_SANCHE, alleen._
Ik heb daer dat ik zwiet geloopen, om die draeken,
En nog niet op ’edaen. Hoe zel ik ’er ’an raeken?
De boeren vraegen me, waratjes, of ik ’t mien,
Ze hebben nooit gien draek in ’t hiele dorp ’ezien.
Maer ’t is dat malle volk ook nog al toe te geeven;
Ze zyn niet wyzer. Ik wil langer zo niet leeven,
Zo’n honger lyên! en waer dat men gaet, of staet,
’t Is zo vol tovenaers, en reuzen, puur als zaed,
Dat ik myn gat niet voor haer slaegen weet te bergen.
Daar ’s de Indiaense prins! die tov’naer komt my tergen!