PASTOOR. Zie hier een vreemd geval;
Bazilius steld voor, dat ik verzoeken zal,
Of hy Quiteria mag, voor zyn sterven, trouwen.
KAM. De droelie, heer Pastoor, daar zou ik niet van houwen:
Dat kan niet weezen. PAST. ’k Kan in ’t allerminst niet zien,
Dat u dit trouwverbond kan hind’ren. KAM. Wel ik mien
Dat ik ’eplaegd word? VAL. Heer Leontius, kan ’t weezen,
Help ons den bruîgom voor die goedheid tog beleezen:
Erberm u over dien rampzaal’gen Edelman,
Die zonder deze gunst in rust niet sterven kan.
BAZ. Mag ik Quiteria al stervend’ niet erlangen?
LEON. Nu bruîgom staa het toe; gy kunt haar wel ontvangen
Als weduw na zyn dood; zy blyft tog die zy is;
Erberm u nevens ons in deze droeffenis.
KAM. Maer of hy heur al trouwd, dat ken hem tog niet baeten.
Hy sterft tog strakjes.
QUITERIA, _tegen Kamacho_.
’k Zweer, ik zal u eeuwig haaten.
Eer ik u trouwen zal, ben ik veel eer gezind
Te sterven, nevens hem die my zo teêr bemint;
Ja ’k zal my zelfs veel eer op zyne grafsteê slachten.
KAM. Myn zoete bruidje lief, dat binne quae gedachten.
Bedenk je wel ter deeg. BAZ. Ik sterf! helaas! ik sterf!
QUITERIA, _tegen Kamacho_.
Ha snoô barbaar, nu ik geen troost van u verwerf,
En mededoogenheid is uit uw hart gebannen,
Voel ik de haat, en wraak, en wanhoop, t’zaam gespannen
In mynen boezem, om uw haatelyke min
Te weeren. KAM. ’k Bidje stel die dulheit uit je zin,
En trouwt dan heen en weer. PAS. Zyt gy daar me te vreeden
Leontius? LEONT. ’k Stae ’t toe.
PASTOOR, _tegen Quiteria_.
Wilt dan nu herwaard treeden,
En geef uw’ bruidegom de hand, dat ik u trouw.
QUITERIA _neêrknielende geeft aan Bazilius de hand_.
Nu is het myne plicht, dat ik in ’t breede ontvouw,
Hoe dat gy d’echtenstaat te saamen moet beleeven:
Maar wyl gy aanstonds weêr elkander zult begeeven,
Vereischt de korte tyd dat ik zulks overslaa.
Bazilius begeert gy uw Quiteria
Tot huisvrouw? BAZ. Ja. PAS. Wilt gy Bazilius aanvaarden
Tot man, en hoofd? QUIT. Ja.
PASTOOR. Zoo de hemel ’t leeven spaarde
Aan u, Bazilius, ik wenste u veel geluk:
Maar nu uw trouwdag is vermengd met zulk een druk,
Wensch ik u t’saam geduld, en nu gy sterft, genade;
Toont nu een waar berouw: want ’t is nog niet te spaade.
BAZ. Zyn wy dan t’zaam getrouwd, door ’t echtverbond, myn heer?
PASTOOR. Nu zyt gy man, en vrouw.
BAZILIUS, _opstaande_.
’k Heb dan ’t geen ik begeer.
ALTEMAAL. Mirakel! wat is dit! mirakel! ha mirakel!
BAZ. Neen loosheid! loosheid! V. Hei! wat maakt dat volk gekakel.
Weest stil.
BAZILIUS, _tegen Leontius_.
Myn heer, ’t is waar dat gy door deeze list
Van my bedrogen zyt; maar wyl gy zelfs wel wist,
Dat zy my minde, en ik haar trouwheid had gezworen,
Was ’t uwe plicht geweest te hand’len naar behooren,
Heb ik niet wel gedaen, gy zyt ’er de oorzaak van.
LEONT. ’k Vergeef het u. KAM. Ik niet; hoe of dat weezen kan.
Heb ik je met je pook niet in je lyf zien steeken?
BAZ. Ik was wel wyzer vrind. KAM. Dat binnen slimme streeken,
’k Bin daer niet mê te vreên. BAZ. Wy zyn nu al getrouwd,
Wat wil je doen? KAM. Jou schelm, bedrieger, guit, rabouwt.
Komt jongens trekt je mes, we zellender om plukken.
_De Boeren trekken hun messen en de Edellieden hun degens._
DON QU. Hak al de tovenaars aan honderd duizend stukken.
SANCHE _en_ VETLASOEPE. Alarm! alarm! alarm! alarm! alarm! alarm!
PAS. Hou op! hou op! hou op! SAN. Hou warm de baen! hou warm!
DON QUICHOT _op een stoel staande_.
Gy ridders, tovenaars en dappere oorlogsknechten!
’k Verzoek dat ik alleen dit groot verschil mag slechten.
Laat vry Kamacho, of zo als hy heeten mag,
Zyn’ eisch betwisten met de lancie: want hy plag
In ’t open veld nooit voor een man te zwichten.
Wel aan doorluchte held, gy zult my zeer verplichten;
Zet tyd en perk, naar uw believen: door myn’ dood,
Werd u de schoone maagd tot bruid en echtgenoot.
KAM. Wel raekt ’et jou wat vent? heb jy ’er ’an te geeven?
Is ’t jou bruid, keerel? D. QU. Neen: maar ’k ben gezind te sneeven
Voor zo’n geregte zaak; haal wapens, zyt ge een man.
