Vader, die zijn minder bedeelde patiënten meestal slechts kon bereiken,
langs steile, vettige, afgesleten trappen, had zich in het hoofd gezet,
niet anders te moeten dragen, dan witte katoenen kousen. "Ik wil _zien_,
of ze besmeurd zijn", was zijn verontschuldiging. Want elke groote wasch
die thuiskwam, verschrikte Moeder en de kinderen, door haar
onbeschaamden stapel gehavende kousvoeten. Ze vertegenwoordigden voor
ons, kleine meisjes, zoowat "de plak". Ik geloof nu nog, dat mijn
Moeder, naarmate de waschuitkomst op kousengebied grooter was, onbewust
overging, tot spoediger en veelvuldiger straffen met: "Je breit morgen
maar eens een halven of heelen voet aan, vóór je moogt gaan spelen". Of
zou ze bij intuïtie gevoeld hebben, de nuttige les, die ik er later uit
mocht trekken, dat men het kind reeds jong moet wennen aan vervelenden
arbeid, dien nu eenmaal elke levensloopbaan met zich brengt? Nog heden
valt me het meest eentonige werk licht, vergeleken bij den onmetelijken
witten voet, die mij, door mijn aard, meer dan den anderen zusjes ter
reparatie deelachtig is geworden. Stelt u voor, de zon hoog, de bloemen
in ons tuintje, in hare sobere steedsche pracht, terwijl de uitgelatenheid
der zusjes weergalmde, met aangeboren blijden levenslust, op achtjarigen
leeftijd te moeten zitten in het kajuitlage strafkamertje, met die
gemelijke, zeurderige, centimeterslange .... En of ik maar steeds losser
breidde en mijn werk met alle macht in de lengte rekte, Moeder wist,
door het monster een andere richting in te sturen, me telkens weer
aanschouwelijk te maken, dat de voet in werkelijken zin, nog maar "even
breed als lang" was en me met klem te overtuigen, dat het opgegeven
aantal naadjes de juiste maat inhield. Niet zoodra was de taak volbracht
of ik spoedde me naar buiten en speelde uitgelaten vroolijk met de
kinderen mede. Pennen en naadjes waren vergeten.
Daarom juist kunnen we het kind met een gerust geweten aan het
vervelendste werk zetten. Het laat geen deprimeerende sporen achter.
Maar toch blijft er iets voor latere jaren "de herinnering", die je
eerst diep doet beseffen, het vroeger doorgestane leed. Je ervaart, dat
het je voor je leven sterker heeft gemaakt. Ik geef u in overweging het
bij uwe opvoedelingen toe te passen. Laten we hopen, met dezelfde goede
resultaten.