_ALBINUS, met drie Romeinsche Heeren, KALFURNIA, PAPIRIUS._
ALBINUS. Vergeef het ons, Mevrouw. Wy stooren uw gesprek.
KAL. Neen heeren. Dat myn zoon met u na ’t veld vertrekk’.
Hy heeft u opgewacht.
ALB. Zult gy ’er niet verschynen
Om ’t ridderspel te zien? Het leger der Sabynen
Is reeds vergaderd, dat uw zoon gebieden zal:
En ik ’t romeinsche heir. De vreugd klinkt over al.
Het volk verlangt te zien, hoe wy elkaêr bespringen.
Nooit zaagt ge een schooner rei van eedle jongelingen,
Die in de krygskunst zyn volkomen afgerigt.
Twee duizend zyn wy sterk. De moed straalt uit ’t gezicht
Der jonge helden, die in ’t vuur van yver blaaken,
Om in deez’ ridderstryd zich zelf beroemd te maaken.
Terwyl de jufferschap op ’t prachtigste gekleed,
Zich in den schouwburg zet. Mevrouw, waard gy gereed,
’t Zou ons een eer zyn om u daar ter plaats te leiden.
KAL. Albinus, ’k weet dat gy beleefd zyt, en bescheiden,
Een boezemvriend myns zoons: maar ’t huiselyk bewind
Belet my, dat ik ook my niet op ’t feest bevind’.
Gaat in der goden gunst, Romeinsche helden zoonen,
Dat Mars u ’t hoofd vercier’ met groene lauwerkroonen,
Wanneer gy stryden moet voor Romens vryen staat,
En in het open veld met dwingelanden slaat.