KAM. Je ’ebt goed te vechten, wangt je hebt een harnas ’an;
Maar trek dat uit, en heb je lust te bakkelaayen
Mit vuisten? kom dan maer, en wie dan van ongs baayen
Ierst ongerleit die zel ’t verliezen; en de meid
Zo ik ierst ongerleg... BAZ. Wat geeft gy schoon bescheid!
Quiteria is myne, en gy kunt haar niet trouwen;
’t Is of gy gek wordt.
DON QUICHOT _tegen Kamacho_.
ô, Gy spot! maar ’t zal u rouwen.
Ha schelmse ridder, zo gy maar gewapend waart;
Ik zou my wreeken, en u helpen van der aard.
PAST. Myn goê Kamacho, wil u zelfs niet langer quellen,
Met vechten is uw zaak onmog’lyk te herstellen.
Zy zyn tog al getrouwd, en ’t is misschien zeer goed.
Stel toch u hart gerust, dewyl ’t zo weezen moet.
Bedenk eens wat een man al tochten voedt van binnen,
Die met een vrouw leeft, die hem nimmer kan beminnen;
Hy word van jaloezy geplaagd, tot aan zyn end.
KAM. Je hebt al wat gelyk, ’t is waer Pastoor, ’k beken ’t:
Maer ’t is een groote spyt, ’k bin laelik deur’ estreeken.
PAST. Zyt maar gerust, die trouw is nu niet weer te breeken.
BAZ. Kamacho, ik beken, ik heb u wat misdaan;
Vergeet uw vyandschap, gy hebt daar toch niet aan.
Ik zal de kosten van de bruiloft u betaalen.
KAM. De hiele brulleft man, wel waer zou jy het haelen?
Je bint een kaele bloed. BAZ. De koning heeft aan my
Uit inzicht myns geslachts, bequaamheid, of waardy,
Een zeer aanzienlyk ampt vereerd. LEONT. Wel hoe, we weeten
Daar nog niet van? BAZ. ’t Is waar, ik had het u vergeeten
Te zeggen: want ik was van schrik zo zeer ontsteld,
Wanneer my van het geen hier omging wierd gemeld,
Dat ik om ampt, nog staat, noch om my zelv’ kon denken.
KAM. De keuning jou een ampt met iens ’an ’t hof gaen schenken?
SAN. Ja maetje, dat’s niet raers, ’k wor’ ook haest governeur.
KAM. Je zelt je vingers daer niet vet ’an soppen, breur,
’k Heb driemael ’an ’et hof ’eweest, en niet ’ekregen.
SAN. Ze zyn ’an ’t hof ook niet om tovenaers verlegen.
PASTOOR. Kamacho, ’k bid vergeef Bazilius dat stuk.
KAM. Wel nou ’k niet anders kan; ik wens je veel geluk.
JOCHEM. Bloed! bloed! wat meen ik daar pasquillen van te maaken,
En al de parsen van heel Spanje te doen kraaken;
Ik zal je leeren voor myn vaerzen, my te slaan.
Ik zal by al de acteurs van ’t hiele land omgaan,
Ja plakken ’t in de stad op hoeken van de straaten,
En kokerboomtjes. KAM. ’k Wed jy zelt die pots wel laeten.
JOCHEM. Jy my te slaan? jy vent! jy, jy, jou malle quast?
KAM. Nou miester Jochem wees te vreên, ’k noô jou te gast.
JOC. ’k Zal met een steekdicht, jou zo’n klap om de ooren langen,
Dat jy je zelven puur uit spyt zelt gaan verhangen.
PASTOOR. Het is een wys man, die geleden’ hoon vergeet.
JOCHEM. Pasquillen maeken op zo’n stuk, laet geen Poëet.
BAZ. Nu meester Jochem, laet u tog van ons gezeggen.
LEONT. Nu laat de zaak. JOC. Wel nu terwyl gy ’t bij wil leggen,
Ik ben te vreên; maar, krygt een ander eens de lucht,
Zo word dees pots voorvast een blyspel of een klucht.
PASTOOR. De hemel wil dit Paar voor ongeval bewaren.
DON QU. Haar majesteiten steeds in goê gezondheid spaaren.
LEONT. Ik wensch u veel geluk, myn schoonzoon, met myn kind.
VAL. Het zelfde wensch ik u, mevrouw, en waarde vrind.
SAN. Ik wensch jou huizen vol gebraed, en lekker eeten.
VETL. De gouverneurtje hou ’et altyd met de freeten.
BAZ. Ik dank u t’zamen voor u goê genegenheid;
En nu het alles op dees plaats is toebereid,
Nood ik het boere volk te zamen met de vrinden,
’t Gezelschap blyve als ’t is, ’t zal vreugd genoeg hier vinden.
ALTEMAAL. Lang leef het lieve Paar! BAZ. Dat men terstond beginn’
Een nieuw balet, ter eer van haar die ik bemin.
_Hier wordt een balet gedanst._
BAZILIUS _tegen Don Quichot_.
Heer ridder blyf by ons. DON QU. Ik moet op ’t steekspel weezen.
SAN. Was ik in zyn plaats, bloed! je zoudt me gaeuw beleezen.
BAZ. Zo ziet men dat ’t verstand het geld te boven gaat;
En die de wysheid om ’t genot van ’t goud versmaad,
Kan aan myn trouwgeval zich spiegelen en leeren,
Hoe dat men schranderheid voor schatten moet waardeeren.
_Einde van ’t derde en laatste Bedryf._