Het is een eenig figuurtje onder de andere kinderen, mooi en gracieus.
Er gaat een bekoorlijke invloed van het kleine meisje uit, die
aanstekelijk werkt. Waar Til verschijnt is animo. Daarom wordt ze veel
op kinderpartijtjes uitgenoodigd. Ze speelt mooi piano, draagt parmantig
voor en bij de moeilijkste spelletjes gaat ze met het prijsje strijken.
Til wordt er niet om benijd, maar gefêteerd, het popje.
Vreemd lijkt 't mij, dat dit kind, ondanks haar onhandigheid--ze is wat
spierzwak--ook bij de verschillende behendigheidsspelletjes steeds no. 1
is.
Stel u mijn ontstemming voor, als ik op een middag, toen ik wat te vroeg
voor de pianoles kwam, zie, dat onze tienjarige Tilly bezig is, zich te
oefenen in de verschillende kunsttoeren als: een lepel waarop rollende
aardappelen, met een flinken pas veilig naar den overkant brengen, of
een boordevol glas water zonder morsen vlug op een andere plaats zetten.
"Maar kìndje!" roep ik teleurgesteld uit.
Begrijpend, bloost ze hevig en ze verontschuldigt zich met: "Een
voetballer oefent zich toch ook. Dat doet elke sportsman. Wanneer hij
het beste speelt verdient hij den eersten prijs."
"Maar dan _weten_ de mededingers, dat hij zich geoefend heeft", werp ik
tegen.
"Ieder kind heeft er toch het recht toe," houdt ze nog aarzelend aan.
"Maar Til, ze denken er niet aan. Bovendien is de verdienste hier te
beschouwen als die, van de oplossing van een raadsel, de berekening van
een som uit het hoofd, dus "_het meten van den aangeboren aanleg_". De
een is sierlijk, een ander is slim, een derde behendig. Zoo heeft elk
mensch een of andere gave, die hem voordeel aanbrengt."
Ze fronst het voorhoofd.
"Hoe zou je het vinden, wanneer je vanmiddag voor Moeder, een beeldig
bloemvaasje, in een winkel duur betaalde. Je merkt echter onderweg dat
er een barst in is en je hoort later, dat de winkelier dat geweten
heeft, toen hij het je verkocht. Jij geeft toch ook niet de werkelijke
waarde voor den prijs."
"Zul je noòit aan iemand vertellen, dat ik geoefend heb," smeekt ze
opeens bleek van hartstocht.
--De dwaling die erkend wordt, is op den weg der waarheid.--
Haar plotselinge hevige angst gaf me de overtuiging, dat eerst nu het
verkeerde van hare handeling bij haar was doorgedrongen.
"Ik wil er over nadenken, wat we verder doen zullen, Til."
--Dat was niet gemakkelijk, daar het kind al goed geoefend was in de
spelletjes. Haar te zeggen "doe maar eens niet je best", dat was olie in
het vuur werpen. Ze moest _eerlijk_ handelen. Haar te laten bekennen aan
de kinderen, dat ze zich geoefend had, dat was te veel verlangd van haar
gevoel van eigenwaarde.--
We spraken af, met Til's volkomen instemming dat ze haar best zou doen
als vroeger en de eventueel behaalde prijsjes bestemmen zou voor het St.
Nicolaas-schoolfeest.
"Ik had bij het voornemen, me te oefenen, hier wel iets naars gevoeld,"
ze wees op haar hart, "maar toen U zoo opeens zei "Maar _kindje_!" kreeg
ik een pijnlijken steek," biechtte ze.
"Ik zal voortaan voorzichtig nadenken over elke lichte waarschuwing,"
beloofde ze uit eigen beweging.
Onze kinderen zondigen vaak ernstig, terwijl ze de portée van hun daad
niet juist kennen.
De opvoeder hoede zich er voor, hier met heftige verwijten in te
grijpen. Waar je het kind, het vergrijp in haar wezen, liefdevol doet
inzien, lijdt de correctie zelden échec en opvoeder en kind winnen
slechts.
De opvoeder(ster) mag het kind niet het goede opdringen, maar moet
trachten hem er toe te inspireeren.