Kitty ....!
We spraken _haar_ naam zachter, teederder uit dan van elk ander
klasgenootje. Als van een heilige.
Kitty met haar groote, zachte, staalblauwe oogen, haar tenger, smal
gezichtje, de dunne als gepenseelde lippen, die de goed onderhouden
tanden zoo op het voordeeligst deden uitkomen.
Kitty, _onze_ Joconde, met hare slanke, mooi gevormde handen, en door
ieder bewonderde lange kastanjebruine haren.
Kitty was van zooveel edeler ras dan wij. Zoo gracieus van houding en in
manieren.
Hoe bekoorlijk trof ons haar teer gestel, haar zachte, vleiende stem.
"Dank je vriendelijk, Eetje"--smeekte ze haast om vergiffenis voor hare
weigering--een pepermuntje was _veel_ te scherp voor haar keel. Een
ander maal: "O, neen Bets, ik kan heusch geen koekjes verdragen, mijn
maag is er dadelijk door van streek, dank je hartelijk schat!"
Kitty was en had alles bijzonder.
Ze was een Amerikaansche van geboorte. De ouders hadden met het kind in
vele landen gezworven, vandaar, dat Kitty nog op twaalfjarigen leeftijd,
bij ons negenjarigen in de klas was geplaatst. De familie had zich een
half jaar geleden, juist met het oog op het leeren van hun éénig kind,
blijvend te Amsterdam gevestigd.
Kitty was lang niet dom.
Er was iets, dat wij kinderen wel vreemd vonden:
Ze was volstrekt niet de uitverkorene van onze klasse-onderwijzeres,
_onze_ betooverende Kitty.
Kinderen gissen niet, stellen vast zonder bewijsgronden.
De juffrouw is jaloersch op Kitty's bekoorlijke verschijning, was ons
aller opinie.
Op een middag, we waren in het koffiehalfuurtje juist zoo gezellig in
gesprek met den hoofdonderwijzer--die nu eens hier, dan daar een kijkje
ging nemen--kwam Lena, een van onze vriendinnetjes heel opgewonden,
schreiende binnenstormen.
Ze vertelde, dat ze, zich even was gaan overtuigen of haar beursje met
geld nog in haar mantelzak zat--de kleeren hingen aan kapstokken in de
gang--en dat ze haar beursje ledig gevonden had. "De gulden was er vast
uit gestolen", snikte ze hartstochtelijk.
Het kind was wanhopig.
Arme Lena, het dienstmeisje zou haar 's middags van school komen halen
en samen zouden ze een flesch eau-de-cologne koopen voor Lena's Moeder,
die den volgenden dag haar verjaardag zou vieren.
Het kind had maanden lang gespaard, om hare moeder bij die gelegenheid
te kunnen verrassen.
Ons hoofd vroeg dadelijk, of er nog andere kinderen waren, die geld in
den mantelzak hadden. De een had drie centen, een ander een kwartje, een
derde 'n cent enz. enz.; de meesten echter hadden evenals Kitty, niets.
De hoofdonderwijzer kwam spoedig dood kalm terug: "Hier Lena, daar is
het verloren schaap weêr," zei hij tot het overgelukkige kind, terwijl
hij haar den gulden overhandigde.
"Je moet verder maar eerst goed zoeken en je niet dadelijk zoo
opwinden," vermaande hij. "Je zou anders den gulden dadelijk gevonden
hebben. Hij lag _haast_ voor het grijpen. Vermoedelijk heeft de
werkvrouw, toen ze vanmorgen de kapstokken schoonmaakte, en ze den
mantel verhing, het beursje uit den mantelzak laten vallen. Ze zal niet
bemerkt hebben, dat het was opengegaan en dat de gulden er uit gerold
is."
Argeloos namen we dit allen voor goede munt aan.
* * * * *
Tien jaar later,--ik zat juist met Vader in de huiskamer, beiden
verdiept in de courant,--las ik verbaasd, de volgende advertentie luid
voor:
"Gelieve mijn huisvrouw Kitty .... geen geld of goederen af te
geven, daar deze niet door mij zullen worden gehonoreerd."
N.N.
Ik _kon_ het haast niet gelooven, onze heilige, edele, poëtische Kitty!
Vader--haar dokter--vertelde me toen eerst, dat de hoofdonderwijzer dien
bewusten middag den gulden bij Kitty in den mantelzak had gevonden.
De ouders hebben daarna mèt den onderwijzer veel moeite gedaan om het
kind tot beter gedrag op te voeden. Voorloopig was hun dat wel gelukt.
Maar later was de oude praalzucht, die Kitty reeds vroeg tot
oneerlijkheid had gedreven, weer boven gekomen. Ze leidde een slecht
leven.
Kitty is na het gebeurde nog twee jaar met ons samen op school gegaan.
Niemand van haar klasgenooten had iets van haar vergrijp gemerkt. Ze was
dezelfde beminde, onfeilbare Kitty voor ons gebleven. De onderwijzer had
dien middag, toen hij met den gulden terugkwam, niet naar Kitty gekeken,
door niets onze aandacht op Kitty gevestigd. Indien het meisje zich
later verbeterd zou hebben, dan zou haar vroeger leelijk gedrag, door
onze onbekendheid daarmede, voor goed uitgewischt zijn.
Was dat niet zeer juist gehandeld van onzen goeden "Paedagoog"?