_VETLASOEPE, SANCHE._
Ha! monsieur, praatje wat? je suis vôt serviteur.
SAN. „’k Loof vast die keerel speult nou voor Ambassadeur
„Van al de tovenaers. VETL. Pardonne moy, mon ’eere.
Zou jou wel inklineer, pour moy, de spit te keere!
SAN. „Och! och! die tov’naer wil me steeken ’an een spit!
VETL. Ze zel de kelt ’eb, en daer by kemaklyk zit.
SAN. Ja, ’t is heel makk’lyk! aen een braedspit gaer te braeden.
VETL. Nou, wil ze ’t doen, of niet? SAN. Ik vind ’et niet geraeden.
VETL. Ze wil niet bid, en keef jou nok de kelte toe.
Ze ken wel and’re kryk. SAN. Voor geld te braeden? hoe,
Wie pikken zou dat doen! VETL. Ha, monsieur Vetlasoepe,
Die kryk de boere jong, met kompagnie en troepe,
Zo veul um’ maar wil heb. SAN. Hoe, om aan ’t spit te braên?
VETLASOEPE, _hem by de mouw vattende_.
Ouï monsieur, allons! SAN. Neen, neen, dat zel niet gaen.
VETL. Ze zel je buik nok fol met hoendre stop, en snippen.
SAN. „Wat raed, och laecie! om dien tovenaer te ontslippen?
„Hy wil me aen ’t spit braên, en myn buik mit hoendervleis
„En snippen stoppen, en dan vreet hy me ook wel reis!
VETL. Ze zel een kuld verdien, aan ’t spit, mon kammerade:
Ho! daar koom jou mon heer.