan liever één keer een _heel_ groot
stuk geven en dan Zaterdag niets."
"O, dat wil Moeder best," zoo nam ik al vast den teugel in handen. "Dan
zul je de volgende week één dag wat rijst na hebben en den anderen dag
een dubbel stuk taart."
We gaven er elkaar de hand op.
Toen ik den volgenden Vrijdagavond de taart ging deelen, werd er een vol
bordje met rijst binnengebracht voor Frits.
Ik heb zelden een onoprechte verklaring zoo vastberaden hooren
uitspreken als het "_juist tante_" van den kleinen deugniet.
--De stakkerd had, toen ik het voorstel deed, geen nota genomen van mijn
rangschikking omtrent de taart en de rijst.--
Zijn gezichtje sprak zijn instemming zoo hopeloos tegen. Hij was
vuurrood geworden, woede straalde uit zijn oogjes over de schaamte van
er zoo te zijn ingeloopen. Tegen heug en meug werkte hij kordaat de
rijst naar binnen en zei nog "lekker hè, nu heb ik morgen nog een groot
stuk taart", tot de kinderen, die hem spotlachend aankeken.
Wat had ik hem gaarne een extra stukje gegeven maar...... ik wilde, ik
_moest_ flink zijn.
Van minuut tot minuut werd hij liever tegen me. Hij heeft het niet tot
Vrijdag uitgehouden. Reeds Dinsdagmiddag wenkte hij mij naar een andere
kamer en onder vier oogen verzocht hij deemoedig: "Tamp, wilt u mij
a. u. b. Vrijdag- èn Zaterdagmiddag een stukje taart geven als aan de
andere kinderen?... Het staat anders zoo gek. Ik zal ook verder altijd
tevreden zijn."
We pakten elkaâr eens lekker.
Zoo er daarna in den beginne nog eenige sprake van verwende lastigheid
is geweest bij een van de andere kinderen, Frits gedroeg zich bij mij,
als een flinke, heerlijke jongen.
Er is soms zoo heel weinig toe noodig om ernstige fouten van onze
kinderen te verbeteren. De liefde en daaraan gepaarden eerbied, behoudt
de opvoeder(ster) het stelligst, wanneer ze door indirecte vermaningen
of het indirect toebrengen van leed oorzaak is, dat de kinderen hunne
fouten van zelf verbeteren.
* * * * *
=Naschrift.= Dit aardige verhaaltje kan ook dienen als illustratie van de
leer, die ik practisch zoowel als theoretisch van mijn Moeder gekend
heb, dat men een kind soms het beste straft door...... hem zijn zin te
geven.