_PASTOOR, BAZILIUS._
PASTOOR. Wel aan Bazilius; hier ’s niemant meer omtrent,
Ondek nu alles. BAZ. Neen, ik zwyg tot aan myn end.
PASTOOR. ô Gruuwel! gy berooft uw zelven van het leeven!
BAZ. Indien Quiteria haar hand aan my mag geeven
Voor ’t laatst, als bruid van my, zo sterf ik wel gerust!
PASTOOR. Zyn dat gedachten op het uiterste? Bluscht, bluscht
Die minnetochten. BAZ. Neen. PAS. ô Hemel kan ’t geschieden!
BAZ. Voldoe myn bede; ik kan de dood tog niet ontvlieden.
PASTOOR. ’k Zal dan het voorstel doen.
_De Pastoor haalt al het volk van ’t voorgaande Tooneel wederom._