_DON QUICHOT, SANCHE, VETLASOEPE._
SAN. ’t Is goed, dat jou genade
Hier juist op ’t mat komt. DON QU. Is hier dan alweer verschil?
SAN. Niet anders, als dat hy me aen ’t braedspit steeken wil,
En vreeten me dan op. Een kompeny van boeren,
Daar kookt hy huspot van (hy weetze raer te loeren)
En boere jongens ’an het spit gebraên, heel gaer,
Zyn klokspys voor ’em. DON QU. Ho! dan is ’t een tovenaar.
Spreek op! wie zyt gy, hé? VETL. Ze is monsieur Vetlasoepe,
Un kokke fan Frankryk, ze kommandeer de troepe
Fan koks, en kraaule. Ha! ze kan zo skoon lardeer,
Ze ’eb selver pour le Roy, de fleis kefrikasseer.
Ze ’eb overal ’kereis, ’keweest in Allemagne;
En Flandre, en Hollandois, en Angleterre, en Spagne.
SAN. Ken jy die parlevink wel half verstaen? ik niet.
DON QU. Het is een fransse kok. VETL. ’Um heb ze wel kehiet.
D. Q. Maar vrind, waarom wilt gy myn knecht aan ’t braadspit steeken.
VETL. ’Um aan de spitte steek? ha! ha... ze kan niet spreeken,
Zo moetze lak, ha! ha! pardonne moy, monsieur,
Jy niete kan verstaan, ze skier de reus’le skeur,
Zoo moetze lak, ha! ha! SAN. Wel keerel, hoe zel ’t weezen?
Dat lachen, zel myn heer jou gaauw eens van geneezen.
VETL. Die mallen duv’le. SAN. Dat ’s je moers zeun.
VETL. Is ’t jou knekt?
Monsieur, exkuze moy. SAN. Die tovenaer die gekt
Met ons, myn heer. DON QU. Wel aan verraader, gy zult sterven.
_Don Quichot trekt aan zyn degen, maar kan hem niet los krygen.
Vetlasoepe stelt zig in postuur, met een schuimspaan, terwyl
Sanche van verbaastheid op eenen boom klimt._
VETL. Allons, que diantre, ik zel ’um maalen tot koncerve,
En là moutarde.
SANCHE, _roept uit den boom_.
’t Za kerazie nou, men heer!
DON QU. Ach! myn Dulcinea, myn schoone! voor uwe eer
Braveer ik ’t grootst gevaer; wil mynen arm bestieren.
SAN. Kerazie, nou, myn heer. DON QU. Wat letje zo te tieren?
Wel aan, gy tovenaar, verwagt uw leevens end.
VETL. Monsier, pourquoy ben jy op ’um zo malkontent?
DON QU. Maar Sanche, hoor eens hier, daar schiet my iets te binnen.
S. Wat’s dat myn heer? D. Q. Ik durf dien stryd niet wel beginnen.
Klim af, gy moet het doen. SAN. ’k Wed ik ’t wel laeten zel.
D. Q. Het is geen ridder, ’k mag... SAN. Die keerel ziet te fel.
D. Q. Kouragie, Sanche. SAN. Och! och! ik voel men beenen trillen!
D. Q. Klim af maar, Sanche. SAN. Neen, hy zou me leevend villen!
VETL. „Hum ken die gekken wel, ’um ’ebze meer kezien.
Kom aan, ensemble vous, al waarje met jou tien,
Ze zel jou kap, ma foi, en piece, en marmulade.
D. Q. ’t Za, Sanche, vecht. SAN. Neen, neen, ’k laet dat ’an jou genade.
Jy zeld dat varken vry wat beter wasschen; neen,
Jy bint een ridder, ’t past me niet, vecht maer alleen.
VETL. Allons, ze kryk nou lust om wat met jou te fekte.
Ze is ook un Riddre....